Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

#φωτογραφισετο_2017 #ΟΔικοςΜαςΦλεβάρης

Μια φωτογραφία την ημέρα, για 365 μέρες. Μια φωτογραφική πρόκληση που ξεκίνησε τρία χρόνια πριν η τρελή και γλυκύτατη Martha Blogging! 

Να ο δικός μας Φλεβάρης... 



32/365 Συνήθως τα πρώτα μανουσακια που μπαίνουν στο σπίτι, είναι από την αυλή των παιδικών μου χρόνων... Φέτος δεν ήταν να γίνει έτσι, όμως μια φορά το σπίτι μας μοσχοβολισε με το μεθυστικο τους άρωμα... Και ειλικρινά δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο τρόπο να ξεκινήσουμε τον μήνα μας... #φωτογραφισετο_2017 #αγάπη #πίστη#ελπίδα #τσαμπουκά



33/365 Με πόσες φωτογραφίες θα μπορούσα να ντύσω την σημερινή μέρα.... Κοίτα όμως που αυτή η σκοτεινή και θολή είναι η ιδανική... Γιατί όσο όμορφα ξεκινήσαμε, τόσο όμορφα συνεχίσαμε και ακόμα πιο όμορφα κλείσαμε την δεύτερη μετά αυτού του Φλεβάρη... #φωτογραφισετο_2017 #αγάπη #πίστη#ελπίδα



34/365 Σχεδόν όλη μας η μέρα σήμερα ήταν αφιερωμένη στα παλιά μου παιχνίδια που βρήκαμε στο υπόγειο με το μαιμουδακι! Ανάμεσα σε αυτά, τα οποία θα σας δείξω σταδιακά, βρήκα προσεκτικά φυλαγμένη και αυτή την κούτα μέσα στην οποία μου είχε κάνει η αδελφή μου ένα από τα πιο σημαντικά δώρα της ζωής μου- για το οποίο έχω γράψει ανάρτηση! Χαρούμενη μερα, γεμάτη συγκίνηση και αναμνήσεις.... Πόσο αγαπώ αυτές τις μικρές- μεγάλες στιγμές μας... #φωτογραφισετο_2017#memories #bliss



35/365 Άρρωστο μαϊμουδακι, δεν έχει ξεκολλήσει από την αγκαλιά μου... #φωτογραφισετο_2017







37/365 Και γεεεεελια που κάναμε σήμερα στον παιδίατρο μας!! Μα πόσο σπουδαίο να θέλει το παιδί να πηγαίνει στο γιατρό του, πόσο πιο σπουδαίο να γίνεται και ο γιατρός παιδί μαζί του, να τσαλακωνεται και να προκαλεί γαργάρα γελάκια... Ο σημερινός μου καφές λοιπόν είναι χαμογελαστός γιατί νιώθουμε ήδη καλύτερα..#φωτογραφισετο_2017 #mymonkeyboy#thebestpatient #withthebestdoctor



38/365 Πιστεύετε στις μνήμες από την μήτρα; Εγώ πολύ, το έχω ξαναπεί. Σήμερα έγινε κάτι που μου το επιβεβαίωσε ακόμη μια φορά. Ο Δημήτρης Γεράσιμος δεν μοιράζει αγκαλιές και φιλιά εύκολα. Μάλλον εξαιρετικά σπάνια. Φτάνοντας όμως το πρωί στον γυναικολόγο - που μπορεί να μην τον ξεγεννησε- όμως τον παρακολουθουσε με τόση ευλάβεια εννιά μήνες- μόλις ο ίδιος γονάτισε για να τον χαιρετήσει, το μικρακι μου τον αγκάλιασε και τον φίλησε και από τα δύο μάγουλα... Ήταν σαν να τον ήξερε από πάντα και ξέρετε γιατί; Τον ήξερε από πάντα. Τον άκουγε από τη πρώτη στιγμή μέχρι την τελευταία... Και ενώ δεν είχα την κατάλληλη φωτογραφία για να ντύσω την σημερινή μας μεγάλη στιγμή, απόψε το μαϊμούδι μου αποκοιμήθηκε- για πρώτη φορά - ακριβώς στο ύψος της κοιλιάς μου- το αυτάκι του να ακουμπάει σε αυτή, το χεράκι του να πιάνει το δικό μου... Και ξέρεις και κάτι ακόμα ; Αυτό τον μήνα τίποτα δεν γίνεται τυχαία...#φωτογραφισετο_2017 #πίστη #αγάπη #ελπίδα



39/365 Εργασία και χαρά! Βοηθώντας τον μπαμπά και τον παππού στον κήπο...#φωτογραφισετο_2017 #homeschoolingourway






41/365 Τι έλεγα χθες; Α, ναι. Πως δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα... Πως κρύο δεν έκανε ποτέ... 19 βαθμούς έλεγα. Καλοκαίρι έλεγα. Ημέρα για μπαλκόνι έλεγα. Σήμερα λοιπόν έκανε κρύο. Από αυτό που δεν κάνει ποτέ... Καλοκαίρι δεν το έλεγες... Και φυσούσε τόσο πολύ που μου μετακίνησε μέχρι και τα έπιπλα στο μπαλκόνι... Ημέρα λοιπόν για μπαλκόνι δεν την έλεγες, μα έλα που έπρεπε σήμερα να ανεβάσουμε τα ξύλα... Από το μπαλκόνι. Με το γερανακι. Ένα θα σας πω... Έχω μπει στο σπίτι από τις δώδεκα το πρωί, και η πλάτη μου ακόμα κρυώνει....#φωτογραφισετο_2017 #ΗΕιρωνια;#ΤαΞυλαΕιναιΦρεσκα#ΤζακιΔενΜπορουσαΝαΑναψω #Μπρρρρ#ΦασολάδαΦαγαμε #Εννοείται






43/365 Μεγάλες μαιμουδοστιγμες ζούμε εδώ, στα λατρεμένα Γιάννενα... Πρώτη ημέρα και η προσαρμογή μας παραπάνω από άψογη...#φωτογραφισετο_2017 #familytrip #myboysandI#ΑυριοΔενΕχει #ΤοΑυριοΚαταργηθηκε


44/365 Πόσα νέα πράγματα έχει δει σε δύο μόλις μέρες αυτό το μαϊμουδακι.... #φωτογραφισετο_2017#familytrip #myboysandI



45/365 Για έξι χρόνια τώρα, αυτή η μέρα για μας είναι αυτή που ξεκίνησε η μεγαλύτερη ευλογία μας, η οποία όμως κατέληξε στον μεγαλύτερο εφιάλτη μας... Μας πήρε χρόνια να καταλάβουμε πως το αποτέλεσμα δεν αναιρεί το γεγονός της ευλογίας που μας χαρίστηκε. Φέτος, το είπα εξαρχής. Είχα νιώσει πως αυτός ο Φλεβάρης θα είναι διαφορετικός. Θα είναι ανάλαφρος, τα αγγελούδια μου φυσηξαν κάθε σύννεφο μακρυά.... Και παρότι σήμερα δεν γιορτάζουμε, και δεν θα γιορτάσουμε πότε... Κοίτα που μόλις είδα καρδιές στο βήμα μου, μόλις πίστεψα ακόμη μια φορά στα σημάδια - τότε φανερωθηκε μια τεράστια καρδιά μπροστά μου... Όπως λοιπόν είπα και στον προσωπικό μου λογαριασμό, σας εύχομαι να ζείτε ή να βρείτε μια αγάπη που θα έχει τόσο βαθιες ρίζες που κανένας ανεμοστροβιλος δεν θα μπορεί να ξεριζωσει. Μια αγάπη που- σαν τα δέντρα - να μην χάνει στάλα από την ομορφιά της όταν πέφτουν τα φύλλα της. Γιατί κάθε τι για να ξαναγεννηθεί, πρέπει πρώτα να πεθάνει.... #φωτογραφισετο_2017#angelsallaroundus



46/365 Ματωμενος απόψε ο ουρανός - τουλάχιστον έτσι τον βλέπω εγώ. Έξι χρόνια πριν γέννησα ένα όμορφο αγόρι, ένα αγόρι που έμεινε κοντά μας μόλις δέκα ώρες. Μετά πέταξε ψηλά και έκτοτε τον ψάχνουμε πάντα στον ουρανό... Είναι το δεύτερο παιδί μας και δεν τον ξεχνάμε ποτέ. Και μας λείπει πάντα... #φωτογραφισετο_2017 #ουράνια_γενέθλια



47/365 Αυτά τα πακετάκια αγάπης πόσο τα αγαπώ... Βλέποντας ένα ποστ της αγαπημένης μου Ελπίδας με ένα υπέροχο σκουφί Catboy για τον Νικόλα της, έμαθα πως της το είχε φτιάξει η αγαπημένη Μαρία από το Μεγαλώνω Μεγαλώνεις Μεγαλώνει. Αμέσως της έστειλα μήνυμα αν μπορούσε να μου φτιάξει ένα με κερασάκια για τα δεύτερα γενέθλια της τσιχλόφουσκας! Το αποτέλεσμα; Παραπάνω από υπέροχο! Και μαζί με αυτό, στο πακετάκι, ένα ακόμα άκρως ξεχωριστό σκουφάκι για το πιο ξεχωριστό μαιμουδάκι. Δώρο για μας, από το γλυκό Μαράκι... Σε ευχαριστώ πολύMaria μου, ήρθε την πιο κατάλληλη μέρα.... #bloggerslove #bloggersmagic


48/365 Όταν αφοσιωνεται σε κάτι... Και όταν ο ήλιος πέφτει πάνω του... Οι πιο μεγάλες μικρές στιγμές μου.... #φωτογραφισετο_2017



49/365 " Αυτούς που ονειρεύονται τους αναγνωρίζεις, έχουν στα μάτια ένα πέπλο θλίψης. Έχουν τη μελαγχολία αποκοιμισμένη στην άκρη των χειλιών, έχουν το ύφος ανθρώπου που κάτι ψάχνει απελπισμένα. Το ονείρεμα είναι κουραστικό, δεν είναι για τον καθένα. Είναι για τους θαρραλέους όπως η θάλασσα και η αγάπη…"#Ρομπέρτο_Μπενίνι #φωτογραφισετο_2017#Σάββατο_των_Ψυχών



50/365 Γίνεται καρναβάλι χωρίς χαρτοπολεμο;;#ΑνΕχειςΝηπιοΔενΓινεται #ΚομφετιΠαντου#φωτογραφισετο_2017



51/365 Είδαμε σήμερα την καταπληκτική ιδέα τηςElpida, (Two boys and Hope), για δράκους με εντυπωσιακές φωτιές και αμέσως τους φτιάξαμε!! Ένα μαϊμουδακι τρελάθηκε! Η πιο απλή χειροτεχνία που έχουμε φτιάξει! #φωτογραφισετο_2017#toddlerfun #homeschoolingourway



52/365 Η Μαρία έχει μόλις ένα χρόνο περίπου στην blogογειτονια, έχει όμως ήδη ξεχωρίσει για την λατρεία που έχει στο σποράκι της και το εξαιρετικό της γούστο - νομίζω πως κάτι τέτοιο σχολίασα την πρώτη φορά που επισκέφτηκα το δικό της διαδικτυακό σπιτάκι.(Shabby Mommy) Λίγο - λίγο άρχισε να μας αποκαλύπτει πόσο ταλέντο έχει στις κατασκευές - ενώ μοιράζει απλόχερα αγάπη με διαγωνισμούς όπου κληρώνει τις υπέροχες δημιουργίες της. Εγώ ήμουν από τις τυχερές που έλαβα ένα πακέτο όλο αγάπη από την Μαρία, έτσι από το πουθενά... Και πόσο συγκινήθηκα. Πόσο αγάπησα ακόμα περισσότερο από κοντά τις δημιουργίες της. Πόσο με άγγιξε αυτό το ροζ σημείωμα με λόγια καρδιάς... Ένα κάδρο λοιπόν- τόσο μοναδικό όσο το μαϊμούδι μου- και ένα "μαρτακι" που χρόνια ήθελα και ποτέ δεν έφτιαχναν ή αγόραζα... Μαρακι μου, ακόμα μια φορά σε ευχαριστώ. Μίλησες απευθείας στην καρδιά μου...#φωτογραφισετο_2017 #bloggerstalent#bloggersfriends #bloggerssharing #bloggersmagic



53/365 Όταν τα ξαδελφακια περνάνε ποιοτικό χρόνο παρέα... Η μπουμπού του και ο Μηνιας της... Μαζί δεν κάνουνε και χωριά δεν μπορούνε... Κάτι σαν τις μαμάδες τους...! #sislove #couzlove#φωτογραφισετο_2017


54/365 Πριν τρία χρόνια -στα γενέθλια μου- μου την είχε κάνει δώρο το άλλο μου εγώ, αυτή την υπέροχη ορχιδέα και για ακόμη μια χρονιά μου χαρίζει λουλούδια - πάντα λίγο πριν τα γενέθλια μου- λουλούδια που διατηρούνται έτσι πανέμορφα πάνω από μήνα... #τηναγαπω #τοναγαπω#φωτογραφισετο_2017



55/365 Δυσκολεύτηκα πολύ σημερα να διαλέξω φωτογραφία για το #φωτογραφισετο_2017... Στο τέλος όμως της μέρας, η αγαπημένη μου στιγμή σε αυτη είναι όταν το μαϊμούδι ζωγράφισε τα πρόσωπα μας... Ήταν τόση η προσήλωση του και η χαρά του καθώς το έκανε που ειλικρινά δεν χορταινα να τον κοιτάω. Δεν υπάρχει πιο σοφή κίνηση από το να γινόμαστε παιδιά μαζί τους...#ΟιΜικρεςΜεγαλεςΣτιγμεςΜας #ΜικρόςΚαλλιτεχνης#ΤονΑγαπω



56/365 Και εκεί που νόμιζα πως το μικρό μου μαϊμούδι θα ντυθεί και φέτος πειρατής, με εξέπληξε όταν μόλις χθες ήθελε απεγνωσμένα να ντυθεί κλόουν... Χαλάω εγώ χατίρια σε μικρά μαιμουδακια; Ιδίως όταν είναι τόσο μα τόσο χαριτωμένα σαν κλόουν;; Χρόνια Πολλά λοιπόν από εμάς φέτος με πολύ θεατρινικη διάθεση... #φωτογραφισετο_2017#καρναβαλι_2017 #ΟΠιοΟμορφοςΚλοουν



58/365
"Να 'ναι η καρδιά παιδί, κόντρα να τρέχει στον άνεμο μ' έναν αετό στο χέρι!" #φωτογραφισετο_2017


59/365 Με ένα κομμάτι ουρανού θα αποχαιρετήσω τον Φλεβάρη. Το δικό μου κομμάτι ουρανού. Αυτό στο οποίο πάντα ψάχνω σημάδια. Μπορεί ο φετινός μας Φλεβάρης να ήταν ο πιο ανάλαφρος των τελευταίων έξι χρόνων, όμως δεν παύει να είναι ο μήνας που μας άλλαξε την ζωή για πάντα - και αυτό με μεγάλο πόνο και με τεράστια εσωτερική πάλη. Αρχίζω όμως να τον αγαπώ.. Αρχίζω να τον αγαπώ γιατί είναι και ο μήνας που μου χάρισε τον πιο όμορφο άγγελο.... Πίστη μου είπε προχθές ένας πιτσιρικάς... Πίστη λέω και εγώ... Αντίο δύσκολε μου μήνα... Άραγε οι φετινές ανάσες αγγέλων θα με ακολουθήσουν; #φωτογραφισετο_2017



Κάπως έτσι, με βαθιά ανάσα, αποχαιρετώ τον Φλεβάρη και καλωσορίζω τον γενέθλιο μήνα μου... Τον Μάρτιο... 


Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

Μεσημεριανός ύπνος- αυτός ο πολύτιμος...

Ακόμα θυμάμαι τα μεσημέρια που η γιαγιούλα μου με έβαζε να ξαπλώσω δίπλα της και να κοιμηθώ- με τόσο δυναμισμό, τόσο απόλυτα- που ούτε καν μου περνούσε από το μυαλό να αντισταθώ- όσο και αν ήθελα να συνεχίσω ακάθεκτη το παιχνίδι μου. 

Εννοείται πως η γιαγιά μου αποκοιμιόταν πάντα πριν από μένα- εγώ όμως ξέροντας πολύ καλά πως ο παραμικρός θόρυβος θα την ξυπνούσε- το μόνο που τολμούσα κάποιες φορές να κάνω είναι να σηκωθώ όσο πιο αθόρυβα μπορώ και να πάω ακριβώς δίπλα στην βιβλιοθήκη να χαζέψω μια από τις πολλές εγκυκλοπαίδειες της θείας μου. 

Στο σπίτι επικρατούσε απόλυτη ησυχία, που μόνο το ροχαλητό της γιαγιάς μου έσπαγε κατά διαστήματα, η ίδια όμως ησυχία επικρατούσε και στο χωριό όλο. Ήταν η ώρα που όλοι θεωρούσαν πολύτιμη, ήταν η ώρα για ξεκούραση. 

Ακόμα όμως και τα μεσημέρια που δεν σηκωνόμουν να πάω καν στην βιβλιοθήκη, θυμάμαι πόσο τελικά σημαντική ήταν για μένα αυτή η ανάπαυλα ακόμα και αν δεν κοιμόμουν. Ηρεμούσα, αναλογιζόμουν την μέρα και όσα είχα ζήσει μέχρι εκείνη την στιγμή, προγραμμάτιζα με ανυπομονησία την υπόλοιπη. 

Το θυμήθηκα αυτό σήμερα το μεσημέρι που ξαπλώσαμε με το μαιμούδι στο δωμάτιο του-  στο στρώμα που έχουμε κατάχαμα για να παίζει- ώστε να κοιμηθεί αφού σήμερα θα πρέπει να μείνει ξύπνιος ως αργά. Το θυμήθηκα γιατί άκουγα το μικρό μου αγόρι να έχει ξαπλώσει δίπλα μου- αρνούμενος φυσικά να κοιμηθεί, άσχετα αν τώρα δεν έχει αλλάξει πλευρό εδώ και μια ώρα- να μονολογεί όμορφα λόγια, ιστορίες φανταστικές, να κοιτάει το δωμάτιο του με ένα βλέμμα απόλυτα διαυγές και λίγο αφηρημένο ταυτόχρονα και ξέρω πολύ καλά πως οι σκέψεις του εκείνη την ώρα ήταν οι πιο ξεκάθαρες όλης της μέρας. 



Βλέπω το φως να τρυπώνει από την κουρτίνα, σήμερα είναι και μια συννεφιασμένη μέρα, ακούω την απόλυτη σιωπή που επικρατεί στο σπίτι μας μα και στην γειτονιά μας και η ψυχή μου γεμίζει γαλήνη. Ξεκούραση. Δύναμη. 

Πόσο πολύτιμο είναι αυτό το διάλειμμα στην μέση της μέρας. Πόσο αναζωογονητικό. 

Ξέρω πως δεν μπορούμε όλοι να το κάνουμε, ούτε πάντα- τουλάχιστον κατά αυτόν τον τρόπο. Μπορούμε όμως όλοι, εκείνη την στιγμή της ημέρας που νιώθουμε την ένταση και την κούραση να συσσωρεύεται- να κάνουμε μια παύση να ανασυγκροτηθούμε. Ακόμα και αν αυτό είναι ένα γρήγορο τηλεφώνημα ουσίας στον άνθρωπο που μας ηρεμεί, ένα τέταρτο διάλειμμα να φάμε ή να πιούμε κάτι, ακόμα και ένα πεντάλεπτο στο μπάνιο όπου θα ρίξουμε λίγο νερό στο πρόσωπο μας και θα αδειάσουμε για λίγο το μυαλό μας. 

Για να συνεχίσουμε την μέρα μας ακόμα πιο δυναμικά, ακόμα πιο αποδοτικά. Και αυτό είναι κάτι ακόμα που έμαθα από την γιαγιά μου. Χωρίς ποτέ να μου πει τίποτε... Μόνο με τις ίδιες της τις πράξεις... 

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Η ιερή αυτή ώρα...

Είναι αυτή η ώρα που σε βάζω για ύπνο βρε μαιμούδι μου, ιερή. Όχι η διαδικασία του να σε κοιμίσω- ξέρεις παραμύθια, νανουρίσματα, αγκαλιές και γελάκια- αλλά ακριβώς η στιγμή που σε ακουμπώ στο κρεβάτι σου βαθιά αποκοιμισμένο... 

Είναι η στιγμή που σε ακουμπώ όσο πιο γλυκά μπορώ σε αυτό- σαν να είσαι φτιαγμένος από το πιο εύθραυστο κρύσταλλο- και δεν το κάνω αυτό μόνο επειδή τρέμω μην σε ξυπνήσω, γιατί τρέμω μην γελιέσαι... Είναι που εκείνη ακριβώς την στιγμή- για μένα- είσαι πράγματι φτιαγμένος από το πιο εύθραυστο και πολύτιμο κρύσταλλο...

Είσαι ότι πολυτιμότερο έχω, ακόμα να το καταλάβεις; 

Σε ακουμπάω λοιπόν, απαλά και αργά σχεδόν ιεροτελεστικά, και εσύ θα κάνεις δυο πράγματα. Είτε θα γυρίσεις αμέσως στο αριστερό σου πλευρό σε εμβρυακή στάση- είτε θα μείνεις ανάσκελα, ακριβώς όπως σε ακούμπησα... 

Εγώ τότε, κάνω δύο βήματα πίσω- πάντα. Κοντοστέκομαι, καλύπτω το στόμα μου με το χέρι- πάντα σχεδόν ενστικτωδώς- ώστε να πάρω μια βαθιά ανάσα τώρα που σε άφησα, τώρα μπορώ ξανά να ανασάνω- ναι- κρατούσα την αναπνοή μου και το καταλαβαίνω πάντα μόλις κάνω αυτά τα δυο βήματα πίσω.... Μετά, βάζω το αριστερό χέρι στο στήθος και σε σταυρώνω τρεις φορές λέγοντας ψιθυριστά " Ιησούς Χριστός Νικάει Και όλα τα κακά σκορπάει, Ιησούς Χριστός Νικάει Και όλα τα κακά σκορπάει, Ιησούς Χριστός Νικάει Και όλα τα κακά σκορπάει" Ακόμα μια παύση και μετά, "Παναγίτσα μου στην Σκέπη σου τ'αφήνω". Και κοιτάω για μερικά δευτερόλεπτα την εικόνα της Παναγίας στο δωμάτιο σου. 

Αυτό κάθε, μα κάθε βράδυ, εδώ και τέσσερα σχεδόν χρόνια. 

Μετά, καθώς οπισθοχωρώ για να βγω από το δωμάτιο σου, ρίχνω πάντα μια βιαστική ματιά τριγύρω. Συνήθως είναι τακτοποιημένο για βράδυ και χρειάζομαι μερικά δευτερόλεπτα να το απολαύσω, αφού ξέρω πολύ καλά πως μόλις ξυπνήσεις θα επικρατήσει αμέσως και πάλι το χάος. Σχεδόν πάντα όμως θα βρω μια μικρή δική σου πινελιά- ακόμα και μετά το συμμάζεμα- κάτι που συνήθως κάνεις χωρίς καν να σε αντιληφθώ- όπως να αλλάξεις θέση σε κάποιο παιχνίδι, ή να βάλεις κάποιο πάνω στο κρεβάτι σου. 

Τα δε βράδια που δεν έχουμε τακτοποιήσει απολύτως τίποτα, απλά προσπαθώ να μπω και να βγω με όσες λιγότερες "απώλειες" μπορώ- ειλικρινά δεν υπάρχει πιο ύπουλος πόνος από αυτόν ενός μικρού παιχνιδιού κάτω από την πατούσα σου... (ποτέ δεν θα καταλάβω πως εσύ πάντα περπατάς ανάμεσα στο χάος σαν αίλουρος χωρίς κανένα απολύτως παραπάτημα..) 

Αφού κάνω όλα αυτά- μέσα σε ελάχιστα λεπτά- τότε κοντοστέκομαι λίγο ακόμα στην πόρτα και σε κοιτάζω. Κοιτάζω ακόμα μια φορά με προσοχή το πρόσωπο σου, την στάση σου, αν είσαι καλά σκεπασμένος, αν έχω ανάψει το φωτάκι νυκτός, αν η ανάσα σου είναι γαλήνια...

Και αυτή ακριβώς η στιγμή, παρέα με αυτή που σε ακουμπώ στο κρεβάτι σου- συνοψίζουν όλη την ουσία της μέρας μου, όλη την ευλογία του κόσμου... 

Τότε, με την ίδια προσοχή που σε ακούμπησα στο κρεβάτι σου, κλείνω απαλά την πόρτα γιατί - είπαμε- τρέμω μην σε ξυπνήσω... 

Όνειρα καραμελένια ψυχή μου... 




Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Θέλω κάτι να σου πω...αλλά δεν ξέρω τι... (quest post)

Όποτε η γλυκιά μου Τασούλα μοιράζεται εδώ τις πιο πολύτιμες σκέψεις της, μου προκαλεί ρίγος. Όχι μόνο επειδή καταφέρνει τόσο γλυκά να μοιραστεί τα συναισθήματα της, όχι μόνο επειδή με εμπιστεύεται, αλλά κυρίως επειδή είναι τρομακτικό πόσο ίδιες αγωνίες βιώνουμε... Είναι τρομακτικό πόσο ίδιος είναι ο πόνος... Είναι τρομακτικά υπέροχο πόση επικοινωνία έχουν τα ουράνια τόξα μας με τα αδέλφια τους στον ουρανό... Διαβάστε...

"Στέκομαι πολύ ώρα έτσι... Κοιτώντας την άδεια σελίδα του υπολογιστή...

Απόψε θέλω κάτι να σου πω αλλά δεν ξέρω τι... Έτσι ένα γεια... Ένα σ αγαπώ... Ένα ευχαριστώ που ήρθες στη ζωή μου έτσι σαν σίφουνας... Ούτε χαμπάρι που σε πήρα... σαν ανεμοστρόβιλος...

Σε σκέφτομαι πολύ αυτές τις μέρες... Είναι που ξαφνικά η αδερφή σου μιλάει για σένα σαν να ξέρει...μα δεν ξέρει... Ή μήπως της είπες κάτι εσύ; Τι μήνυμα μου στέλνεις μικρό μου χελιδονάκι; Θα ξαναφέρεις την άνοιξη στο σπίτι μας κ στην αγκαλιά μας; Μα....πως να νικήσω αυτό το φόβο; Πως να διώξω τη μνήμη; Και αν χειμωνιάσει πάλι; Τι θα πω στην αδερφή σου; Δεν αντέχω άλλο τέτοιο χειμώνα μωρό μου...

Η αδερφή σου σε ονειρεύτηκε... Σε "βλέπει" μέσα στο σπίτι μας... Σε γυρεύει...που σε ξέρει μάτια μου ; Που σε είδε;  Πρώτη φορά μας ζητάει παρέα... Τι λαχτάρα για ένα ακόμη μωρό έχω ...μα...φοβάμαι τόσο... Και αυτά τα μάτια σου ρε ψυχή μου... αυτά τα μάτια σου... Πάντα μπροστά μου τεράστια κ εκφραστικά...γεμάτα ερωτηματικά κ ανάγκη για να τα φιλήσω... Μα ούτε στα όνειρα μου δεν τα φίλησα...

Καμιά φορά αδυνατώ να πιστέψω πως μας συνέβη αυτό... Αποκλείεται να έχει συμβεί αυτό .... Και από την άλλη απίστευτο αυτή η πριγκίπισσα που κοιμάται σκεπασμένη με την κουβερτούλα σου στο ζεστό μας κρεβάτι... Τόσο δυνατά συναισθήματα για τα δύο μου παιδιά.... Δεν ξέρω αγάπη μου αν είναι πόνος πια αυτό που νιώθω όταν σε σκέφτομαι... Είναι ένας τεράστιος κόμπος στο λαιμό.. Τόσο τεράστιος που δεν μπορώ να τον καταπιώ όταν σε σκέφτομαι... Ξέρω όμως με σιγουριά πως σε αγάπησα τόσο πολύ που η καρδιά μου δεν το αντέχει... Δεν γίνεται να μου έφυγες έτσι... 

Κάνε κάτι μωρέ να σε ονειρευτώ μια βραδιά... Που είσαι τόσες νύχτες που σε περιμένω;"



Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Τα δικά μας Γιάννενα...

Kόντρα σε αυτόν τον δύσκολο μήνα για μας, αποφασίσαμε να πάμε στα λατρεμένα μας Γιάννενα. Επιλογή που τελικά μας δικαίωσε αφού από ότι φάνηκε ήταν ακριβώς ότι χρειαζόμασταν- γυρίσαμε μόλις το προηγούμενο βράδυ από τις 15 του μήνα, ώστε να ήμαστε εδώ στα ουράνια γενέθλια του άγγελου μας που τόσο μυστήρια μας καθοδηγεί αυτόν τον Φλεβάρη. 

Τα Γιάννενα λοιπόν, τα αγαπάμε πολύ και το έχω δηλώσει πολλάκις. Τα αγαπάμε τόσο, που πολλές φορές έχουμε πάει αυθημερόν μόνο και μόνο για να πάρουμε λίγη μυρωδιά από αυτή την μαγική πόλη που είναι πανέμορφη όλες τις εποχές του χρόνου. Σε αυτό το ταξίδι, η αδυναμία μου επιβεβαιώθηκε ακόμα μια φορά, αφού περάσαμε απλά μοναδικά. 






Με το μαιμουδάκι σε ακόμα καλύτερη ηλικία, και με μόνο μας μέλημα να χαλαρώσουμε και να περάσουμε ποιοτικό οικογενειακό χρόνο οι τρεις μας, αξιοποιήσαμε στο έπακρο κάθε λεπτό, σε μια πόλη που ενδείκνυται πολύ- κατά την γνώμη μου- για μικρά παιδιά αφού σε απόσταση αναπνοής έχει πολλά εντυπωσιακά πράγματα να κάνεις με ένα νήπιο όπως βόλτες μέσα σε "μαγεμένα" κάστρα, σε νησάκια που μοιάζει να τα έχει ξεχάσει ο χρόνος, σε σπήλαια εντυπωσιακά όμορφα για μας- πόσο μάλλον για αθώες ψυχούλες που τώρα ανακαλύπτουν τα πάντα.

Θα μοιραστώ μαζί σας τα μέρη που μείναμε, φάγαμε, ήπιαμε- τις εντυπώσεις μας και το κυριότερο τις εντυπώσεις του Δημήτρη Γεράσιμου. Μα πιο πολύ θα μοιραστώ μαζί σας μαγικές εικόνες από αυτές τις δύο μέρες, εικόνες που γέμισαν την ψυχή μας αισιοδοξία και υπέροχες αναμνήσεις- ενώ έκαναν αυτή την μαμά να γεμίσει γαλήνη και να πιστέψει ακόμα πιο πολύ στην δύναμη και την ομορφιά των ονείρων... 




Ξεκινήσαμε αξημέρωτα σχεδόν και ας είχαμε συνολικά περίπου τρεις ώρες ταξίδι- πάντα μας αρέσει να φτάνουμε πρωί στον προορισμό μας. Μας δίνει την δυνατότητα να απολαύσουμε την διαδρομή και να κάνουμε άνετες στάσεις. Μόλις βγήκαμε από το σπίτι μας βρήκα στην εξώπορτα μια σακούλα- δώρο της αδελφής μου για το μαιμουδάκι, πάντα του παίρνει μερικές  τσαχπινιές πριν φύγει για ταξίδι που θα τον συντροφεύουν όσο λείπει. Με δυο καινούργια παραμύθια μέσα σε αυτές- (τις οποίες θα σας δείξω αργότερα)- ήταν σχεδόν αναμενόμενο να επιμένει να σταματήσουμε περίπου στην μια ώρα δρόμου προκειμένου να διαβάσουμε έστω το ένα. Και κάπως έτσι βρέθηκε μια τρελή μάνα, να διαβάζει παραμύθι σε χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων σε ένα μαιμουδάκι που απολάμβανε μια ακόμα έκπληξη- σοκολατένια αυτή την φορά-  από τον μπαμπά του! 






Λίγο πριν φτάσουμε στα Γιάννενα, κάναμε μια στάση- όπως πάντα- στον ποταμό Λούρο για να παίξει το παιδί. Ξετρελάθηκε τόσο πολύ που, νομίζοντας πως αυτά είναι τα Γιάννενα, έλεγε διαρκώς: "Πω, πω, είναι πολύ όμορφα τα Γιάννενα, μου αρέσουν πάρα πολύ". Πετάξαμε λοιπόν πέτρες στο ποτάμι, θυμηθήκαμε το δικό μας ποτάμι που οδηγεί στην πιπιλολίμνη, αναρωτηθήκαμε αν και αυτό οδηγεί εκεί και αφού οι μυτούλες κοκκίνησαν από το κρύο και τα χέρια πάγωσαν τελείως- αποφασίσαμε να συνεχίσουμε το ταξίδι μας ώστε να φτάσουμε στον προορισμό μας. 












 Φτάνοντας  περίπου στις 9:30 πήγαμε στην καφετέρια ludost η οποία μου έκλεψε κυριολεκτικά την καρδιά. Ήταν τόσο το στυλ μου- που ήθελα να κάτσω δυο μέρες παραπάνω μόνο για να έχω την ευκαιρία να πάω ξανά, και ξανά. Για να πειστείτε δεν έχετε παρά να ρίξετε μια ματιά στις φωτογραφίες της σελίδας του- εμάς είχε πολύ κόσμο λόγω Κυριακής για να τα καταφέρω. Ήμασταν όμως πολύ τυχεροί ώστε να είναι ο καναπές φτιαγμένος από πρόσοψη παλιού αυτοκινήτου- άδειος όταν φτάσαμε, και ο Δημήτρης Γεράσιμος απλά ξετρελάθηκε! Δεν χρειάζεται να πω αν ξετρελάθηκε με το "γλυκό κέρασμα" του μαγαζιού, θα σας πω μόνο πως στο τέλος έγλυφε και το φλιτζάνι! Αυτό που έμαθα από αγαπημένους φίλους που συναντήσαμε εκεί, είναι πως είναι μια καφετέρια που επιτρέπει και την είσοδο των τετράποδων φίλων- οπότε όσοι πιστοί φιλόζωοι προσέλθετε! Η εξυπηρέτηση του σερβιτόρου ωστόσο δεν με άφησε απόλυτα ικανοποιημένη, ήταν όμως τόσο ευγενικός και χαμογελαστός ο μπαρίστας που εξιλεώθηκε για αυτό. 






Με αυτά και με τα άλλα, ήταν επιτέλους ώρα να πάμε στον ξενώνα μας να αφήσουμε τα πράγματα. Μετά από ψάξιμο στο διαδίκτυο, καταλήξαμε στον ξενώνα Χαγιάτι διότι εκτός του ότι ήταν φυσικά μέσα στα οικονομικά πλαίσια που θέλαμε, ήταν ουσιαστικά ένας χώρος μέσα στο κάστρο με μόλις εφτά δωμάτια- και ήλπιζα να δώσει στο μαιμούδι την ψευδαίσθηση πως ζούμε μέσα στο κάστρο. Στις τηλεφωνικές μας επικοινωνίες με την ιδιοκτήτρια δεν είχα μείνει απόλυτα ευχαριστημένη- μου ακουγόταν αρκετά ψυχρή και αδιάφορη- από κοντά όμως ήταν πολύ πιο φιλική και συνεργάσιμη. Ένα μείον ήταν πως δεν είχε ιδιωτικό χώρο parking καθιστώντας το σχεδόν αδύνατον να βρούμε κάπου να παρκάρουμε- λόγω Κυριακής είχε τρομερή κίνηση- ήμασταν όμως αρκετά τυχεροί και βρήκαμε μερικά μέτρα από τον ξενώνα. Κάτι που χαροποίησε πολύ το μαιμούδι αφού μπορούσε να ανέβει πάνω στην βαλίτσα του και να πάει μόνος του μέχρι αυτόν! 




Για να φτάσουμε στο δωμάτιο, έπρεπε να ανέβουμε 15 μεγάλα πέτρινα σκαλιά που αυτά και μόνο σου έδιναν την αίσθηση πως έμπαινες σε κάστρο. Ακριβώς έξω από το δωμάτιο μας ένα μικρό σαλονάκι και μια κούκλα ντυμένη με την παραδοσιακή στολή- εμένα μου άρεσε- του Παναγιώτη καθόλου- τρεις μέρες δεν την είχε συνηθίσει και πάντα "ψάρωνε" για μερικά δευτερόλεπτα μόλις βγαίναμε από το δωμάτιο! Μόλις μπήκα μέσα εντυπωσιάστηκα διότι είχε τρία μικρά και πολύ γραφικά παραθυράκια από τα οποία, την συγκεκριμένη ώρα,  έμπαινε ο ήλιος λούζοντας το δωμάτιο με ζέστη και θαλπωρή. Ο χώρος ήταν πολύ μικρός- έξυπνα όμως διαμορφωμένος και ειλικρινά τίποτα δεν του έλειπε. Είχε το ειδικό σταντ για την βαλίτσα- δεν έχω χειρότερο από το να πρέπει να ακουμπήσω την βαλίτσα στο πάτωμα-  επιπλέον μαξιλάρια, είχε amenities που δεν περίμενα, όπως πιστολάκι μαλλιών και παντόφλες μιας χρήσης μα το κυριότερο ήταν καθαρό, ζεστό, (και κυριολεκτικά) και πολύ πολύ όμορφο. 









 Λεπτομέρειες που με κέρδισαν: Τα βιβλία που βρήκα στις εσοχές στον τοίχο. Το μικρό παραθυράκι που έβλεπε σε ένα στενό του κάστρου και με έκανε να νιώσω πως βρίσκομαι σε κάποιο χωριό της Ιταλίας. Το ξεχωριστό ταβάνι. Και κάτι που μπορεί να σας φανεί χαζό μα για μένα είναι πολύ σημαντικό. Είχε κρεμάστρα τοίχου για τα παλτό και τις τσάντες. Το λάτρεψα γιατί ποτέ δεν ξέρεις που να ακουμπήσεις ακριβώς αυτά σε ένα ξενοδοχείο. 









Λεπτομέρειες που με "χάλασαν" όχι όμως τόσο ώστε να μην ξαναπροτιμήσω το συγκεκριμένο κατάλυμα. Το πάπλωμα ήταν ντυμένο με το σεντόνι. Πως να το εξηγήσω; Δεν είχε πανοσέντονο. Ήταν ολόλευκο βέβαια και είχε ένα κουβερλί για ομορφιά όταν το έστρωναν. Ωστόσο οφείλω να πω πως παρότι δεν το χρησιμοποιήσαμε αφού το δωμάτιο ήταν τόσο ζεστό που κοιμόμασταν εντελώς ξεσκέπαστοι, την αμέσως επόμενη μέρα ήταν πολύ τσαλάκωμένο- ενώ δεν ήταν όταν ξέστρωσα πρώτη φορά το κρεβάτι. Παρόλο που μου φαίνεται παράξενο να πλένουν κάθε φορά όλο το πάπλωμα, θέλω να πιστεύω πως έτσι γίνεται, αφού παρόλα αυτά μου φάνηκε πάρα πολύ καθαρό. Το τηλέφωνο στο ντουζ είχε το μισό κλείσει από τα άλατα υποθέτω, ωστόσο είχε τόση πίεση που δεν μας επηρέασε καθόλου. Η αυλή που με τόση λαχτάρα περίμενα ήταν παραμελημένη την συγκεκριμένη εποχή, δεν μπορούσες καν να κάτσεις στις καρέκλες. Πρωινό δεν είχαμε επιλέξει οπότε δεν έχω άποψη. 





Να και οι τσαχπινιές της Σουλτάνας οι οποίες τον κράτησαν απασχολημένο τις ώρες που αράζαμε στο δωμάτιο, μαζί με όσα είχαμε πάρει και εμείς. 




Κατά τα άλλα δεν είδαμε καθόλου τους ιδιοκτήτες- είχαμε κλειδιά για να μπαίνουμε από την κεντρική είσοδο- θα μου άρεσε να μας χαιρετούν όποτε μας έβλεπαν- όταν όμως χρειάστηκα νερό για το γάλα του μαιμουδιού- μου παραχώρησαν με χαρά έναν βραστήρα να έχω στο δωμάτιο. Όταν δε φύγαμε,  δεν μας ρώτησαν καθόλου πως περάσαμε ή τις εντυπώσεις μας- κάτι που επίσης θα είχε θετικό αντίκτυπο, όχι όμως ότι θα με κάνει να μην ξαναπάω. Σε γενικές γραμμές έμεινα πολύ ευχαριστημένη. 

Η επιλογή μας να μείνουμε μέσα στο κάστρο ήταν σοφή αφού κάθε φορά περπατούσαμε και από άλλο δρομάκι, ανακαλύπτοντας μικρούς θησαυρούς- γραφικά και πανέμορφα σπίτια, όμορφα παρτέρια, και πολλές μικρές, σοφές ή απλά αστείες εικαστικές παρεμβάσεις...  Όσες φορές και να περάσαμε από τις πύλες το μαιμούδι εκστασιαζόταν το ίδιο, ενώ όποτε έβρισκε μια από αυτές τις στρογγυλές διακοσμητικές πέτρες- ήθελε οπωσδήποτε να την σπρώξει! 























Κάναμε άπειρες βόλτες στην λίμνη και παράλληλα του κάστρου χαζεύοντας ομορφιές. Πάντα καταλήγοντας στον πεζόδρομο Καλλάρη, όπου φάγαμε και μεσημεριανό την πρώτη μέρα και πραγματικά ξετρελαθήκαμε. Κάτσαμε στο Rakoumel - το οποίο με τράβηξε λόγω διακόσμησης- και είχα δίκιο αφού μπαίνοντας μέσα βρήκα ακόμα ένα μαγαζί το οποίο θα ήθελα να έχω στην πόλη μου. Η διακόσμηση μοναδική και ταξιδιάρικη, το φαγητό νοστιμότατο- το κρασάκι επίσης! ;-) Η μουσική απλά το απογείωσε... Το αγάπησα αυτό το μαγαζί πραγματικά. 




















Την επόμενη μέρα είχαμε γεμάτο πρόγραμμα. Μετά από ένα βαρβάτο πρωινό στον φούρνο Sindros- όπου και τις δυο φορές που κάτσαμε να φάμε στο πόδι μείναμε παραπάνω από ευχαριστημένοι- ξεκινήσαμε να πάμε στο σπήλαιο Περάματος.  Δεν είναι η πρώτη φορά που πάω- μάλλον η έκτη πιθανότατα αφού είχαμε πάει και κανά δυο φορές με τους δικούς μου ως παιδί- το αγαπώ όμως πάντα και ποτέ δεν το βαριέμαι. Ήταν η πρώτη όμως φορά που η ξενάγηση έγινε σε εντελώς προσωπικό επίπεδο, αφού οι μόνοι προς ξενάγηση εκεί ήμασταν εμείς οι τρεις! Το απόλαυσα πραγματικά, και ας μην μπορούσα να ανέβω τα τελευταία σκαλιά από έντονες κρίσεις κράμπας που με είχαν πιάσει, και οφείλω να ομολογήσω πως τα κορίτσια ήταν εξαιρετικά, πολύ ευγενικά, επεξηγηματικά και καθόλου άβολα δεν μας έκαναν να νιώσουμε που θα έκαναν tour 600 σκαλιών μόνο για τρία άτομα. Μάλιστα, θα έλεγα πως προσάρμοσε πολύ την ξενάγηση στα δεδομένα του μαιμουδιού- έτσι ώστε να καταλαβαίνει και να βρίσκει ενδιαφέρον σε όσα βλέπαμε και λέγαμε. Οι φωτογραφίες δεν επιτρέπονται πια ούτε στην μεγάλη αίθουσα, οπότε θα απολαύσετε μόνο το πριν και το μετά, όπου βγαίνοντας πλέον από το σπήλαιο αντικρίζεις  μια θέα που σου κόβει την ανάσα. 
















Περιττό να πω πως το μαιμούδι εκστασιάστηκε. Με όλα. Το σπήλαιο είναι νομίζω από τις πιο έντονες αναμνήσεις του από τα Γιάννενα, αφού δέκα μέρες μετά, μιλάει ακόμα για αυτό- παίζει "σπήλαιο" με τα μαξιλάρια του καναπέ, θυμάται ακόμα ποιος είναι ο σταλακτίτης και ποιος ο σταλαγμίτης. 

Αφού γυρίσαμε και ήπιαμε έναν καφέ στην "Κυρά Φροσύνη", (τώρα που ο δήμος δεν επιτρέπει τραπεζοκαθίσματα στον εξωτερικό χώρο απέναντι από την λίμνη, είναι η μόνη καφετέρια που είναι κυριολεκτικά πάνω στην λίμνη- εγώ μάλιστα αν περνούσε καραβάκι και κουνούσε τα νερά, ζαλιζόμουν νόμιζα ήμουν σε καράβι! Ωστόσο, οι απόψεις διίστανται και δεν έχω κατασταλάξει ακόμα επί αυτού του καταστήματος), πήραμε το καραβάκι για το Νησάκι των Ιωαννίνων, το οποίο επισκεπτόμασταν όλοι για πρώτη φορά! 









Ακόμα μια μοναδική εμπειρία για το μαιμούδι να βλέπει τον καπετάνιο ακριβώς μπροστά του, φτάσαμε σε ένα νησάκι που έμοιαζε να έχει ξεχάσει ο χρόνος. Περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με αυτό να διαβάσετε στην ανάρτηση της αγαπημένης Μάγδας εδώ, αυτό το οποίο είχα μάθει εγώ από την Μάγδα και νομίζω πως είναι ένα από τα πιο ξεχωριστά χαρακτηριστικά του νησιού, είναι πως δεν έχει αυτοκίνητα. Ούτε ένα. Αυτό προσδίδει μια ξεχωριστή και ιδιαίτερη ελευθερία όταν έχεις μικρά παιδιά, και δεν ξέρω κατά πόσο το γνωρίζουν αυτό οι επισκέπτες στα Γιάννενα- γενικά δεν γνωρίζω κατά πόσο το προωθούν τουριστικά αυτό. 

Παρότι εξαιρετικά ήρεμο τις μέρες που πήγαμε, απολαύσαμε την βόλτα μας στο εκεί για πολλούς λόγους. Οι ντόπιοι ήταν εξαιρετικά φιλικοί και έτοιμοι στα πόστα τους παρά το γεγονός πως δεν είχε πολύ κίνηση. Το νησί ως νησί είναι πολύ όμορφο και γαλήνιο και εφόσον όπως είπα ήδη δεν υπάρχουν αυτοκίνητα, μπορείς να αφήσεις το νήπιο σου να ξεμακρύνει τρέχοντας μπροστά σου, πράγμα που απολαμβάνετε εξίσου όλοι! Ο Δημήτρης Γεράσιμος ένιωσε πολύ ελεύθερος στο νησί και αυτό ήταν μοναδικό συναίσθημα. 









Σε προσωπικό επίπεδο αγάπησα πολύ στο νησί δύο ναούς. Καταρχάς τον Ιερό ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Είναι ένας μοναδικά όμορφος ναός , τόσο διαφορετικός και ξεχωριστός... μας άγγιξε βαθιά την ψυχή. 






 Εκτός από τον καθηλωτικό εσωτερικό χώρο, είχε ένα υπέροχο, ασπρισμένο προαύλιο που σε τύφλωνε, τόσο γραφικά όμορφο όπου μπορούσα να κάτσω με τις ώρες να βλέπω τον Δημήτρη Γεράσιμο να τρέχει ολόγυρα και να ακούω τα κακαριστά του γέλια... 






Πιο κάτω, συγκινήθηκα πολύ που βρήκα- μέσα στο χώρο που φιλοξενεί το μουσείο του Αλή Πασά- έναν ναό υπέρ του Άγιου Παντελεήμονα που τόσα σημαίνει για μένα. Για το μουσείο δείτε την ανάρτηση της Μάγδας εδώ. 





Τώρα σχετικά με τις περίφημες λιχουδιές του νησιού. Εννοείται πως ΔΕΝ έφαγα βατραχοπόδαρα. Όχι μόνο τα λυπόμουν να τα σκοτώσουν μόνο για τα δυο πίσω πόδια, άλλα απλά δεν μπορώ να φάω βατράχι- (και ας τρώω συκωταριές και διάφορα τέτοια- δεν είμαι χορτοφάγος ούτε κατά διάνοια τα τσακίζω τα κρεατικά μου και τα απολαμβάνω κιόλας). Εννοείται πως έφαγα όμως καραβίδες- έτσι για να έχω και εγώ την άποψη μου περί του θέματος! (και αφού είμαι και λάτρης αυτού του είδους θαλασσινών). Η άποψη λοιπόν που πολύ ταπεινά έχω να καταθέσω είναι πως παρόλο που η μακαρονάδα μου ήταν άκρως εντυπωσιακή εμφανισιακά και πολύ καλά μαγειρεμένη- δηλαδή νοστιμότατη- ωστόσο δεν συγκρίνεται η νοστιμιά της ποταμίσιας καραβίδας με της θαλάσσιας. Είναι η ιδέα μου, είναι αλήθεια; Για μένα πάντως δεν υπάρχει καν μέτρο σύγκρισης! Ο Παναγιώτης που πάντα είναι πιο  συντηρητικός  στο φαγητό επέλεξε σουβλάκι χοιρινό- το οποίο ήταν επίσης μια χαρά νόστιμο. (Φάγαμε στην ταβέρνα "Οι πρόποδες" όπου οι ιδιοκτήτες μας κέρδισαν πρωτίστως με την συμπεριφορά τους και μετά με το φαγητό τους!) 





Γυρίζοντας και αφού ξεκουραστήκαμε για δυο ώρες πήγαμε στο κέντρο με τα πόδια για να φάμε φυσικά στο αγαπημένο "Διεθνές¨ και να "στοκάρουμε" και γλυκά για την επιστροφή! Παρότι πλέον πολλά ζαχαροπλαστεία έχουν τραπέζια μέσα και σερβίρουν καφέ και γλυκό, οφείλω να τονίσω πως την αίγλη που έχει αυτό το ζαχαροπλαστείο δεν την έχω συναντήσει άλλου. Μπορεί στο service να είναι λίγο off date, (δεν εννοώ στην εξυπηρέτηση αλλά στον τρόπο σερβιρίσματος),  όμως είναι και αυτό μέσα στην μαγεία αυτής ακριβώς της αίγλης. Ήσυχο και γαλήνιο, μας ηρέμησε και ήρθε να κλείσει πολύ γλυκά μια ξεχωριστή ημέρα... 





Ωστόσο έχω να καταθέσω και την εμπειρία της αμέσως προηγούμενης μέρας, από το παράρτημα του "Διεθνές" στην πλατεία Μαβιλη. Παρότι το συγκεκριμένο κατάστημα είναι self service, δεν μας χάλασε καθόλου αυτό, όσο η συμπεριφορά της υπαλλήλου σε αυτό. Θέλω σαν πελάτης να έχω κατανόηση- και έχω αφού όλη μου την ζωή εργάζομαι ως σερβιτόρα- όμως η συμπεριφορά της συγκεκριμένης υπαλλήλου ήταν επιεικώς απαράδεκτη προς όλους. Κάτσαμε εκεί 15 λεπτά- τόσο αντέξαμε την τόσο αρνητική ατμόσφαιρα- και στα 15 αυτά λεπτά είχε προσβάλει τέσσερις διαφορετικούς πελάτες- όλοι ευγενέστατοι- ανάμεσα τους και εμάς. Στην τελευταία, αφού μίλησε απότομα, μετά από λίγο προφανώς κάτι της είπε η πελάτισσα στο ταμείο- τόσο διακριτικά που δεν ακούσαμε κάτι- ακόυσαμε όμως την υπάλληλο να λέει φωναχτά "Καταλάβετε και εσείς τον υπάλληλο" και τότε αποκρίθηκε ήρεμα και πάλι η πελάτισσα "Κατανοήστε και εσείς τον πελάτη όμως." Και έφυγε. Η υπάλληλος ούτε συγνώμη, ούτε τίποτα. Πραγματικά σοκαρίστηκα γιατί ως παιδί επιχειρηματιών μια ζωή, ξέρω πολύ καλά πως ότι και να προσφέρεις αναντικατάστατο δεν είναι και πραγματικό αφεντικό είναι μόνο ο πελάτης... Εννοείται πως δεν προτείνω να περάσετε καν απέξω. Πηγαίνετε καλύτερα απευθείας στο κεντρικό "Διεθνές" όπου ουδεμία σχέση με όσα ανέφερα για το παράρτημα. 

Την επόμενη και τελευταία μας ημέρα, είχαμε σκοπό να πάμε φυσικά στο Ιτσ καλέ που τόσο αγαπάμε και πάμε πάντα. Η Μάγδα έχει γράψει μια ακόμα άκρως ενδιαφέρουσα ανάρτηση σχετικά με αυτό εδώ, εγώ το μόνο που έχω να μοιραστώ είναι όμορφες εικόνες... 

















Λίγο πριν αναχωρήσουμε και πιούμε και τον τελευταίο μας καφέ με θέα την λίμνη, υπήρχε κάτι που το μαιμουδάκι απλά ΕΠΡΕΠΕ να κάνει... Να ταίσει φυσικά τους γλάρους! Δεν μπορώ να περιγράψω την χαρά του και τον εντυπωσιασμό του, αυτή του η εμπειρία μαζί με το σπήλαιο, νομίζω θα τα θυμάται έστω και αχνά και μεγαλώνοντας.  Στην δε μαμά που ξεροστάλιαζε με την φωτογραφική χάρισε μοναδικές εικόνες...














Σε γενικές γραμμές εμείς κρυώναμε, οι ντόπιοι όμως μας πείραζαν αδυνατώντας να καταλάβουν πώς κρυώναμε- οι μέρες ήταν υπέροχες! Οι  νέες Γιαννιώτισσες οφείλω να ομολογήσω πως ήταν πολύ στυλάτες και "μέσα στην μόδα" ενώ όπως πάντα οι "παλιές" ξέρουν πολύ καλά πως να αγαπούν και να φροντίζουν τα παρτέρια τους και τις ζαρτινιέρες τους- στα Γιάννενα πάντα θα χορτάσεις λουλούδια. Τόσο που να θες να σταματήσεις φεύγοντας στο πρώτο φυτώριο και να γεμίσεις το αυτοκίνητο- ιδίως την άνοιξη. Το δε μαιμούδι, ήταν το λιγότερο απολαυστικός, αν αυτό το ταξίδι ήταν ένας οιωνός των όσων ευελπιστώ να ακολουθήσουν, τότε ανυπομονώ ακόμα περισσότερο για όλα... 

Αυτό λοιπόν το ταξίδι, παρόλο που ήμουν με κάποιο περίεργο τρόπο ήδη απολύτως βέβαιη πως έπρεπε να γίνει, είχα δυο διαφορετικά σημάδια στην σειρά, που με έπεισαν ακόμα περισσότερο και ένιωσα ακόμα περισσότερη ψυχική γαλήνη. 

Για μας, η ουράνια επέτειος του άγγελου μας ξεκινάει πάντα τις 14 Φλεβάρη- αφού από το μεσημέρι είχα συσπάσεις γέννας- και κορυφώνεται την επόμενη μέρα όπου το παιδάκι μας πέταξε για την γειτονιά των αγγέλων... Έκτοτε έχουμε πάψει να γιορτάζουμε του Αγίου Βαλεντίνου. Ξέρετε ωστόσο- όσοι με παρακολουθείτε- πόσο συχνά αναζητώ καρδιές στην μέρα μου και πόσο συχνά οι μέρες μου μου τις χαρίζουν απλόχερα. 

Το πρωινό λοιπόν της 14ης Φλεβάρη και ενώ πηγαίναμε βόλτα, λέω του Παναγιώτη πως τα Γιάννενα δεν μου έχουν χαρίσει ακόμα καμία καρδιά. Το είπα με λίγο παράπονο ομολογουμένως και για δέκατα του δευτερολέπτου άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί... Την ίδια στιγμή, πρώτου προλάβω καν να αναρωτηθώ λίγο παραπάνω, είδα την πρώτη μου καρδιά- πανέμορφη και ξεκάθαρη... 




Τσίριξα από την χαρά μου ειλικρινά, ενώ μέχρι και ο Παναγιώτης για πρώτη νομίζω φορά συνοφρύωσε λίγο τα φρύδια πιθανότατα σκεπτόμενος πως είναι μεγάλη η σύμπτωση...

Αφού συνεχίσαμε την βόλτα μας και κατευθυνόμενοι προς το κάστρο- βλέπω από μακρυά μεγαλοπρεπές και πανέμορφο αυτό το δέντρο- ξεκάθαρα σχηματισμένο σε μια καρδιά...





Δεν χρειαζόμουν κάτι άλλο... Το ταξίδι μου ήταν πλήρες- για μένα, πείτε με αφελής ή γραφική δεν με πειράζει το κατανοώ, τα αγγελούδια μου μου είχαν μιλήσει... Επιστρέψαμε με τις καρδιές μας γεμάτες, έτοιμοι να προχωρήσουμε σε  αυτόν τον καινούργιο και τόσο γνώριμο ταυτόχρονα δρόμο που, ανάσες αγγέλων άλλωστε μας έσπρωξαν να ακολουθήσουμε. 

(Υ.Γ: Φάγαμε επίσης και μείναμε πολύ ευχαριστημένοι ( delivery μέσα στην άνεση του ξενώνα μας!) από τα "Ο κύριος Σουβλάκης" και στο "Piazza del Caffee" .  Να τονίσω πως κανένα όφελος δεν είχα ή έχω από τις προτάσεις σε συγκεκριμένα καταστήματα και ξενώνες μέσα σε αυτό το ποστ- δεν αποτελεί διαφημιστικό ούτε κατά διάνοια- είναι απλά η άποψη μας την οποία θέλω και να μοιραστώ μαζί σας. ) 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...