Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

Όταν ένα αγόρι μου χάρισε φτερά....

Κάθε χρονιά λέω "Δεν μπορεί. Τι άλλο απέμεινε να γράψω; Τα έχω πει πια όλα".

Δεν μου κάνει όμως καρδιά να μην γράψω. Βλέπεις, το έχω ξαναπεί. Λίγα είναι τα πράγματα που μπορώ πια να κάνω για αυτό το παιδί μου που έχασα τόσο πρόωρα. Να ανάβω το καντήλι του. Να προσεύχομαι για αυτό. Να το σκέφτομαι και να το αγαπάω με όλη την δύναμη της ψυχής μου. Να φροντίζω να τιμάται η μνήμη του. 
Διότι μπορεί η ζωή του να ήταν σύντομη, ήταν όμως πολύτιμη. Και μας στιγμάτισε για πάντα. Αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ. Όσα χρόνια και αν περάσουν.

Το αγοράκι μας γεννήθηκε μια νύχτα του Φλεβάρη μετά από περίπου 12 ώρες συσπάσεων. 12 ώρες αγωνίας, πόνου και προσευχής. Έζησε 12 ώρες. 12 ώρες που πάλευε να κρατηθεί στην ζωή. 12 ώρες αγωνίας, πόνου και προσευχής. 12 ώρες που έμοιαζαν ατελείωτες. 12 ώρες που όσα ηρεμιστικά και αν μου χορηγήθηκαν δεν έκλεισα μάτι.  10 ώρες μετά από μια δύσκολη καισαρική δύο ωρών με πολύ αιμορραγία και κίνδυνο να χαθώ μαζί με το παιδί μας και εγώ. 

Και όμως. Θα ξαναγυρνούσα με ευχαρίστηση σε αυτές τις επίπονες 12 ατελείωτες ώρες αν ήταν να μην ζήσω αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα που ο Παναγιώτης μου είπε πως χάσαμε τον γιο μας. Θα ξαναγυρνούσα γιατί μετά από εκείνα τα δευτερόλεπτα ο χρόνος πάγωσε και μου άφησε ένα τεράστιο κενό μνήμης και ένα τεράστιο κενό στην καρδιά. Κενά τα οποία δεν θα γεμίσουν ποτέ. 

Το αστέρι μου πέρσι μου έστειλε άφθονα σημάδια μέσω του αδελφού του. Τα αγαπώ εκείνα τα σημάδια διότι μου χάρισαν τότε τον πιο γλυκό Φλεβάρη των τελευταίων εφτά χρόνων και ας μετράω πια ακόμα ένα αστεράκι τόσο δα στον ουρανό. Τα αγαπώ, διότι μαλάκωσαν λίγο την καρδιά μου- η αποδοχή της απώλειας μας είναι ακόμα πιο ειλικρινής. 

Πονάει όμως. Ακόμα και πάντα. Πονάει πολύ που ποτέ δεν κράτησα στην αγκαλιά μου το παιδί μου. Γιατί το γέννησα. Πονάει που δεν το είδα ποτέ παρά μόνο μέσα από τρεις φωτογραφίες. Γιατί το λαχτάρησα. Πονάει που δεν μπόρεσα να κάνω απολύτως τίποτα για να το σώσω. Γιατί είμαι η μητέρα του. Πονάει που δεν μύρισα ποτέ το δερματάκι του. Που δεν το χάιδεψα. Δεν το νανούρισα. Δεν το θήλασα. Δεν το κράτησα στην αγκαλιά μου. Δεν το έκανα μπάνιο. Δεν το είδα να περπατάει. Δεν το άκουσα να μιλάει. Δεν το άκουσα να γελάει. Να κλαίει. Να διεκδικεί. Να μαλώνει. Να τραγουδάει. Να είναι άτακτο και να χοροπηδάει. 

Πονάει που δεν το βλέπω να μεγαλώνει. Γιατί το γέννησα. Το λαχτάρησα. Είμαι η μητέρα του. 

Πονάει. Και πονάει που κανείς δεν σου δίνει το δικαίωμα να πονάς. Που ελάχιστοι αναγνωρίζουν την απώλεια σου. Που ακόμα πιο ελάχιστοι θυμούνται πως κάποτε, εφτά χρόνια πριν, ένα βράδυ του Φλεβάρη, γεννήθηκε ένα υπέροχο, ψηλό μελαχρινό αγόρι με μεγάλες πατούσες, μακρυά δάχτυλα και ένα παράπονο στα χείλη που άλλαξε την ζωή του μπαμπά του και της μαμάς του για πάντα. Και αυτός ο πόνος μοιάζει με γκρεμό. Πρέπει να είσαι προσεκτικός διότι εύκολα μπορεί να πέσεις σε αυτόν. Είναι ολόγυρα σου. Μόνο σου όπλο τα φτερά σου. Και τα δικά μου φτερά μου τα έδωσαν αυτοπροσώπως τα αγγελούδια μου. Και σκοπεύω να τα τιμώ όσος γκρεμός και αν απλώνεται γύρω μου. 

Γιατί μόνο έτσι θέλω να ελπίζω σε μια θέση δίπλα τους όταν έρθει η ώρα που θα ανταμώσουμε ξανά. Με αισιοδοξία. Με μνημόνευση. Με ταπείνωση. Με αξιοπρέπεια. 

Αστεράκι... Να μου φυσάς κάτω από τις φτερούγες μου, ναι; 


Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

Ένα μοβ- μοναχικό- μπαλόνι....

Ένα μοβ μπαλόνι τράβηξε σήμερα την προσοχή μου ενώ παρακολουθούσαμε οικογενειακώς την καρναβαλική παρέλαση των μικρών. Η μέρα ήταν μουντή, κατά διαστήματα έβρεχε και φυσούσε μανιωδώς, όμως για μια στιγμή ένα μικρό κομμάτι του ουρανού άνοιξε κάνοντας με να παρατηρήσω αυτό το μοναχικό μοβ μπαλόνι που είχε ξεφύγει από κάποια χέρια και είχε πιαστεί στα καλώδια που δεν το άφηναν να χαθεί ψηλά στον ουρανό- πάνω από τα μαύρα σύννεφα και την κακοκαιρία... 



Το χάζευα να το ταλαντεύει ο αέρας, πότε απαλά και πότε μανιασμένα, και αυτό εκεί μπλεγμένο να ομορφαίνει με την παρουσία του το κατά τα άλλα σχετικά άχαρο τοπίο. Και δεν ξέρω τι από όλα όσα συμβαίνουν μέσα μου αυτή την περίοδο συμβόλιζε αυτό το μοβ μπαλόνι που τράβηξε τόσο πολύ την προσοχή μου σήμερα- σίγουρα όμως έδωσε μια άλλη διάσταση σε αυτόν το Φλεβάρη που με έχει αφήσει λίγο αδιάφορη, λίγο κενή, λίγο σε κατάσταση αναμονής- λες και κάποιος έχει πατήσει το pause στα συναισθήματα μου αυτές τις μέρες .

Αν και φοβάμαι πως είναι μουδιασμένος πόνος όλο αυτό. Λες και έχω η ίδια χορηγήσει στον εαυτό μου αναισθητικό μέχρι να είμαι έτοιμη να ξανανιώσω. 

Ο Φλεβάρης μου έκλεψε κάποτε ένα κομμάτι της καρδιάς μου και ξέρω πολύ καλά πως δεν μου το έκλεψε στα αλήθεια αυτός- όμως εγώ με αυτόν τα έχω βάλει αφού δεν μπορώ να τα βάλω με κάποιον άλλον. Και δεν ήταν η πρώτη φορά που βίωνα τόσο πόνο, ήταν όμως η δεύτερη στην σειρά και- σε αντίθεση με ότι δείχνω- είμαι γεμάτη αδυναμίες και έσπασα. Έτσι την πλήρωσε ο δόλιος ο Φλεβάρης που μπήκε για πάντα στην μαύρη λίστα για μένα. Φέτος λοιπόν, με ένα ράγισμα περισσότερο στην καρδιά μου, με ένα ακόμα όνειρο ναυαγισμένο δεν ξέρω πια ούτε τι θέλω, ούτε τι θέλει Αυτός για μένα, ούτε τι αντέχω, ούτε τι διατίθεμαι να ρισκάρω. 

Μάλλον νιώθω και εγώ λίγο μπλεγμένη -σαν αυτό το μοβ μπαλόνι στα καλώδια, κάτω από έναν μαύρο ουρανό, με τον αέρα να το ταλαντεύει κατά πως αυτός θέλει. Ξέρετε όμως τι; Όταν μετά από ώρα σήκωσα τα μάτια μου για να δω το μπαλόνι μου, αυτό έλειπε... Το είχε πια αποδεσμεύσει ο αέρας και θέλω να ελπίζω πως το οδήγησε πολύ ψηλά, πάνω από τα μαύρα σύννεφα, μακρυά από όλη αυτή την κακοκαιρία ώστε να περιφέρεται στο γαλήνιο γαλάζιο του ουρανού για όσο αυτό αντέξει... 

Πέμπτη, 8 Φεβρουαρίου 2018

Ένας αστροναύτης απογειώθηκε! (με diy εξαρτήματα!)

Δεν θα πιστέψετε τι έγινε σήμερα... 

Ένας αστροναύτης- τόσο δα μα άκρως αληθινός- προσγειώθηκε σε μια ταράτσα κοντά στο σπίτι μας. Αλήθεια σας λέω! Άκουσα έναν χαρακτηριστικό θόρυβο μεγάλης ταχύτητας να έρχεται από τον ουρανό, έτρεξα στην σοφίτα και τον είδα με τα ίδια μου τα μάτια!




Είχε την στολή του, το κράνος του, τους πυραύλους του, το οξυγόνο του- τα πάντα σας λέω! Ήταν κουρασμένος από το ταξίδι του, είχε όμως την ευγενή καλοσύνη να μου πει πως θα μπορούσα να φτιάξω και εγώ τόσο όμορφα εξαρτήματα για το μαιμούδι μου που λατρεύει το διάστημα και τους αστροναύτες.  

Αν σας αρέσει λοιπόν αυτό που βλέπετε και έχετε και εσείς έναν επίδοξο αστροναύτη σπίτι σας, θα χρειαστείτε τα εξής: 


  • 3 χάρτινα ρολά από χαρτί κουζίνας, το ένα κομμένο στην μέση.
  • ένα πλαστικό μπουκάλι χωρητικότητας περίπου 2 λίτρων. (του αστροναύτη είναι 1.5)
  • χρώμα ασημί και λευκό ή ένα από τα δυο. 
  • γκοφρέ χαρτί ή τσόχα ή και τα δυο, σε κίτρινο, κόκκινο και πορτοκαλί χρώμα
  • αλουμινόχαρτο
  • αυτοκόλλητη ταινία σε ασημένιο χρώμα. (η ταινία επισκευών είναι έξτρα δυνατή και την προτείνω)
  • ένα κομμάτι φαρδιάς κορδέλας περίπου 2 μέτρα
  • ένα κομμάτι σωλήνα πλαστικού ή ένα κομμάτι λάστιχου από τον κήπο
  • ένα περφορατέρ μονό
  • μπόλικη σιλικόνη και πιστόλι σιλικόνης φυσικά! 
Ξεκινάμε τυλίγοντας με αλουμινόχαρτο τα δυο ρολά κουζίνας και φροντίζουμε το τελείωμα του αλουμινόχαρτου να είναι στην εσωτερική πλευρά που θα κολλήσουμε την σιλικόνη. Έπειτα ντύνουμε με αλουμινόχαρτο και το μισό κομμένο ρολό κουζίνας και το κολλάμε με σιλικόνη ανάμεσα στα άλλα φτιάχνοντας στην ουσία ένα εντυπωσιακό Η. Δεν τσιγκουνευόμαστε την σιλικόνη, αφού κολλήσει προσθέτουμε λίγη ακόμα γύρω από τις ενώσεις ώστε να καλυφθούν καλά.Ελέγχουμε ποια είναι η πιο όμορφη πλευρά του Η μας και από την πίσω πλευρά τρυπάμε με το περφορατέρ και τα δυο ρολά στην πάνω πλευρά και στην κάτω. Περνάμε την κορδέλα από μέσα κάνοντας κόμπο εσωτερικά και μετράμε πάνω στο παιδί πόσο θα χρειαστεί να την μαζέψουμε στην κάτω πλευρά ώστε να μπορεί να βάζει και να βγάζει τον εξοπλισμό του άνετα. Τέλος, αφού έχουμε κόψει τις φλόγες μας σε γκοφρέ χαρτί και τσόχα, τις κολλάμε στο κάτω μέρος των ρολών του Η, εσωτερικά. Σε αυτή την φάση ο εξοπλισμός μας δείχνει έτσι: 


Στην πορεία βάφουμε εσωτερικά το μπουκάλι, εσείς μπορείτε και εξωτερικά, όμως μου άρεσε η αίσθηση που δίνει το χρώμα από μέσα. Ρίχνουμε μέσα στο μπουκάλι ασημί και λευκό χρώμα, λίγο νερό και μερικά φασόλια και χτυπάμε πολύ καλά μέχρι το χρώμα να πάει παντού. Αφαιρούμε τα φασόλια χτυπώντας το μπουκάλι καλά. Αφήνουμε να στεγνώσει και επειδή παίρνει σχεδόν τρεις μέρες να στεγνώσει- εμείς την πατήσαμε, οριακά το ετοιμάσαμε- καλύτερα να είναι το πρώτο που θα κάνετε ή απλά να το βάψετε εξωτερικά. Μπορείτε πάντα να το τυλίξετε και με αλουμινόχαρτο, προσωπικά μου αρέσει να έχει διαφορά από τους πυραύλους. 

Αφού στεγνώσει το μπουκάλι, τότε- αν ο σωλήνας είναι μικρότερος από το στόμιο- όπως στην περίπτωση μας, "χτίζουμε" εσωτερικά του στομίου ένα "πάτωμα" σιλικόνης για να κάτσει ρίχνοντας αρχικά μπόλικη στην μισή διάμετρο και αφού στεγνώσει στην άλλη μισή. Τυλίγουμε τον σωλήνα μας με την ασημί ταινία και στην πορεία τον σταθεροποιούμε με σιλικόνη και πάλι στο στόμιο μας. Αφού στεγνώσει κολλάμε όλο αυτό πάνω στην οριζόντια γραμμή του Η μας. 

Σε αυτό το σημείο, επειδή το μπουκάλι μαζί με τον σωλήνα, είναι πιο βαρύ από την βάση στην οποία το κολλάμε, χρειαζόμαστε λίγη επιπλέον στήριξη. Εκεί θα μας χρησιμεύσει το υπόλοιπο μισό του ρολού κουζίνας το οποίο θα κόψουμε και πάλι στην μέση. Κάθε κομμάτι θα το διπλώσουμε καλά στην μέση, τοποθετούμε ένα σε κάθε πλευρά και κολλάμε και πάλι καλά με σιλικόνη, από κάτω αλλά και περιμετρικά. Αφού στεγνώσει η σιλικόνη τυλίγουμε και με ταινία- στην περίπτωση μας χρειάστηκε να στην κόψουμε κάθετα στην μέση για να χωρέσει- ώστε να σταθεροποιηθεί ακόμα περισσότερο, ενώ τελειώνουμε με τσαχπινιά στο οξυγόνο- οριοθετώντας σε ποιον ανήκει. (έτσι για να μην ξεχνιόμαστε!) Το τελικό αποτέλεσμα είναι λοιπόν αυτό: 




Πως σας φαίνεται;;; Θα μπορούσαμε να κολλήσουμε την άλλη άκρη του σωλήνα στο κάτω μέρος της μπουκάλας αλλά ο αστροναύτης ήταν κάθετος! Το χρειάζεται για το κράνος αλλιώς πως θα έχει οξυγόνο; Που να το ξέρω όμως η δόλια η μάνα;;; 

Ο μικρός αυτός αστροναύτης μοιράστηκε μαζί μας και μερικά ακόμα μυστικά του σύμπαντος, και  απογειώθηκε και πάλι για εξωκοσμικές περιπέτειες! 






Αν θέλετε να είστε ακόμα πιο σωστοί, δεν έχετε παρά να φορέσετε και ένα ζευγάρι μπότες για σκι ή γαλότσες τις οποίες θα έχετε τυλίξει με αλουμινόχαρτο- ο δικός μας αρνήθηκε πεισματικά να βγάλει τα κόκκινα παπούτσια του- ενώ να ξέρετε πως δεν χρειάζεται να αγοράσετε καν στολή! Άσπρα ρούχα και μαύρες τιράντες κάνουν την δουλειά για σας- ίσως και κάποιο εκτυπώσιμο της NASA κολλημένο σε τσόχα και φορεμένο με καρφιτσούλα ασφαλείας- ενώ δείτε πως μπορείτε να φτιάξετε και δικό σας κράνος πανεύκολα εδώ. 
Επιφυλάσσομαι για διαστημόπλοιο- κι όμως- ενώ εγώ βάλθηκα να γίνω το σύμπαν αλλά ακόμα δεν έχω ετοιμάσει τίποτα!!! 

Στο μεταξύ, με τέτοιον αστροναύτη στο τιμόνι...σας λέω πάω στο φεγγάρι εδώ και τώρα!! 







Καλές απόκριες! (ένα δημόσιο ευχαριστώ στον δόλιο πατέρα που σήκωνε 18 κιλά αστροναύτη όσο πιο ψηλά μπορούσε μπας και πετύχουμε μόνο ουρανό για backround γιατί έχουν και οι σύζυγοι bloggers τα προβλήματα τους- το έχουμε ξαναπεί!!) 

Παρασκευή, 2 Φεβρουαρίου 2018

Να μου το θυμίζεις...

Ξέρεις μαιμούδι μου... Υπάρχουν μέρες που χάνομαι μέσα στις υποχρεώσεις και τα "πρέπει" και ξεχνάω πως το μόνο που χρειάζεσαι- το πιο χρήσιμο από οποιαδήποτε δραστηριότητα, οποιοδήποτε ερέθισμα, από οποιαδήποτε άλλη φροντίδα σου,  το πιο πολύτιμο από όλα όσα χρειάζεσαι από εμένα είναι απλό ποιοτικό χρόνο χωρίς καμία απολύτως υποχρέωση, χωρίς κανένα απολύτως "πρέπει". 

Ναι, το ξεχνάω αυτό και αναλαμβάνω την ευθύνη. Να μου το θυμίζεις. Να μου το ζητάς. Να μου λες "Έλα να παίξεις μαζί μου". "Έλα να μου κάνεις παρέα". Και αν σου απαντώ "σε λίγο καρδούλα μου, έχω δουλειές τώρα" να με ρωτάς αν αυτές οι δουλειές είναι τόσο σημαντικές. Να ρωτάς μήπως μπορούν να περιμένουν. 

Αυτό να κάνεις, ναι; Και εγώ θα στα ζυγίζω. Και νιώθω πως θα είναι πολύ περισσότερες οι φορές που θα τρέχω κοντά σου και θα χάνομαι στις στιγμές μαζί σου. Που πολύ πιο σύντομα από όσο θα προλάβω να συνειδητοποιήσω, θα χαθούν. Οι δουλειές όμως θα είναι πάντα εκεί να με περιμένουν. Αυτές δεν τελειώνουν. Τα δικά μας όμως χρόνια, αυτά τα μοναδικά και αποκλειστικά, τελειώνουν. Πρέπει να το θυμάμαι αυτό τώρα που μεγαλώνεις- και πόσο όμορφα μεγαλώνεις- και γίνεσαι πιο ανεξάρτητος. 

Αυτά σκέφτηκα όταν- στην ξεχωριστή αυτή ημέρα που περάσαμε σήμερα με ακριβώς αυτό, ποιοτικό χρόνο χωρίς καμιά υποχρέωση, χωρίς κανένα απολύτως πρέπει- διάλεξες το άλμπουμ από το ταξίδι μου στο Λονδίνο, έκατσες αναπαυτικά δίπλα στην φωτιά που έκαιγε ήδη για ώρες, και άρχισες να το ξεφυλλίζεις σαν ενήλικας, ρωτώντας με λεπτομέρειες για κάθε τι, κοιτώντας προσεκτικά κάθε μια φωτογραφία προσπαθώντας να αναγνωρίσεις αυτό το εικοσάχρονο κορίτσι που αμυδρά σου θύμιζε την μητέρα σου. 


Να μου το θυμίζεις λοιπόν. Μην το ξεχνάς. Και μην μου θυμώνεις αν χάνομαι καμιά φορά μέσα σε αυτό τον βαρετό και γεμάτο υποχρεώσεις κόσμο των ενηλίκων. Να μου χαμογελάς και να μου θυμίζεις τι είναι πραγματικά σημαντικό. 

Και το νου σου... Μου έταξες να πάμε μαζί Λονδίνο... Μην τυχόν και το ξεχάσεις... Θα στο θυμίσω εγώ... 

Τετάρτη, 31 Ιανουαρίου 2018

#φωτογραφισετο_2018 #ΟΔικοςΜαςΓενάρης

Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά η συνήθεια που έγινε λατρεία. 

Μια φωτογραφία την ημέρα για 365 μέρες. Τόσο απλό. Να ο δικός μας Ιανουάριος. 




1/365 Η πρώτη φωτογραφία του #φωτογραφισετοείναι πάντα η ίδια, πάντα θολή και κουνημένη μα πάντα πλημμυρισμενη αγάπη και με έντονη την αίσθηση της μαγείας που αφήνουν οι γιορτές... Πάντα το ουράνιο τόξο μου και εγώ... Τετάρτη χρόνια για αυτή την συνήθεια που αγάπησα... Καλή χρονιά... Με υγεία πάνω από όλα και άφθονη θετικοτητα και πίστη... #φωτογραφισετο_2018




2/365 Αυτές τις δύο μέρες κυκλοφορεί παντού με το τηλεσκόπιο του- δώρο του Αγίου Βασίλη... Θέλει τόσο να δει το φεγγάρι και έχει δύο μέρες σερί συννεφιά... Περιμένει ωστόσο υπομονετικά ενώ ξεφυλλίζει ένα από τα βιβλία του- συνηθισμένη εικόνα σπίτι μας.... #φωτογραφισετο_2018#mylittlemonkeyboy #myliitlegenius #ΗΖωηΜουΟλη





3/365 Μέχρι να δούμε επιτέλους το "διάστημα" όπως λέει και ο μικρός με το τηλεσκόπιο μας, μελετάμε για αυτό με πάθος... #φωτογραφισετο_2018#mylittlemonkeyboy



4/365 Να μωρέ... Ερχονται κάτι ευχές καρδιάς από την μακρινή και λατρεμένη Βρετανία και χαμογελάει η ψυχή μου... #φωτογραφισετο_2018 #bloggerslove#sharingismagic



5/365 Επιτέλους κάποιο μικρακι είδε το φεγγάρι με το καινούργιο του τηλεσκόπιο....#φωτογραφισετο_2018 #mylittlemonkeyboy



6/365 Την γιορτάζω λέμε. Την Σουλτάνα. Που την λένε Φωφω. Είναι όμως η Σουλτάνα η Φωφω. (που'χει έναν πω πω πω πω 😘😉😂)Και είναι η αδελφή μου. Και δεν θα την άλλαζα για τίποτα στο κόσμο. Να την χαίρομαι λοιπόν γιατί τέτοια πλάσματα μια φορά στα χίλια χρόνια...#φωτογραφισετο_2018



7/365 Ένεκεν της ονομαστικής μου εορτής είπα και εγώ να εξελιξω λίγο τις selfie μου! Με ενημέρωσαν λοιπόν πως αν θέλω να βγάλω την φωτογραφία από χαμηλά πρέπει να κοιτάω αδιάφορα το υπερπέραν! Αυτό μου φάνηκε τελικά πολύ αστείο, οπότε κοιτάω το υπερπέραν ξεκαρδισμενη! Άλλωστε γιορτάζω σήμερα, ότι θέλω κάνω!! #φωτογραφισετο_2018#ΝαΜεΧαιρεστεΒρε #ΣπιτιΠουΧειΜιαΓιαννουλαΜηνΤοΨαχνειςΤαΧειΟυλα 








8/365 Υπάρχουν άνθρωποι - λίγοι αλλά υπάρχουν - που θυμούνται πάντα τα αγγελούδια μας και τα τιμούν με οποίο τρόπο μπορούν. Και αυτό με συγκινεί βαθιά. Η φίλη μου η Ειρήνη το κάνει πάντα - και σε κάθε γούρι που θα μου φτιάξει θα συμπεριλάβει και τα αστεράκια μας. Και την αγαπώ για αυτό. #φωτογραφισετο_2018 #atmacreations#friends #forlife



9/365 Όταν λιώνει το μεσημέρι στον ύπνο...#φωτογραφισετο_2018 #mylittlemonkeyboy



10/365 Ψάχνοντας σήμερα τα παιδικά μου βιβλία για να βρω το αγαπημένο μου για το #kidsreadathron18, έπεσε από μέσα του αυτή η φωτογραφία. Από την αυλή των παιδικών μου χρόνων. Αυτή της Γιαγιουλας μου. Με την πλούσια κληματαριά, με τον παππού μου, την γιαγιουλα πάντα όρθια κάτι να φτιάχνει, την μητέρα μου πάντα να προσπαθεί να με σουλουπωσει, τον πατέρα μου πάντα να καπνίζει και την μηχανή του πάντα έξω από το πορτονι στα σαββατοκυριακα του καλοκαιριού που μας επισκεπτονταν, με την Σουλτάνα πάντα άφαντη ή να κοιμάται ήσυχη ή να διαβάζει ξαπλωμένη και πάντα με κάποιον ακόμα μουσαφιρι, που έλεγε και η γιαγιουλα. Και για λίγο γύρισα εκεί, μύρισα τα ώριμα σταφύλια πάνω από τα κεφάλια μας, γευτηκα την τηγανιτη πατάτα της γιαγιουλας, άκουσα το γκάζι της μηχανής του πατέρα μου... Και για φαντάσου.. Συγκινήθηκα. #πρωτότυπο #τοξερω #ετσιειμαιεγω#φωτογραφισετο_2018


11/365 Όταν έχεις προσωπικοτητα παιδί μου, όλα συνδυάζονται! #ΚαιΠιανο #ΚαιΤηλεσκοπιο#ΕτσιΕιμαστεΕμεις #Πολύπλευροι#myliitlemonkeyboy #mylittleweirdo#φωτογραφισετο_2018



12/365 Νιώθω πως από την πρώτη Γενάρη έχουμε μια διαρκή συννεφιά. Βγαίνει πότε, πότε ο ήλιος μα η μέρα κλείνει πάντα με γκρίζο ουρανό. Σήμερα, αφού δεν μπορώ να θυμωσω με αυτά που μου φταίνε, θυμώνω με τον καιρό. Φτιάχνω καφέ έξτρα βαρύ - χωρίς κανέλα γιατί έχω ακεφιες- αράζω στο σαλόνι, σκεπαζομαι με κουβερτούλα και μόνη μου έννοια να χαθώ μέσα σε ένα βιβλίο. #φωτογραφισετο_2018#moody #bluefriday



13/365 Κάποιες φορές, μια βόλτα μέσα από τα μάτια του σχεδόν πενταχρονου γιου σου, είναι ότι ακριβώς χρειάζεσαι. #φωτογραφισετο_2018


14/365 Ένα κομμάτι ουρανού σήμερα, για μια ψυχή που ταξίδεψε εντελώς ξαφνικά...#φωτογραφισετο_2018 #lovedones #oflovedones



15/365 Τι να πω εγώ τώρα;; Αν είναι ο μπαμπάς σπίτι τα πάντα γίνονται πιο μαγικά! Όταν το μικρακι μου κάνει την σκιά μιας πεταλούδας στο ταβάνι για να τον καμαρώσει ο μπαμπάς του...#φωτογραφισετο_2018 #bliss #family


17/365 Το έχω από τα Χριστούγεννα αλλά δεν ήμουν σε #stephenking mood... Το κοιτούσα όμως να με περιμένει στο κομοδίνο μου, με κοιτούσε και αυτό. Σχεδόν μου μιλούσε. Χθες υπέκυψα και το ξεκίνησα. Ο κακός καιρός με τον αέρα να λυσσομαναει και το γεγονός πως ήμουν μόνη σπίτι με το μαϊμούδι, δεν με άφησαν να το τελειώσω... Τελικά το ολοκλήρωσα μέρα μεσημέρι μέσα στο αυτοκίνητο για να είμαι ασφαλής - αν και αν θυμηθώ το "Κριστιν" όλα σχετικά είναι... Λιγότερο τρομακτικό από όσο με έχει συνηθίσει ο μάστερ του τρόμου - εξίσου ευχάριστο στην ανάγνωση όπως πάντα. Τον προτιμώ να "σολαρει" ωστόσο... #φωτογραφισετο_2018#booklover ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ



18/365 Ψάξε, ψάξε δεν θα με βρεις...#φωτογραφισετο_2018 #sillyplay



19/365 Κάποιος μου κρατάει μούτρα επειδή δεν τον αφήνω να βγάλει ΌΛΑ τα μαξιλάρια του καναπέ, λίγο πριν πέσει για ύπνο... Μου κρατάει μούτρα = κρύβεται έντεχνα και ξεφυσαει.... Που να είναι πάλι, που να είναι... #φωτογραφισετο_2018#aboutanhourago #mylittleweirdo



20/365 Αυτά είναι... Καφεδάκι και βασιλόπιτα στην Σουλτάνα. Το καλύτερο μου... #ΤοΚοπηΤηΠιτα #φωτογραφισετο_2018 #sislove



21/365 " Και μόνο για τη θάλασσα δεν κρατιέμαι να μη σου πω, πως σήμερα έχει το χρώμα του λιωμένου μέταλλου. Πυκνή, παχύρρευστη, με μια μεταλλική δύναμη στα έγκατά της που την αναδεύει αργά. Νομίζεις πως μπορείς να περπατήσεις πάνω της, χωρίς να βυθιστείς…
Και στα σύννεφα, παιδί, έψαχνα να βρω γνώριμα σχήματα, όμως στα σύννεφα τα σχήματα διατηρούνται λίγο, αλλάζουν συνέχεια, με μπερδεύουν. Το σχήμα του βράχου είναι ακλόνητο. Λαχταρώ το ακλόνητο τώρα, όπως ο ναυαγός τη σανίδα στο αναστατωμένο πέλαγο που τον απειλεί…" Μάρω Βαμβουνακη Εσύ; Ξεχωρίζεις εδώ ουρανό και θάλασσα; #φωτογραφισετο_2018


22/365 Είναι μια πρόσκληση που περιμένω με αγωνία κάθε χρόνο... Μπορεί η βρωμουσα να μας τα χάλασε λίγο θέλοντας απελπισμένα Πεππα, τι να κάνουμε όμως;; Ότι καλύτερο με θέμα την Πεππα εννοείται! Εγώ την προειδοποιησα είναι λίγο ατυχές το δάχτυλο που αντιστοιχεί στα χρόνια της μικρής μας τσιχλοφουσκας, η Σουλτάνα όμως δεν μασάει, (άλλωστε κανέναν δεν φοβάται η Σουλτάνα η Φωφω), και επιμένει πως η πρόσκληση της είναι υπεροχη!!! (το γαντακι είναι και μαγνήτης, αμέ!) Μετράμε μέρες λέμε για τα τρίτα βρωμουσογενεθλια!!! #φωτογραφισετο_2018


23/365 Λάβαμε το custom made άλμπουμ για τα τέταρτα γενέθλια μας από La petite Melina και ανυπομονώ να το ολοκληρώσω! Το μαϊμούδι δεν κρατιέται! Στο μεταξύ έχει ήδη αποφασίσει το θέμα για τα πέμπτα του γενέθλια και είναι πολύ ωραίο!#happymama Όσοι δεν έχετε δει το προηγούμενο πάρτι μας, ευκαιρία να το δείτε εδώ:http://otangennithikaxana.blogspot.gr/2017/07/bday-party-mc-queen-4yearsold.html?m=1 Είχαμε μέχρι και αγώνες ταχύτητας! #φωτογραφισετο_2018#custommade #lapetitemelina



24/365 Να έχεις παραλάβει το δώρο της βρωμουσας από Twins craft και να μην μπορείς να το ανοίξεις να το δειειεις.... #οφου #quietbook #niecelove 3rdbday#custommade #φωτογραφισετο_2018



25/365 Να έχεις αναλάβει παραλαβή για τα peppa themed μπισκότα της Σουλτανας από Mary's lab - τα οποία είναι εξαιρετικά και ανυπομονώ να σας δείξω την Κυριακή - και να βρίσκεις και τσαχπινιες για το μαϊμούδι και σένα, με χειρόγραφο σημείωμα, το οποίο ήταν διπλωμενο σε σχήμα καρδιάς... Βλέπεις αυτές είναι οι λεπτομέρειες που κάνουν την διαφορά.#φωτογραφισετο_2018 #bloggerstalent#sharingismagic



26/365 Ως συνήθως τα τελευταία τρία χρόνια, τέτοια μέρα τρέχω και δεν φτάνω ετοιμάζοντας λιχουδιές για την μικρή μου βρωμουσα που έχει τα γενέθλια της και το υπέροχο πάρτι που πάντα ετοιμάζει η Σουλτάνα μαμά της! Φέτος παραπονεθηκα θες να το πεις, της αγριέψα θες να το πεις, πως καμιά τσαχπινιά δεν μου ετοίμασε για ευχαριστώ όπως κάνει πάντα! Έτσι βρέθηκα το επόμενο κιόλας πρωί, με ολοδικο μου ποίημα - αφιέρωση, την ολοδικη μου καινούργια κούπα και τον πιο αγαπημένο μου καφέ ζεστό ζεστό πριν καν αρχίσει η μέρα μου. (για να μην αναφέρω και τα δωράκια για την υπόλοιπη φαμίλια!!) Κάπως έτσι λοιπόν, χαλαρωσα σήμερα, πίνοντας τον αγαπημένο μου καφέ - χωρίς κανέλα πια δυστυχώς λόγω σπαστικης κολλητιδας, (το πάθαμε και αυτό) - ενώ έψαχνα την συνταγή για να φτιάξω μια βρωμιση λίμνη για αυτό το τσιχλοφουσκακι που αύριο γίνεται 3! #φωτογραφισετο_2018 #ourkindoffamily#ourkindofcrazy #sislove



27/365 Την Peppa ούτε να την βλέπω... Όταν όμως η βρωμουσα μου γίνεται τριών και ζητάει τούρτα Peppa, Peppa it is! Τι θεία θα ήμουν αν δεν της έκανα το χατήρι;;; #φωτογραφισετο_2018#ΝαΣεΧαιρομαστεΓλυκοΜουΤερατακι#ΙσαΠουΠρολαβαΠρινΟρμησειΜεΟλοΤοΧεριΣτηνΣαντιγυ


28/365 Η αλήθεια είναι πως η Σουλτάνα πήρε στα χέρια της ένα "πολυφορεμενο" θέμα γενεθλίων και λίγο "βαρετό" για τα γούστα μας, και όμως το απογείωσε... Το επίσημο πάρτι της βρωμουσας μας ξεκίνησε στις 11:30 το πρωί και έληξε στις 18:30 το απόγευμα. Το λες και επιτυχία. 😂😉😜😁 Να σε χαιρόμαστε μικρή μου, μια ηλιόλουστη μέρα να είναι η ζωή σου όλη μα και αν δεν είναι, να θυμασαι πάντα πως η ομορφιά και η μαγεία κρύβεται μέχρι και σε έναν λασπολακο... #φωτογραφισετο_2018


29/365 Όταν τα (ξ)αδέλφια περνούν το πρωινό τους παρέα... #φωτογραφισετο_2018#ΑνΕιχαΔυοΠαιδιαΣτοΣπιτιΜου#ΚαπωςΕτσιΘαΗτανΚαθεΜερα






30/365 Βάζω και την κούπα μου να μου τα πει μπας και με πείσω σήμερα, και καταλήγω στο Σουλτανοσπιτο, (στον κάτω όροφο 😉😜), που ακόμα είναι σε peppa, Princess, pink, girly mood για να το σιγουρεψω... #thinkpink #pinkladies#φωτογραφισετο_2018





31/365 Αποχαιρετουμε τον Γενάρη, όπως πάντα, με θάλασσα... Γιατί η θάλασσα μπορεί να σε κάνει να πιστέψεις το απίθανο. Να ονειρεύεσαι χωρίς όρια γιατί εκεί που ενωνεται ο ουρανός με το νερό δημιουργωντας το απόλυτο μπλε δεν υπάρχει τέλος... Γιατί στην τελική, μια μέρα στην θάλασσα δεν είναι ποτέ χαμένη... #φωτογραφισετο_2018


Φλεβάρη- όχι αγαπημένε μας- σε περιμένουμε όπως πάντα με θετική ενέργεια και πίστη...






Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...