Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Όταν χάθηκα στο μέτρημα...

Σαν σήμερα, τρία χρόνια πριν, έκανες μάτια μου τα πρώτα σου βήματα... 

Ήταν αργά το μεσημέρι, όταν σηκώθηκες αποφασιστικά και σχετικά γρήγορα και σταθερά ήρθες προς το μέρος μου. 14 βήματα μέτρησα μέχρι να σωριαστείς φαρδύς πλατύς στον ποπό σου... 1014 δικούς μου χτύπους καρδιάς μέτρησα από χαρά και αγωνία. (τέτοια είναι η χαρά του γονιού να ξέρεις- πάντα πάει αγκαζέ με την αγωνία...)

Έκτοτε μετράω βήματα. Και χοροπηδητά. Και τρεξίματα. Και σκαρφαλώματα. Και πάλι βήματα. Μετράω και χτύπους καρδιάς, χαρές και αγωνίες... Ατελείωτα μετρήματα... 

Και βρίσκομαι εδώ σήμερα να αναλογίζομαι πως φέτος το καλοκαίρι μετράω κύματα, και κάστρα στην άμμο, ηλιοβασιλέματα και ανατολές εκεί στην ακρογιαλιά. Να μετράω τις ανάσες σου και τις προσπάθειες σου, να μετράω το θάρρος σου και το πείσμα σου... 

Σήμερα λοιπόν και ενώ μόλις είχαμε φτάσει στην θάλασσα, είπες του πατέρα σου πως χθες το βράδυ είδες εφιάλτη. Πως είδες ξανά εκείνη την μέρα στο κολυμβητήριο. Ζήτησες να μην μπούμε αμέσως για μπάνιο και πιστέψαμε πως μπορεί να ήταν μια μέρα που δεν θα έμπαινες. 

Για ακόμη μια φορά όμως μας διέψευσες. Αφού φτιάξαμε τα κάστρα μας, τα πλοία μας, τα υπόγεια γκαράζ μας- μόνος σου ζήτησες να κάνουμε το μπάνιο μας. Και ήταν υπέροχο όπως κάθε μπάνιο που έχω μετρήσει φέτος το καλοκαίρι. Μέτρησα πάλι χοροπηδητά ενάντια στα κύματα, επιφωνήματα ενθουσιασμού και σταγόνες στο πρόσωπο σου- ξέρεις,  αυτές που ακόμα δεν θες να νιώθεις εκεί, αυτές που μπορεί να σε τρομάξουν και πάλι από την αρχή. Να μετράω και πάλι τις ανάσες σου, τις προσπάθειες σου, το θάρρος σου και το πείσμα σου... 

Μα δεν μετριούνται... 

Δεν μπαίνει σε μέτρο τέτοια ψυχή, τέτοια καρδιά. Και μου το αποδεικνύεις από την πρώτη στιγμή που αυτή η καρδιά σου χτύπησε μέσα στο δικό μου το σώμα. 

Είσαι σπουδαίος άνθρωπος. Θέλω να το θυμάσαι αυτό. Να θυμάσαι πως ξεκίνησες, τώρα που ακόμα κουβαλάς λίγο Θεό πάνω σου. Πριν αρχίσει να σε διαβάλλει ο κόσμος,  η ίδια η ζωή. 

Να θυμάσαι πως ένα καλοκαίρι έγινε κάτι που σε τρόμαξε πολύ. Μα πως εσύ το κοίταξες κατάματα, το αγκάλιασες και το έκανες δικό σου. Κτήμα σου. Πήρες κάτι σκοτεινό όπως είναι ο φόβος και το φώτισες πέρα ως πέρα. 

Αυτό να θυμάσαι. 

Ντάτσει μαιμουδάκι μου; (ντάτσει) 





Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

5+1 πράγματα που αγαπώ στο πατρικό μου...

5 και 1 πράγματα που αγαπώ στο πατρικό μου με προ(σ)κάλεσε να γράψω η γλυκιά μου Αθανασία  και είμαι εδώ να αναρωτιέμαι πως στο καλό θα μείνω στα 5+1... 

Γνωστή η αδυναμία μου στις προ(σ)κλήσεις, γνωστή και η αδυναμία μου να τηρώ τόσο στενά πλαίσια... Θα προσπαθήσω, υπάρχει ωστόσο πάντα ο κίνδυνος για πολλές παρενθέσεις ή κόμματα ή παύλες και όλα αυτά που βάζω από παιδί ακόμα, προσπαθώντας να τα χωρέσω όλα σε μια πρόταση! (ή παράγραφο, ή κείμενο!) 

Νομίζω πως πρώτη στην λίστα θα είναι η τραπεζαρία της μητέρας μου- αυτή η επίσημη- μεγαλοπρεπής με το οβάλ σχήμα της και τις τεράστιες καρέκλες, είχε στα μάτια μου σχεδόν μυθική διάσταση. Εκεί τρώγαμε μόνο στις γιορτές ή όταν φιλοξενούσαμε πολλούς συγγενείς και δεν μας χωρούσε η καθημερινή στρογγυλή τραπεζαρία μας- την οποία αγαπώ εξίσου- μιας και ήταν αυτή στην οποία μαζευόμασταν πάση θυσία να φάμε όλοι μαζί το μεσημέρι- ακόμα και αν αυτό σήμαινε πως θα έπρεπε να περιμένουμε τον πατέρα μου να επιστρέψει στις 4 το απόγευμα, ακόμα και αν αυτό σήμαινε πως από την πείνα μας είχαμε ρημάξει το μισό ψυγείο με την Σουλτάνα πριν καν κάτσουμε να φάμε. Ήταν τόσο σημαντικό για τους γονείς μου να τρώμε μαζί ένα τουλάχιστον γεύμα της ημέρας και σφραγίστηκα τόσο από αυτή την επιθυμία που όταν διαλέγαμε το δικό μας καθημερινό τραπέζι, για το δικό μας σπίτι ήθελα οπωσδήποτε στρογγυλό λες και το σχήμα ήταν αυτό που θα μου εγγυοταν τις ίδιες αναμνήσεις για το δικό μου παιδί. Στο στρογγυλό επίσης τραπέζι κάναμε όλες τις οικογενειακές μας συζητήσεις- σε κάθε μικρή η μεγάλη κρίση ο πατέρας μου να μας μαζεύει και τους τέσσερις εκεί, τονίζοντας πως όλοι είχαμε λόγο, κάθε άποψη ήταν σεβαστή και ήταν- άσχετα αν πάντα αυτός είχε την τελευταία κουβέντα. Στο στρογγυλό τραπέζι καθόμασταν επίσης περασμένα μεσάνυχτα με την θεία Στέλλα, ή τον θείο Στέλιο, ή τον Κωστή- να προσπαθεί ο πατέρας μου να γεμίσει πατρίδα, να ρωτήσει κάθε τι, να θυμηθεί ξανά παλιές αγαπημένες ή πονεμένες στιγμές.  Στο στρογγυλό τραπέζι είπα πρώτη φορά του πατέρα μου πως ήμουν ερωτευμένη και αντί να γελάσει- αφού 15 χρονών ήμουν ένα μωρό στα μάτια του- με άκουσε με υπομονή δίνοντας μου όλο τον χώρο που ήθελα για να μιλήσω. Στην δε τραπεζαρία βλέπαμε πάντα όλα τα αγαπημένα πρόσωπα μαζεμένα, ακούγαμε τα νέα για τους αγαπημένους μας συγγενείς που ζουν μακρυά, ζήσαμε ομηρικούς καυγάδες μεταξύ αντρών σε πολιτικές και κοινωνικές συζητήσεις! Γύρω από την επίσημη τραπεζαρία μαζεύτηκαν τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα όταν αρραβωνιαστήκαμε με το άλλο μου εγώ, στηρίζοντας μας σε αυτή την τόσο σημαντική στιγμή της ζωής μας. 




Παρότι στην διακόσμηση έχω πολύ διαφορετικό γούστο από την μητέρα μου, αγαπώ πολύ κάθε διακοσμητικό στοιχείο στο πατρικό μου. Τα αγαπώ γιατί ήταν πάντα τόσο πολλά και τόσο εξωτικά- έχοντας ζήσει οι γονείς μου 17 χρόνια στην Νότιο Αφρική- αρκούσε πάντα να τριγυρίσω στο σαλόνι ή στην κρεβατοκάμαρα ή οπουδήποτε μέσα σε αυτό για να ταξιδέψω νοερά σε μέρη μακρινά, να φανταστώ τις πιο τρελές περιπέτειες, να βρω ευκαιρία να μου διηγηθεί ο πατέρας μου μια ακόμα από τις απίθανες ιστορίες της ζωής του- με αυτή την καταπληκτική ικανότητα που έχει να σε ταξιδεύει... Πιο πολύ από όλα όμως αγαπώ την γωνία του ηλεκτρικού πιάνου. Όχι μόνο επειδή το πιάνο ήταν το μόνο πράγμα που δεν κατάφερε η Σουλτάνα να κάνει εξαίσια και ένιωθα και εγώ το έρμο λίγη δικαιοσύνη, (χιχι), μα επειδή είχε σχεδόν όλα τα αγαπημένα μου στοιχεία σε μια μεριά. Τον αγαπημένο μου πίνακα, που όσο και αν έχω παρακαλέσει την μητέρα μου δεν μου τον δίνει, το καράβι και η πολιτεία που είναι φτιαγμένα από ελεφαντόδοτο- (ναι ντρέπομαι πια, όμως ακόμη και σήμερα αν προσέξετε τις λεπτομέρειες είναι ένα απίθανο έργο τέχνης)- και φυσικά τα κλασσικά ξύλινα διακοσμητικά από την Νότιο Αφρική. 



Τρίτο στην λίστα είναι το κρεβάτι των γονιών μου- γενικά η κρεβατοκάμαρα. Η κρεβατοκάμαρα διότι στα συρτάρια και την επιβλητική "τουαλέτα" της μητέρας μου, (ξέρετε αυτές που είχαν τον καθρέφτη και το σκαμπό για να βάφονται και να ετοιμάζονται οι γυναίκες), μπορούσα να βρω κόσμους θαυμαστούς με κοσμήματα που στα μάτια μου ήταν πολύτιμος θησαυρός και κρέμες και αρώματα σε μικρά και καλοφτιαγμένα βαζάκια- τα άνοιγα με προσοχή- σχεδόν τελετουργικά, δεν ήθελα να κάνω ζημιά και να μην με αφήσει να τα ξαναχαζέψω- και ρουφούσα μυρωδιές, δοκίμαζα στα κρυφά υφές, ήταν για ένα μικρό κορίτσι ότι πιο μαγικό... Το κρεβάτι τους όμως... Αχ το κρεβάτι τους ακόμα το λατρεύω... Ένα τεράστιο κρεβάτι- king size ονομάζεται όταν το έφεραν με το container Ελλάδα δεν υπήρχαν ανάλογα σεντόνια στην αγορά για να στρώσει η μητέρα μου- με ένα πανύψηλο και χοντρό στρώμα- η μητέρα μου που μετράει 1.54 στο ύψος ακόμα ρίχνει ένα μικρό σάλτο για να ανέβει- ήταν και είναι ότι πιο αναπαυτικό έχω νιώσει... Με ένα επιβλητικό κεφαλάρι που γεμίζει τον μισό τοίχο, ξύλο μαζί με βελούδο, και ένα ανάκλιντρο στο κάτω μέρος- τι να πω... Πριγκίπισσα ένιωθα κάθε που σκαρφάλωνα πάνω του. Τα δε αγαπημένα κουβερλί της μητέρας μου χρυσά, (τι άλλο;) με τεράστιες χρυσές μαξιλάρες πάνω από τα μαξιλάρια του ύπνου- σας λέω, έπεφτες εκεί και περίμενες με βεβαιότητα να νιώσεις το φιλί του πρίγκηπα! Μα πιο πολύ από όλα αγαπώ που όταν ήμουν άρρωστη, το κρεβάτι τους γινόταν το κρεβάτι μου. Ξάπλωνα ολημερίς στην πλευρά του πατέρα μου και απολάμβανα ατελείωτη τηλεόραση και φροντίδα από την μαμά. Να παρακαλάς να αρρωστήσεις σας λέω... Το κρεβάτι δεν μου επιτρέπεται να σας το δείξω... Θα μείνει ένα μυστήριο. Όσοι ωστόσο το έχουν δει μόνο να επιβεβαιώσουν μπορούν τα όσα περιγράφω... 

Τέταρτο στην λίστα αναμφισβήτητα ο κήπος- ζούγκλα του σπιτιού με το χτιστό barbeque του πατέρα μου που κρύβει μέσα τα πάντα όλα, να πρωταγωνιστεί...  Εκείνο το σημείο σηκώνει ολοδική του ανάρτηση... Το αγαπώ γιατί είναι το άνδρο του πατέρα μου, χαρακτηρίζεται δηλαδή από την απόλυτη λειτουργικότητα ταυτόχρονα με το απόλυτο χάος δεν γίνεται να ζητήσεις κάτι και να μην το έχει. (αλήθεια. Το έχει!) Το αγαπώ γιατί ειδικά τώρα πια,  κυρίως ο πατέρας μου θα ψήσει για να μαζευτούμε όλοι σπίτι και παρότι μας εκνευρίζει έτσι όπως πάει και έρχεται και τίποτα δεν είναι στην ίδια θέση ποτέ, τελικά όλοι καταλήγουμε να είμαστε γύρω του γιατί δεν ξέρω- είναι σαν να έχει μαγνήτη αυτός ο άνθρωπος, σε τραβάει κοντά του... Τον κήπο παρότι ποτέ δεν τον χάρηκα ιδιαίτερα- και ας μου είχε φτιάξει ο πατέρας μου ένα σπιτάκι στο πίσω μέρος για τα sleepovers με τις φίλες μου που ούτε μια φορά δεν μας άφησε η μητέρα μου να αξιοποιήσουμε από τον φόβο της- τον αγαπώ γιατί μοιάζει λίγο με τον χαρακτήρα της μητέρας μου... Πλούσια μεν βλάστηση αλλά σε σειρά και με το γκαζόν να είναι πάντα στην εντέλεια- στα γόνατα πέφτει η τρελή και το κλαδεύει με ψαλίδι- έχω πια καταλάβει όμως πως τις σκέψεις της κλαδεύει και όχι το γκαζόν... 





Πέμπτο είναι το μπάνιο μας. Ή μάλλον τα μπάνια μας. Μάλλον θα έχετε καταλάβει πως το γούστο της μητέρας μου ήταν βασιλικό και εφόσον έχουμε μεγάλο σπίτι φρόντισε να φτιάξει τρία μπάνια, ένα εκ των οποίων στο δωμάτιο των γονιών φυσικά, πράγμα που σήμαινε πως με την Σουλτάνα είχαμε το δικό μας μπάνιο και μάλιστα η καθεμία τον δικό της νεροχύτη... Δεν νομίζω πως χρειάζεται να περιγράψω πόσο μπορεί να λάτρεψα ως έφηβη, (γιατί στο συγκεκριμένο σπίτι καταφέραμε να μπούμε όταν ήμουν 12 χρονών), την τεράστια ημικυκλική μπανιέρα την οποία γέμιζα με νερό ρίχνοντας μισό μπουκάλι αφρόλουτρο, (και ας τσίριζε η μαμά!), απολαμβάνοντας το μπάνιο μου μέχρι να κρυώσει το νερό ή μέχρι να βγάλει φλύκταινες η Σουλτάνα από το κακό της! (που δεν ήταν αυτή μέσα!) Είχε όμως το μπάνιο μας (και όλα τα δωμάτια) ένα χαρακτηριστικό που μισούσαμε όχι μόνο εμείς μα και όλοι οι καλεσμένοι μας. Οι πόρτες είχαν στο μεγαλύτερο μέρος τους γαλακτερά τζάμια.. Αυτό σήμαινε πως όλες οι σκιές ήταν παραπάνω από ευδιάκριτες. Η - κλειστοφοβική- ωστόσο μητέρα μου ακόμα και σήμερα δεν μετανιώνει για αυτές τις πόρτες και απλά την πείσαμε να βάλει λίγο πιο γαλακτερό τζάμι τουλάχιστον στα μπάνια! (αν και ομολογώ πως τα τζάμια αυτά ήταν παραπάνω από χρήσιμα όταν μιλούσα κρυφά στο τηλέφωνο και έβλεπα την σκιά της μητέρας μου να πλησιάζει...) 

Και φτάνουμε στο +1.  

Και φυσικά δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από το παιδικό μου δωμάτιο... Όταν μετακομίσαμε αρχικά το δωμάτιο μου ήταν αποθήκη με σκοπό να γίνει δωμάτιο επισκεπτών. Είχα επιλέξει ένα που είχε και μπαλκόνι, ενώ η Σουλτάνα το αμέσως επόμενο- είχαμε δηλαδή το μπάνιο μας ανάμεσα. Ωστόσο της μητέρας μου της φάνηκε  μικρό αυτό που είχε μείνει για δωμάτιο επισκεπτών και με ρώτησε αν ήθελα να πάω εκεί. Αρνήθηκα πεισματικά. Ρώτησε και την Σουλτάνα. Φυσικά δέχτηκε η τσουρδούπο- που να χαλάσει χατήρι της μαμάς- και άρχισε να σχεδιάζει πως θα το φτιάξει και τόνισε πόσο της άρεσε που είχε δυο σκαλοπάτια που κατέβαινες για να μπεις στο δωμάτιο... Τι να σας λέω, αυτό ήταν... Το δωδεκάχρονο- εγώ ντε- άλλαξα γνώμη αμέσως και άρχισα να διεκδικώ το δωμάτιο που είχα μόλις πριν μισή ώρα περιφρονήσει, με νύχια και με δόντια! Με τα πολλά, επειδή κανείς δεν άντεχε την γκρίνια μου και εδώ που τα λέμε δεν είναι η Σουλτάνα να πακετάρει και να ξεπακετάρει ξανά και ξανά, υπέκυψε και  μου έδωσε το δωμάτιο που έμελλε να γίνει το καταφύγιο μου μέχρι τα 25 μου... 

Μόλις προχθές ανέβασα μια τωρινή του φωτογραφία στο #φωτογραφισετο_2017. Ωστόσο δεν ήταν έτσι όταν εγώ ζούσα εκεί και δεν με εκφράζει για αυτό το κείμενο. Μπορώ να βρω άνετα μια, (και πενήντα μην πω), όμως η ώρα είναι περασμένη, ο φωτισμός κακός και δεν ξέρω αν θέλω. Νομίζω πως εκείνο το δωμάτιο αξίζει μια ξέχωρη ανάρτηση. Όλη δική του. Εκείνο το δωμάτιο που αγάπησα τρελά.... Εκεί φιλοξένησα άπειρες φορές τις φίλες μου, εκεί μοιραστήκαμε όνειρα και ανησυχίες. Εκεί ονειρεύτηκα, γέλασα, μίλησα στο τηλέφωνο ατελείωτες ώρες, χόρεψα κρυφά, έκλαψα πολύ. Εκεί ανακάλυψα την Γιάννα, τους ψυχαναγκασμούς της, τα ταλέντα της, την αγάπη της να φιλοξενεί και να διοργανώνει τα πιο παράλογα events- έτσι για την πλάκα. Σε ένα δωματιάκι μια σταλιά.... 

Ευχαριστώ Αθανασία μου για αυτό το ταξίδι στις αναμνήσεις και τον παραλογισμό κια απόψε... Το απόλαυσα...  (και μην γελιέστε πως ήταν 5+1... Αν κοιτάξετε προσεκτικά, πιθανότατα να σας βγουν περίπου 10+1....)

Προσκαλώ και εγώ με την σειρά μου τις αγαπημένες μου: 

Ρεγγίνα από Mama Reggina
Μάρθα από Martha is Blogging 
Κατερίνα από Mama gia Spiti 
Ελένη από Καρυδότσουφλο
Μαρίνα από Little Box of Luv

Δείτε την αρχική έμπνευση της γλυκιάς Εύης εδώ και τις αναμνήσεις της Μαρίας που ακολούθησε εδώ! 

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Δραστηριότητες εξάσκησης λεπτής κινητικότητας με μεταλλικά καπάκια!

Πάντα είμαι σε διαρκή αναζήτηση δραστηριοτήτων για το μαιμούδι. Ένα από τα καλά του διαδικτύου είναι ακριβώς αυτό. Πως σου δίνει άπειρες και υπέροχες ιδέες όχι μόνο για δημιουργική απασχόληση στο σπίτι μα κυρίως για διασκεδαστική απασχόληση στο σπίτι. 

Τις πιο πολλές από αυτές σας τις παρουσιάζω πια στο ανάλογο άλμπουμ μας στο fb αφού είναι αδύνατον να τις καταγράψω όλες σε ανάρτηση! (αν και δεσμεύομαι και σε μια συνοπτική ανάρτηση από Σεπτέμβριο). Κάποιες όμως τις αγαπάμε τόσο πολύ που θέλουμε να τις μοιραστούμε με περισσότερες λεπτομέρειες! 

Αυτό ακριβώς έγινε και με αυτές τις δυο- εξαιρετικά απλές μα σούπερ διασκεδαστικές δραστηριότητες- που αφορούν στα καπάκια αναψυκτικών! (μεταλλικά καπάκια!) 



Για εμάς είναι εύκολο να μαζέψουμε καπάκια αφού ο παππούς μας έχει μαγαζί εστίασης, συνεπώς χρειάστηκε μόλις ένα βράδυ για να τα έχουμε στα χέρια μας. Αφού παίξαμε ξεχωρίζοντας τα σύμφωνα με το σχέδιο τους, βάλαμε μπροστά τις δραστηριότητες μας. 

Η μια- που είναι και η πιο απλή στην ετοιμασία της- αφορά σε ψάρεμα καπακιών όμως με το... κεφάλι μας! Θα χρειαστούμε: 


  • Ένα σχετικά βαθύ μπολ- κατά προτίμηση διάφανο. 
  • Κάμποσα μεταλλικά καπάκια. 
  • Μερικά σύρματα πίπας- ανάλογα το κεφάλι του παιδιού, εμείς χρειαστήκαμε τρια και μισό. 
  • Έναν μαγνήτη  
  • Κόλλα θερμής σιλικόνης. 
Απλά τα πράγματα. Φτιάχνουμε ένα σαν στεφάνι από τα σύρματα και στην μπροστά μεριά ενώνουμε πάλι σύρμα στου οποίου την άκρη έχουμε κολλήσει έναν μαγνήτη. Γεμίζουμε το μπολ με νερό μέχρι την μέση, ρίχνουμε τα καπάκια και εξηγούμε τους κανόνες. 

Να ψαρέψουμε δηλαδή τα καπάκια μόνο με το κεφάλι μας. Τα χέρια μας δεν επιτρέπεται να τα χρησιμοποιήσουμε παρά μόνο για να αφαιρέσουμε τα καπάκια από τον μαγνήτη αφού τα πιάσουμε! 

Ο Δημήτρης Γεράσιμος- ο οποίος είχε εξασκηθεί πολύ από δύο χρονών στο συμβατικό ψάρεμα με τα χέρια- δυσκολεύτηκε πολύ αρχικά να δώσει τον έλεγχο στον αυχένα του! Χρειάστηκε πολλές φορές να του θυμίσω πως δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιήσει τα χέρια του! Μόλις όμως ξεκίνησε να πιάνει τα πρώτα ενθουσιάστηκε και δεν έλεγε να σταματήσει μέχρι να τα ψαρέψει όλα! (και είχα βάλει πολλά!) 





Να τονίσω πως δεν είναι τόσο εύκολο όσο φαίνεται. Τα αρχικά καπάκια στην μέση πιάνονται εύκολα. Τα ακριανά όμως θέλει πολύ συγκεκριμένες κινήσεις με το κεφάλι για να τα καταφέρει! Αν ο μαγνήτης είναι μεγάλος σαν τον δικό μας, ενίοτε πιάνει και δυο με τρία καπάκια ταυτόχρονα, δίνοντας διπλή και τριπλή χαρά στον μικρό ψαρά! Είναι μια εξαιρετική δραστηριότητα συντονισμού κινήσεων. Μια που ήδη έχουμε επαναλάβει και σίγουρα θα επαναλάβουμε πολλές ακόμα φορές. 






Για την επόμενη δραστηριότητα με τα καπάκια θα χρειαστούμε: 

  • Ένα παλιό cd που δεν χρειαζόμαστε
  • Ένα ρολό από χαρτί κουζίνας
  • Μερικά γλωσσοπίεστρα
  • Μερικά καπάκια. (δεν νομίζω πως χρειάζεται να είναι μεταλλικά, μπορείτε και πλαστικά) 
  • Πον Πον διάφορα μεγέθη, (να χωράνε όμως στα καπάκια)
  • Θερμή κόλλα σιλικόνης. 
  • Έναν καλό χαρτοκόπτη.
  • Μια τσιμπίδα εκμάθησης για παιδιά.
Κολλάμε με την σιλικόνη το ρολό κουζίνας στο cd. Έπειτα με τον χαρτοκόπτη κόβουμε μικρές οπές σαν να δημιουργούμε κλαδιά δέντρου. Για μικρότερες ηλικίες αφήνουμε μεγαλύτερα κενά ανάμεσα στα ξυλάκια, δηλαδή χρησιμοποιούμε λιγότερα ξυλάκια. Μέσα στις οπές τοποθετούμε τα γλωσσοπίεστρα. Σε μας τα τοποθέτησε όλα ο ίδιος ο Δημήτρης Γεράσιμος. Μετά κολλάμε τα καπάκια στην άκρη των γλωσσοπίεστρων, ανάποδα. Αυτό ήταν. 

Έτοιμη η δραστηριότητα μας. Το μικράκι μας πρέπει να πιάσει τα πον πον με την τσιμπίδα και να τα βάλει πάνω στα καπάκια. Σκοπός μας να μην ρίξει κανένα και να βάλει πον πον διαφορετικών μεγεθών διότι έχει διαφορά στο πιάσιμο της λαβής που θα χρειαστεί να κάνει το χεράκι του. 




Δεν είναι εύκολο για τα μικρά χεράκια. Θέλει συντονισμό, λεπτό χειρισμό για να μην ρίξουν τα πον πον που έχουν ήδη τοποθετήσει, είναι καθαρά μια άσκηση δεξιοτήτων. Εγώ, αφού τοποθέτησε όλα τα πον πον, του έβαλα να τοποθετήσει και μικρά ξύλινα τουβλάκια τα οποία απαιτούν ακόμα καλύτερο χειρισμό της τσιμπίδας αφού είναι σκληρά και πρέπει να τα πιέσει με συγκεκριμένο τρόπο. Είχα δίκιο και ήταν όντως πιο απαιτητικό αφού τον κούρασε περισσότερο. 




Να τονίσω πως παρότι κάνουμε ασκήσεις με πιάσιμο αντικειμένων από 18 μηνών σχεδόν, (είτε με τσιμπίδα, είτε με κουτάλια, είτε με ειδικές λαβές σαν ψαλίδι), η συγκεκριμένη τον δυσκόλεψε αρκετά. Διότι έπρεπε να τα ακουμπήσει σε συγκεκριμένο πλαίσιο, μικρό και να προσέξει κιόλας μην ρίξει τα άλλα. Ακόμα μια εξαιρετική δραστηριότητα μέσα στην απλότητα της! 


Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Ελευθερία... Αυτή η.. άπιαστη έννοια...

Πόσο σχετική η έννοια της ελευθερίας σωστά; 

Ένα από τα σημαντικότερα αγαθά και όμως τόσο πολύπλευρη, τόσο αμφιλεγόμενη, σχεδόν άπιαστη... 

Έχουμε παλέψει για αυτή. Την έχουμε διεκδικήσει. Πόσο ελεύθεροι όμως είμαστε στα αλήθεια; 

Όχι τόσο. Γεννιόμαστε ελεύθεροι αυτό είναι σίγουρο. Αν έχουν τα παιδιά κάτι έντονα είναι η αίσθηση της ελευθερίας. Είναι ελεύθερα από κάθε έγνοια, κάθε προβληματισμό, κάθε αίσθημα που εμάς μας κρατάει πίσω. 

Δεν φοβούνται, δεν ντρέπονται, δεν έχουν μνησικακία ή εγωισμό, δεν διστάζουν, ούτε αναλώνονται σε ανούσιες σκέψεις. Ονειρεύονται με τα μάτια ανοιχτά, έχουν άσβεστη δίψα για μάθηση, είναι περίεργα για τα πάντα και το βασικότερο; Εκδηλώνουν κάθε συναίσθημα τους, ακριβώς την στιγμή που το έχουν. 

Και πάμε εμείς και το πρώτο πράγμα που τους "μαθαίνουμε" είναι ακριβώς το αντίθετο. Μεγαλωμένοι και εμείς μέσα σε ένα κοινωνικό πλαίσιο- το οποίο εκ των πραγμάτων απαιτεί συμβάσεις και υποχωρήσεις- η μεγαλύτερη μας αγωνία είναι να μάθουν να λειτουργούν σε αυτό σαν σύνολο. Δίνουμε τόση βάση στο να εναρμονιστούν που σχεδόν ξεχάσαμε να ενθαρρύνουμε την μοναδικότητα τους, το δικαίωμα στην δική τους επιλογή- διαταράσσοντας κατά αυτόν τον τρόπο τι; 

Την ελευθερία τους. 


"Πρέπει" να μοιραστούν το παιχνίδι τους ακόμα και αν δεν γνωρίζουν καν το παιδί με το οποίο τους ζητάμε να το μοιραστούν. "Πρέπει" να πουν καλημέρα στον κάθε έναν που τα θεωρεί χαριτωμένα και τα πλησιάζει. "Πρέπει" να σηκωθούν το πρωί και να πάνε στο παιδικό ή στην γιαγιά τους επειδή οι γονείς εργάζονται. "Πρέπει" να μην φωνάζουν και να μην τρέχουν μέσα σε ένα σούπερ μάρκετ λόγου χάρη, "πρέπει", "πρέπει" "πρέπει"... 

Και κάπως έτσι, μέσα σε όλα αυτά τα άχρηστα "πρέπει", χάνουν ένα από τα σημαντικότερα αγαθά τους, ένα με το οποίο γεννιούνται και το οποίο είναι τόσο ατόφιο και σημαντικό στην ύπαρξη του. 

Την ελευθερία τους. 


Και είναι λογικό. Καλώς ή κακώς πρέπει να εναρμονιστούμε με το σύνολο. Πρέπει να σεβόμαστε, να δίνουμε τον χώρο και τον χρόνο στον καθέναν να εκφραστεί, να λειτουργούμε με ενσυναίσθηση και να φερόμαστε σε ένα πλαίσιο που δεν προσβάλει κανέναν. 

Καθώς μεγαλώνουμε λοιπόν, τα όσα μας διδάσκουν αλλά και τα όσα οι ίδιοι μαθαίνουμε από τις εμπειρίες μας, μας κάνουν όχι και τόσο ελεύθερους όσο νομίζουμε. Διότι πάντα θα ανησυχούμε για το τι θα πιστέψει κάποιος για μας- ακόμα και αν αυτός ο κάποιος είναι απλά η μάνα μας. (που ποτέ δεν είναι μόνο αυτή).  Πάντα θα ανησυχούμε για κάποιον περισσότερο και από τον εαυτό μας ακόμα και αν αυτός είναι μόνο το παιδί μας. (που ποτέ δεν είναι μόνο αυτό.) Πάντα θα λειτουργήσουμε- έστω και μόνο μια φορά- στα πλαίσια του κοινωνικού "πρέπει" ακόμα και αν δεν το αισθανόμαστε στα αλήθεια (που δεν θα είναι μόνο μια φορά). 

Και η αλήθεια είναι πως στην ζωή μας δρούμε κυρίως με όλα αυτά στο μυαλό μας, γεγονός που σίγουρα δεν ευνοεί ούτε συνιστά την γνήσια έννοια της ελευθερίας. Τα πνεύματα τα ελεύθερα είναι εξαιρετικά σπάνια και συνήθως δεν ανήκουν στο κοινωνικό σύνολο, συνήθως δεν κατανοούνται καν από αυτό. 

Το μυστικό είναι κατά πόσο θα το διαπιστώσεις και θα φροντίσεις να αποβάλλεις όλα αυτά τα άχρηστα "πρέπει". Όλα αυτά που δεν χρειάζεται να ροκανίζουν την ελευθερία της ψυχής σου. Ώστε όσο μπορείς να διατηρήσεις αυτούσιο αυτό με το οποίο ξεκινάς την ζωή σου. Και αυτό με το οποίο την τελειώνεις... Έχετε προσέξει πως οι περισσότεροι ηλικιωμένοι άνθρωποι απελευθερώνονται από όλα αυτά τα συμβατικά "πρέπει" και απλά ζουν την ζωή τους όπως ακριβώς θέλουν; 

Το μυστικό είναι να κοιτάς πότε, πότε ψηλά στον ουρανό και να παίρνεις μαθήματα ελευθερίας από τα πουλιά... Αυτά ξέρουν. Και αυτά είναι και ο λόγος που παραληρώ απόψε σε τούτη εδώ την γωνίτσα... 



Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Το άλμπουμ μας "Μια μέρα στην παραλία" (La Petite Melina)

Μπορεί να το καθυστέρησα περισσότερο από κάθε άλλη φορά, όμως το άλμπουμ γενεθλίων από τα τρίτα μας γενέθλια- τα περσινά δηλαδή(!)- είναι έτοιμο και πανέμορφο όπως και όλα τα υπόλοιπα που μας έχει φτιάξει η γλυκιά Κατερίνα από το La Petite Melina! 

Η Κατερίνα είναι αρκετά λακωνική πάντα στην επικοινωνία, έτσι κάθε φορά έχω πολύ ενθουσιώδης αγωνία να δω το αποτέλεσμα αφού ξέρω πως θα με εντυπωσιάσει και ας μην έχουμε πει πολλά! Έτσι και φέτος. Το άλμπουμ που μας έφτιαξε για να φιλοξενήσει τις υπέροχες στιγμές που αποθανάτισε ο δικός μας Αντρέας- είναι απλά και πάλι υπέροχο! 

Εγώ το μόνο που έκανα ήταν να της στείλω την ανάρτηση από το πάρτι μας με θέμα ¨Μια μέρα στην παραλία" και το αποτέλεσμα ήταν αυτό.. 





Εννοείται πως βάλθηκα να το γεμίσω αμέσως- θα έσκαγα αν δεν το έκανα όπως λέει και το άλλο μου εγώ, (αυτό που γουργουρίζει!).! Είναι άλλωστε μια διαδικασία που με ευχαριστεί, πόσο μάλλον όταν μετά βλέπω το μαιμούδι μου να το χαζεύει μετά όλο ευχαρίστηση...




Στα άλμπουμ πάντα υπολογίζω επιπλέον σελίδες ώστε πέρα από τις φωτογραφίες να προσθέσω και άλλα αναμνηστικά του πάρτι, όπως πχ την πρόσκληση, το καπέλο, τις ευχές και ότι άλλο είχαμε φτιάξει ή λάβαμε που να χωράει σε αυτό... 







Έτσι τώρα έχουμε και τα τρία μας άλμπουμ ολοκληρωμένα, ενώ σε λίγες μέρες θα παραγγείλουμε στην Κατερίνα και το τέταρτο. 



Το μόνο που μου έλειψε φέτος από το άλμπουμ μας και φταίω εγώ που δεν το ζήτησα από την Κατερίνα, είναι να γράφει έξω κάτι σχετικό όπως τα άλλα δύο. Ευτυχώς όμως το χέρι μου πιάνει, είχα στο σπίτι το σωστό χρώμα που θα επέλεγε και η ίδια όπως μου είπε και έτσι πρόσθεσα μόνη μου αυτή την παραπάνω τσαχπινιά που ήθελα! 


Ανυπομονώ να λάβω και το τέταρτο άλμπουμ μας- οι φωτογραφίες είναι ήδη στα χέρια μου και δεν κρατιέμαι! Κατερίνα, ετοιμάσου για πολλά γκάζια!! Μέχρι τότε δείτε το πάρτι μας εδώ!

(Δείτε και τα άλλα δυο άλμπουμ μας! Το "Πάντα μετά την καταιγίδα ακολουθεί το ουράνιο τόξο" εδώ και το "Ένα μαιμουδάκι έγινε τριών" εδώ! )

(Το κείμενο αυτό δεν είναι διαφημιστικό τουλάχιστον όχι με την έννοια πως πληρώθηκα για αυτό. Έμεινα όμως πολύ ικανοποιημένη από μια αγορά μου και θέλω να το μοιραστώ!) 

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Ένα θαλασσοδερμένο ξυλάκι...

Στην τρελή μας μαιμουδοοικογένεια, συνηθίζουμε να κλείνουμε τις αναμνήσεις μας σε βάζο. (ή και σε κορνίζα- οτιδήποτε αρκεί να τις απολαμβάνουμε καθημερινά...) 

Έτσι και φέτος. Ετοιμάσαμε ακόμα μια φορά το βάζο μας. Και το λατρεύω. Πιο πολύ από όλα όμως,  λατρεύω αυτό το μικρό, τόσο δα ισχνό ξυλάκι... 

Το βλέπετε; 


Ήταν στο πρώτο μας μπάνιο για φέτος, όπου μετά το περιστατικό που είχαμε τον Μάιο στο κολυμβητήριο που μας έκοψε την ανάσα,  το μαιμουδάκι είχε αρνηθεί να μπει στην θάλασσα. Σε εκείνο λοιπόν το μπάνιο, σε μια από τις πολλές βόλτες που κάναμε κατά μήκος της αμμουδιάς, το κύμα ξέβρασε αυτό το ξυλάκι... 

Το μικράκι μου λοιπόν, το είδε και έσπευσε να το μαζέψει... 

"Το καημένο το ξυλάκι..." μονολογούσε... "Κοίτα το πόσο βρεγμένο είναι, ποιος ξέρει σε τι περιπέτειες είχε μπλέξει πριν το βγάλει το κύμα έξω από την θάλασσα" 

Η καρδιά μου πόνεσε εκείνη την ημέρα. Διότι εγώ ήξερα πως το μικρό- μεγάλο μου αγόρι, αυτό το υπέροχο πλάσμα- δεν μιλούσε για το ξυλάκι... Μιλούσε για τον ίδιον... 

Όλη του η έγνοια εκείνο το πρωινό, το ξυλάκι αυτό. Λες και ήταν το πιο πολύτιμο πράγμα στο κόσμο. Και ήταν. Γιατί σε αυτό, καθρεφτιζόταν η πονεμένη και τρομαγμένη του ψυχούλα. Το πρόσεξα λοιπόν αυτό το ξυλάκι σαν τα μάτια μου. Και όταν μου ζήτησε να το φυλάξω και να το πάρουμε σπίτι μαζί μας, εννοείται πως το έκανα. Μάλιστα στο επόμενο μπάνιο μας- σε αυτό που ζήτησε την βάρκα που ποτέ δεν χρησιμοποίησε-  το πήρα μαζί μου το ξυλάκι αυτό. Και το ένστικτο μου ήταν σωστό, διότι μου το ζήτησε. Μου ζήτησε να το δει, και αφού βεβαιώθηκε ότι το είχα μαζί μου, χαμογέλασε πλατιά. 

Εκείνη την ημέρα δεν ασχολήθηκε με το ξυλάκι του. Ήταν πολύ απασχολημένος να τρέχει μπρος πίσω εκεί που σκάει το κύμα... Ήταν πολύ απασχολημένος να ξεπεράσει και αυτός την δική του περιπέτεια...

Τώρα το καλοκαίρι κοντεύει να μας αποχαιρετήσει... Και το τι έγινε με αυτή την τρομαγμένη ψυχούλα και την αδιαμφισβήτητη αγάπη της για το νερό θα σας το πω αργότερα. Όμως το ξυλάκι αυτό το φυλάω σαν φυλαχτό. Και είναι σχεδόν ο λόγος που έφτιαξα φέτος βάζο- διότι δεν φτιάχνω πάντα... 

Ο λόγος που το φυλάω σαν φυλαχτό είναι γιατί σε αυτό το ξυλάκι το παιδί μου είδε την ψυχή του. Και εγώ είδα πως ένα τόσο αδιάφορο και ταπεινό πραγματάκι όπως ένα θαλασσοδερμένο ξυλάκι, μπορεί να σου δώσει δύναμη και να γίνει στα μάτια της ψυχής σου κάτι πολύ όμορφο και σημαντικό... 

Ένα θαραλλέο και ξεχωριστό ξυλάκι, το οποίο επιβίωσε από όσες περιπέτειες του επιφύλασσε η αχανής θάλασσα και βρήκε το δρόμο προς ένα χεράκι που το μάζεψε, το αγάπησε και με έναν μαγικό τρόπο του βρήκε καταφύγιο σε ένα ζεστό σπιτικό γεμάτο αγάπη... 


Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

Μονεμβάσια- αυτός ο μαγευτικός προορισμός...

Η Μονεμβασία ή η Μονεμβάσια όπως την λένε οι ντόπιοι, μου έκλεψε την καρδιά- γεγονός που με ένα μυστήριο τρόπο ήξερα πως θα γίνει πριν καν την συναντήσω. 

 Η τελευταία φορά που κάναμε καλοκαιρινές διακοπές ήταν αμέσως μετά τα πρώτα γενέθλια του μαιμουδιού και ήταν στην όμορφη Στούπα.  Το ρισκάραμε λοιπόν αρκετά όταν επιλέξαμε έναν όχι κατ' έξοχην καλοκαιρινό προορισμό-  όμως άξιζε γιατί απλά μας μάγεψε... 

Με την Μονεμβάσια δεν ξεκινήσαμε καλά, αφού το ξενοδοχείο το οποίο είχαμε κλείσει δεν ανταποκρινόταν όχι απλά στις προσδοκίες μας ή στα λεφτά που διαθέταμε, μα δεν ανταποκρινόταν καν στους απλούς κανόνες υγιεινής, καθαριότητας  και φιλοξενίας. Πρώτη φορά την πατήσαμε έτσι και σχετικά με αυτό θέλω να σας συμβουλέψω να φροντίζετε να λαμβάνετε πάντα γραπτώς ένα email από το εκάστοτε ξενοδοχείο που επιλέγετε, με όσα έχετε συμφωνήσει ότι θα πληρώνετε, τις παροχές για τις οποίες πληρώνετε, τις ημερομηνίες, τα πάντα αναλυτικά και γραπτά έτσι ώστε να μπορείτε να διεκδικήσετε το δίκιο σας σαν πελάτης εάν και εφόσον σας τύχει κάτι ανάλογο- που το απεύχομαι πραγματικά. 

Με τρεις μόνο όμως μέρες στην διάθεση μας, και την μια να μας έχει ήδη χαλάσει την θετική διάθεση με την οποία ξεκινήσαμε, δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να το αποδεχτούμε, να φροντίσουμε να αλλάξουμε άμεσα ξενοδοχείο και να ξεκινήσουμε την επόμενη μέρα από την αρχή. 

Και έτσι κάναμε. Μόλις όλα τακτοποιήθηκαν, πήραμε μια βαθιά ανάσα και κοιτάξαμε επιτέλους με καθαρό βλέμμα αυτόν το βράχο καταμεσής της θάλασσας, αυτό το πέτρινο καράβι του Ρίτσου και αφεθήκαμε στην μαγεία που τον περιβάλει... 



Και αυτή είναι η "άχαρη" πλευρά του... Την άλλη μόνο να την φανταστώ μπορώ πως φαίνεται από την θάλασσα από κοντά, είμαι σίγουρη όμως πως αφού με μάγεψε έστω και έτσι- η άλλη του πλευρά θα με συνέπαιρνε. 

Δεν έχω πολλά λόγια για την Μονεμβασία, έχω όμως πολλές και μαγικές εικόνες... Θα ξεκινήσω δείχνοντας σας τα αγαπημένα μου σημεία μέσα από το κάστρο- και δεν προλάβαμε καν να τα εξερευνήσουμε όλα. 



























Όλες αυτές τραβηγμένες λίγο πριν το σούρουπο... Την επόμενη κιόλας το πρωί επιστρέψαμε... Και διαλέξαμε άλλα μονοπάτια... 
























Και μέσα σε όλα αυτά... Το σπίτι του Γιάννη Ρίτσου.. Του αγαπημένου μου ποιητή... Η αύρα που σαν μαγεία υπάρχει εκεί γύρω... Η ονειροπόληση... Από ποιο παράθυρο άραγε στεκόταν και έγραφε; Πως τα γεγονότα τον οδήγησαν να μας χαρίσει το έργο που μας χάρισε; Η έμπνευση ερχόταν εύκολα ή δύσκολα; 





Να στέκομαι εκεί για ώρα... Να χαζεύω μια το απέραντο γαλάζιο και μια αυτό το ταπεινό σπίτι που έβγαλε τέτοιο μεγαλειώδες μυαλό... Και αυτό το γαλάζιο... Πραγματικά το ερωτεύτηκα... Δεν χορταίνεται αυτή η θέα, απλά δεν χορταίνεται...  #ΘεεΜουΠόσοΜπλεΞοδεύειςΓιαΝαΜηνΣεΒλέπουμεΕλυτης






























 Και οι καρδιές... Με το τσουβάλι μου τις χάρισε η Μονεμβάσια. Όσοι με ακολουθείτε στο fb ξέρετε πως ψάχνω και καταγράφω πάντα τις καρδιές που μου χαρίζει η κάθε μέρα, ε λοιπόν εκεί στο κάστρο- και όχι μόνο- μου χαρίστηκαν απλόχερα... 











Οι περισσότερες θάλασσες στην περιοχή είναι δυσπρόσιτες μιας και παραλίες είναι γεμάτες βράχια ή κοφτερές πέτρες, τα νερά όμως είναι υπέροχα και υπάρχουν και τρεις τέσσερις παραλίες- η μια σε απόσταση αναπνοής από την Μονεμβάσια- που έχουν αμμουδιά. Το μαιμουδάκι τις χάρηκε όλες και με το παραπάνω... 












Σε μια παραλία- τα Αμπελάκια- έχει στην μια άκρη της ακρογιαλιάς μια συστάδα από βράχια που σχηματίζουν φυσικές λιμνούλες. Περιττό να πω πως μια από τις μέρες μας βρήκε το σούρουπο εκεί να ζούμε περιπέτειες με καβούρια, ξεχασμένα κοχύλια στους βράχους και πειρατικές ιστορίες για γερά νεύρα... 













Δυό δυό, τα Μιράντα δυό, δυό!











 Και πόσες ακόμα μοναδικές στιγμές οικογενειακού ποιοτικού χρόνου- που μόνο οι διακοπές μας χαρίζουν;... Ζωγραφική γιατί έχουμε εμπνευστεί, επιτραπέζια παιχνίδια, κόμικ στην παραλία και πολλά παγωτά, χορταστικούς μεσημεριανούς ύπνους, κουβέντες- ατελείωτες κουβέντες για τα πάντα...


















Τρία καινούργια παραμύθια αγαπήσαμε στις διακοπές μας, (δείτε ποια εδώ), συν τα παλιά Αστερίξ και Οβελίξ της μαμάς, ενώ απασχοληθήκαμε δεόντως με το καθιερωμένο δώρο διακοπών της νονάς μας- μια τσάντα γεμάτη δώρα για το βαφτιστήρι της και τις διακοπές του... 





Πάντα μερικά παιχνίδια τα διαλέγει η μπουμπού μας για μας... Και τα λατρεύουμε όλα! Αλλά και ο μπαμπάς και η μαμά είχαν εκπλήξεις- εκτός από τα παραμύθια- για τις ώρες στο αυτοκίνητο... 



Η δε μαμά, κατάφερε μετά από δύο χρόνια περίπου να ολοκληρώσει ένα μυθιστόρημα... Και πόσο με γέμισε αυτό δεν μπορώ να περιγράψω...Για να το ολοκληρώσω σηκώθηκα την τελευταία μέρα πριν χαράξει.. Έκατσα στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου μας που έβλεπε την ανατολή και αφέθηκα σε διπλή μαγεία, σε δυο πράγματα που αγαπώ πολύ. Την ανατολή και τα βιβλία...  



Το βιβλίο που με μάγεψε αυτό... "Η ψυχή του Πέτρινου Σπιτιού" της Φάνης Πανταζή. Αν δεν είχα ένα τετράχρονο μαϊμούδι να απαιτεί την προσοχή μου, θα το είχα διαβάσει μονορούφι. Τόσο πολύ με συνεπήρε. Διαδραματιζεται ακριβώς εκεί. Στο κάστρο της Μονεμβασιας σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, από τον 17ο αιώνα, έως και το 2003. Και τα έχει όλα. Απώλειες, πάθη, έρωτα, ανθρωπιά, απανθρωπια, γραφή που σε συνεπαίρνει, τροπες στην εξέλιξη που δεν περιμένεις. Δεν θα μπορούσα να φωτογραφίσω αυτό το εξαιρετικό βιβλίο πουθενά αλλού. Παρά μόνο εκεί που το φωτογράφισα. Στο "μπαλκόνι" μπροστά από το σπίτι του Γιάννη Ρίτσου - του οποίου αποσπάσματα συντροφεύουν το ξεκίνημα κάθε κεφαλαίου αυτού του μυθιστορήματος- με θέα το μαγευτικό Μυρτώο πέλαγος όπως αναφέρει η συγγραφέας. Εμένα με ταξίδεψε, μου έκοψε την ανάσα, με άγγιξε σε ένα ιδιαίτερο σημείο της καρδιάς μου αφού ξεκινά με δυο γέννες και μια νεογνικη απώλεια, με έκανε σχεδόν να πιστέψω σε κάτι που δεν πιστεύω. Την μετεμψύχωση. 


Και πόσα ακόμα μας χάρισε η μαγευτική Μονεμβασία, αποτυπωμένα για πάντα στις καρδιές μας... 

Η αλήθεια λοιπόν είναι, πως όσο και αν ερωτεύτηκα την Μονεμβασία, δεν είναι κατ' εξοχήν καλοκαιρινός προορισμός. Ιδίως για εμάς που ζούμε σε ένα μέρος που προσφέρει πολλές και διαφορετικές καλές θάλασσες πολύ κοντά σου. Είναι ωστόσο ένας ΥΠΕΡΟΧΟΣ προορισμός. Ιδανικός για άνοιξη. Ή και φθινόπωρο. Να κλείσετε ένα δωματιάκι σε έναν ξενώνα μέσα στο κάστρο για τρεις μέρες και αυτές τις τρεις μέρες να απολαμβάνετε διαφορετικές διαδρομές μέσα στο κάστρο και να ρουφάτε αυτή την καταπληκτική θέα από κάθε άνοιγμα, κάθε καφετέρια, κάθε ταβέρνα και εστιατόριο που σας την προσφέρει... Να γεμίσετε έμπνευση και μια αύρα άλλης εποχής. Να ακούτε ψιθύρους πίσω από την πλάτη σας από ανθρώπους που έζησαν εκεί, πέρασαν από εκεί, αγαπήθηκαν ή μισήθηκαν εκεί... Από ανθρώπους που έζησαν ένα κομμάτι της ζωής τους- μικρό ή μεγάλο- εκεί... 

Και αν αφουγκραστείτε καλά... Ίσως ακούσετε και τα βήματα ενός μαιμουδιού στα πέτρινα μονοπάτια. Θα είναι βήματα απαλά, προσεχτικά- όχι τρεξίματα γιατί το αγόρι αυτό είναι προσεκτικό- θα ακούσετε μαιμουδένια επιφωνήματα θαυμασμού για κάθε πόρτα και σκαλί, θα ακούσετε και κλάματα για τα γυαλιά που η μαμά είχε ξεχάσει να πάρει κάποιο πρωί μαζί, θα ακούσετε πολλά κλικ φωτογραφικής μηχανής- μα πιο πολύ από όλα θα ακούσετε τους χτύπους μιας καρδιάς που ερωτεύεται και την υπόσχεση πως θα ξαναγυρίσει. Πως η σχέση αυτή μόλις ξεκίνησε... 

Αυτό θα ακούσετε... 








Και επειδή διαφωνούμε με τον Παναγιώτη... Πείτε μας σας παρακαλώ! Ποια φωτογραφία της Μονεμβασίας σας αρέσει περισσότερο... Η πρώτη της ανάρτησης ή η τελευταία.... ;-) 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...