Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Αυτή η ψευδαίσθηση που μου λείπει...

Οδηγούσα ώστε να πάμε για κάποιες δουλειές που έπρεπε να γίνουν. Ήταν ουσιαστικά μεσημέρι, η ζέστη σχεδόν αφόρητη και το μόνο που ήθελα ήταν να ξαπλώσουμε με τον κλιματισμό στο φουλ σε δωμάτιο με κλεισμένα παντζούρια, ή να είμαστε στην παραλία των ονείρων μου με μόνη μας έγνοια να μας βρει εκεί το ηλιοβασίλεμα. 

Ονειροπατώντας  έτσι και ενώ είμαι σταματημένη στο φανάρι βλέπω μια μηχανή να με προσπερνάει από τα δεξιά με  ένα ζευγάρι πάνω που είτε πήγαινε για μπάνιο, είτε επέστρεφε από αυτό. Νέα παιδιά, γελούσαν με πάθος πάνω στην μηχανή χωρίς να έχουν έγνοια στον κόσμο καμιά. 

Και εγώ- παρασυρμένη πλέον σε άλλο στάδιο της ζωής μου, εξίσου υπέροχο αλλά άλλο- αφού ευχήθηκα να έχουν ασφαλή δρόμο έστω και θυμωμένη που κανείς από τους δυο τους δεν φορούσε κράνος, ένιωσα ξαφνικά μια αδιόρατη θλίψη για όλη αυτή την ξεγνοιασιά που κάποτε έζησα και που δεν θα ζήσω ποτέ ξανά. 

Και δεν "φταίει" η ηλικία μου, οι ενήλικες ευθύνες μου ή τα βιώματα μου. Ένα και μόνο ένα πράγμα σου "κλέβει" την ξεγνοιασιά σου και αυτό είναι η μητρότητα. Όλα στα λένε πριν γίνεις μητέρα, το μόνο που δεν σου λένε- ή μάλλον στο λένε με τρόπο που δεν αντιλαμβάνεσαι πλήρως στην περίφημη φράση "Όταν κάνεις παιδιά θα καταλάβεις"- είναι πως από την στιγμή που θα γίνεις μητέρα και εννοώ από την στιγμή που θα δεις εκείνες τις δυο γραμμές στο θετικό τεστ εγκυμοσύνης, η ξεγνοιασιά σου όπως την γνώριζες έχει χαθεί για πάντα. 

Από εκείνη την στιγμή θα ανησυχείς και θα αγωνιάς για ένα άλλο πλάσμα, περισσότερο και από τον εαυτό σου- για πάντα. Όχι μόνο στο καθημερινό επίπεδο διαβίωσης και επιβίωσης μα κυρίως στο "να είναι Παναγία μου καλά. Να είναι υγιές και ευτυχισμένο". Καμιά φορά ακούω με έκπληξη να αναρωτιούνται μανούλες αν θα αγαπήσουν το δεύτερο παιδί τους όσο το πρώτο, και εγώ απλά μένω να αναρωτιέμαι που βρίσκεις την ψυχική δύναμη στο δεύτερο, τρίτο, τέταρτο παιδί να αγωνιάς διπλά, τριπλά, τετραπλά... 

Αυτά λοιπόν τα παιδιά, για τα οποία κάποια μάνα αγωνιούσε πίσω στο σπίτι, μου θύμισαν τον εαυτό μου παιδί. Έφηβη, νέα όπως θέλετε πείτε το. Τότε που δεν είχα έγνοια στο κόσμο καμιά ούτε εγώ και είχα μια μάνα στο σπίτι να σηκώνει όλο αυτό το βάρος που εγώ αγνοούσα. 

Τότε που σηκωνόμουν ότι ώρα ήθελα, φορούσα το μαγιό μου και έπαιρνα μαζί μου μόλις μια πετσέτα και τόσα λεφτά ίσα για μια βυσσινάδα, έμπαινα στο λεωφορείο και πήγαινα θάλασσα μέχρι την ώρα που θα έπιανα δουλειά. Υπολόγιζα χρόνο μόνο για ένα ντουζ και να φάω βιαστικά το φαγητό που άλλος είχε μεριμνήσει να φτιάξει και που με περίμενε στην θέση μου στο τραπέζι, όλα σε σειρά και σκεπασμένα, παρότι η μητέρα μου είχε φύγει ήδη για δουλειά. Το κυρίως πιάτο μου, η σαλάτα, το ψωμί, ακόμα και λίγο φρούτο κομμένο σε άλλο πιάτο- μην γυρίσω και μου λείψει τίποτα- μην γυρίσω και χρειαστεί να κάνω τίποτα. Μπορεί το φαγητό να ήταν και παραγγελιά από την προηγούμενη μέρα. Γεμιστά πεθύμησα, γεμιστά θα έτρωγα την επόμενη. 

Τότε που στο δικό μου καρπούζι έλειπαν πάντα τα κουκούτσια- αλλιώς δεν έτρωγα και κάποιος το ήξερε. Και τον ένοιαζε.  Δεν χρειαζόταν να κάνω τίποτα, ούτε καν να το ζητήσω- θα μπορούσα κάλλιστα να πιστεύω πως τα καρπούζια δεν έχουν κουκούτσια. 

Τότε που το σπίτι το είχε καθαρίσει, τακτοποιήσει, αερίσει άλλος. Που τα ρούχα μου τα είχε πλύνει, τακτοποιήσει, σιδερώσει άλλος. 

Τότε που οι ονειρεμένες διακοπές ήταν σχεδιασμένες από άλλους, που η μόνη δική μου έγνοια ήταν να μετράω μέρες και να σχεδιάζω τις πλάκες που θα έκανα στην Σουλτάνα, πόσα παγωτά θα φάω και πόσες βουτιές θα κάνω. 

Τότε που μπορούσα να ξαπλώσω στην αμμουδιά, με τα ακουστικά στο αυτί μου στο τέρμα- άκουγαν άλλοι για μένα, πρόσεχαν άλλοι για μένα- και να αρχίσω και να τελειώσω ένα βιβλίο μέσα σε ένα τρίωρο χωρίς να σηκώσω τα μάτια μου από αυτό. 

Τότε που σηκωνόμουν το πρωί, ζητούσα βόλτα στην θάλασσα και ούτε κατά διάνοια δεν καταλάβαινα τι προεργασία χρειαζόταν αυτή η βόλτα από την μεριά της μητέρας μου για να πάμε. Τότε που δεν συνειδητοποιούσα πως οι πετσέτες από την προηγούμενη φορά είχαν στην καλύτερη απλωθεί να στεγνώσουν, πως το φαγητό είχε μαγειρευτεί από την προηγούμενη για να είναι έτοιμο μόλις γυρίσουμε, πως κάποιος ξυπνούσε ανήμερα νωρίτερα για να ετοιμάσει το σπίτι να δεχτεί ξανά πίσω την οικογένεια στην επιστροφή. 

Θα μπορούσα να συνεχίσω ατελείωτα και με άλλα "τότε" άλλων εποχών, για την μαγεία των Χριστουγέννων, τις εκπλήξεις των γενεθλίων, την απλή μα τόσο ουσιαστική ικανότητα να θυμάται πάντα κάποιος άλλος τι χρειάζεσαι εσύ, τι θα χρειαστείς εσύ, τι μπορεί να χρειαστείς εσύ. 

Μα πιο πολύ, μου λείπει τότε που πίστευα πραγματικά πως αν ήμουν δίπλα στην μητέρα μου και τον πατέρα μου κανένα κακό δεν μπορούσε να με αγγίξει. Νομίζω πως πιο πολύ από όλα αυτό μου λείπει.  Μου λείπει να νιώθω αυτή την απόλυτη- έστω και ψευδή- ασφάλεια. Πως κάθε βήμα μου είναι σταθερό όσο ασταθές το έδαφος. Να νιώθω αυτή την ψευδαίσθηση. 



Αυτό μου λείπει. Την ψευδαίσθηση πως όλα θα πάνε καλά. Πως είμαι ασφαλής. Πως όλα τα όνειρα πραγματοποιούνται πάντα. 

Τώρα χρέος μου είναι να μεταφέρω αυτή την μαγική ψευδαίσθηση στο παιδί μου. Να χορτάσει από αυτήν. Να γεμίσει από αυτήν. Να ξεχειλίσει. Μήπως και του περισσέψει για τα χρόνια που θα ακολουθήσουν όταν γίνει και αυτός γονιός. 

Και τότε...θα καταλάβει... 

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Νερό και λάδι. Αυτοί οι αιώνιοι "εχθροί"! (πείραμα για παιδικά ματάκια!)

Όταν ήρθαμε στην Ελλάδα ήμουν μόλις πέντε χρονών και θυμάμαι πολύ έντονα πόσο εντύπωση μου είχε κάνει το γεγονός πως όταν η γιαγιά μου έβαζε λάδι στο καντηλάκι, αυτό διαχωριζόταν από το νερό. 

Κοιτούσα μαγεμένη το παχύρρευστο και σκούρο ελαιόλαδο να πέφτει στην αρχή μέσα στο νερό σχηματίζοντας μερικές υπέροχες μπάλες λαδιού που βούλιαζαν μέσα σε αυτό, μα αμέσως μετά όλες μαζί ενώνονταν και έστεκαν περήφανες στην επιφάνεια. Με συγκλόνιζε όλο αυτό, σχεδόν όσο με συγκλόνιζε το φως από το καντήλι που τόσο μαγικά φώτιζε τις εικόνες πίσω του δίνοντας μια απόκοσμη αίσθηση... 

Αυτή η ανάμνηση μου ήρθε τις προάλλες όταν το μαιμούδι έκατσε δίπλα μου την ώρα που άναβα το δικό μας καντηλάκι και κοιτούσε με μάτια ορθάνοιχτα. Όταν δε με ρώτησε γιατί βάζω και νερό και γιατί το λάδι ξεχωρίζει από αυτό ήμουν πλέον σίγουρη πως είχε έρθει η ώρα...

Εδώ και μήνες είχα προσέξει πως είχε αρχίσει να αντιδρά πολύ διαφορετικά στα sencory play μας. Οι απορίες του είχαν πλέον βάση και οι πειραματισμοί του ατελείωτοι. Μετά την ερώτηση του λοιπόν ήξερα πως ήταν έτοιμος για μερικά... πειράματα! 

Κάπως έτσι σκέφτηκα να κάνουμε αυτό ακριβώς που τον εντυπωσίασε. Αφού ξεκίνησα ανάποδα και έκανα κάποιες αποτυχημένες δοκιμές, τελικά τα κατάφερα και δοκιμάσαμε το πρώτο μας πείραμα με τους δυο αιώνιους "εχθρούς"! Το λάδι και το νερό! 



Θα χρειαστείτε: 


  • Ένα μπουκαλάκι βρεφικό λαδάκι. 
  • Χρώματα ζαχαροπλαστικής. (εγώ χρησιμοποιώ αυτά που έχουν λήξει σε αυτές τις δραστηριότητες)
  • Ένα όμορφο γυάλινο βαζάκι ή μπουκάλι- αν είναι από πλαστικό φροντίστε να είναι αρκετά διάφανο ώστε να είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό το θέαμα. 
  • μερικά μικρά ποτηράκια ή μπολ όπου θα έχουμε χρωματίσει το νερό
και
  • όσα χρώματα τόσες μικρές άδειες αμπούλες από φυσιολογικό ορό ή σύριγγες σαν αυτές που χρησιμοποιούμε για το σιρόπι. 
Αδειάζουμε το βρεφικό λάδι στο μπουκάλι ή το βάζο, φροντίζοντας να αφήσουμε χώρο- για τον έξτρα "όγκο" που θα προσθέσουμε. Χρωματίζουμε το νερό στα ποτηράκια. 


Καθόμαστε αναπαυτικά και παίρνουμε λίγο χρωματισμένο νερό, είτε με την αμπούλα είτε με την σύριγγα, και αρχίζουμε την μαγεία... (που στην ουσία είναι καθαρή φυσική μα ποιος μου τα έδειξε ποτέ με αυτό τον τρόπο στο σχολείο ώστε να την αγαπήσω!) 








Η δική μας εμπειρία έδειξε ότι το μπλε, το πορτοκαλί και το κόκκινο ήταν πολύ πιο εντυπωσιακά από το πράσινο. Την επόμενη φορά θα δοκιμάσουμε και κίτρινο και πιο ανοιχτό πράσινο.





Όσο προσθέταμε σταγόνες χρωματισμένου νερού, αυτές κατακάθονταν στο κάτω μέρος δημιουργώντας ένα ενιαίο σκούρο χρώμα, που όμως δεν επηρέαζε καθόλου αυτές που έπεφταν. 






Ο Δημήτρης Γεράσιμος ξετρελάθηκε! Τόσο που μου ζήτησε να το ξανακάνουμε όσο πιο σύντομα γίνεται! Θέλω να δοκιμάσω σε ένα δοχείο με μεγαλύτερη διάμετρο ώστε να μπορούμε ταυτόχρονα να κάνουμε τα "μαγικά" μας με διαφορετικά χρώματα! Αφού τελείωσε όλο το χρωματισμένο νερό, ανακατέψαμε καλά το μπουκάλι περιμένοντας να διαπιστώσουμε πως και πάλι- όσο καλά και αν ανακατέψουμε-  νερό και λάδι θα διαχωριστούν! 

Άλλωστε είπαμε... Είναι αιώνιοι εχθροί! 

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

8 χρόνια γάμου;; SOS! (κατάσταση εκτάκτου ανάγκης -όπως λέει και το μαιμούδι!)

Πως να μοιάζουν άραγε 8 χρόνια γάμου; Ή μάλλον πως να μοιάζουν 8 χρόνια του δικού μας γάμου; 

Κάπως έτσι; 
Ή κάπως έτσι; 

Μάλλον πρόκειται για έναν συνδυασμό και για μας αυτή είναι και η επιτυχία! (κρεμάω σκόρδα μην μας ματιάσω- φτύστε και εσείς, dimitra nkt ακούς;;!! ) 

Για μένα ένας επιτυχημένος γάμος είναι αυτός που δεν αλλάζει και πολλά στην σχέση. Το παν είναι να βασιστεί σε καλά θεμέλια. Μια καλή σχέση δηλαδή. Μια καλή σχέση είναι αυτή που φέρνει γαλήνη στην ψυχή σου, πληρότητα στην καρδιά σου, γέλιο στα χείλη σου και εξιτάρει το μυαλό σου. 

Αν αυτές οι βάσεις υπάρχουν όλα τα άλλα δεν είναι σημαντικά. 

Σε όποια πρόκληση προκύψει -η συζήτηση είναι η απάντηση. Μιλάμε φυσικά για προκλήσεις που θα έρθουν σε έναν γάμο ο οποίος βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό και στην αρχή "δεν κάνω αυτό που δεν θέλω να μου κάνεις".  Ακόμα και αν αυτές οι προκλήσεις αφορούν θέματα υγείας, οικονομικών ή και απωλειών. Δεν αναφέρομαι σε ακραία περιστατικά συμπεριφοράς τα οποία για μένα είναι η απιστία και η κακοποίηση είτε σωματική, είτε ψυχολογική, είτε λεκτική. 

Εμείς λοιπόν με τον Παναγιώτη συζητάμε ατελείωτα. Ακόμα και όταν η συζήτηση είναι μονόλογος και ακούγομαι μόνο εγώ! Όταν ο Παναγιώτης δεν θέλει να συμμετάσχει σε μια, πιθανότατα ψυχωτική,δική μου συζήτηση, απλά θα με ακούσει- (ή τουλάχιστον θα με πείσει ότι με έχει ακούσει, δεν παίρνω και όρκο!)- και μόλις ολοκληρώσω το παραλήρημα θα μου πει όλο ψυχραιμία. "Εντάξει; Έβγαλες τα συμπεράσματα σου; Ηρέμησες; Έλα τώρα για μια αγκαλιά". Να ξέρετε πως αυτό συνήθως συμβαίνει και στους καβγάδες μας- ή τουλάχιστον συνέβαινε διότι από τότε που έγινα μητέρα έγινα ξαφνικά τέρας αυτοσυγκράτησης των ξεσπασμάτων μου- όπου δεν φαντάζεστε πόσο εκνευριστικό είναι να τσακώνεσαι μόνη σου! Όταν όμως αυτό το ψύχραιμο αγόρι θυμώσει, τότε ξέρω και εγώ να σιωπώ με την σειρά μου, μέχρι να καταλαγιάσουν τα πνεύματα και η συζήτηση να έχει εποικοδομητικό χαρακτήρα! Έχουμε βρει την χρυσή τομή; Μάλλον η μοίρα την βρήκε για μας αφού οι χαρακτήρες μας μοιάζουν σαν δυο κομμάτια παζλ. Αλληλοσυμπληρωνόμαστε και αυτό βοηθάει πολύ. 

Σε αυτά λοιπόν τα οχτώ χρόνια γάμου δεν ήταν όλα ρόδινα. Περάσαμε την μεγαλύτερη δυσκολία και πρόκληση για ένα ζευγάρι- τον χαμό δυο παιδιών μας, των πρώτων παιδιών μας- με ότι αυτό συνεπάγεται στο ψυχολογικό κομμάτι, ενώ όλα όσα χρειάστηκε να γίνουν κατά την διάρκεια αυτών τον τεσσάρων χρόνων λόγω αυτών των απωλειών-  μας κόστισαν πολύ και οικονομικά και σωματικά αφού σε μένα "ξύπνησαν" και ένα αυτοάνοσο νόσημα. Ωστόσο με αμοιβαία στήριξη, απόλυτο σεβασμό και φυσικά πάντα συζήτηση καταφέραμε να είμαστε εδώ οχτώ χρόνια μετά και να κοιτάμε ακόμα ο ένας τον άλλον στα μάτια. 

Να σας αποκαλύψω και το μεγαλύτερο μυστικό όλων;; Οχτώ χρόνια μετά ακόμα γελάμε με την καρδιά μας! Πως; 

Μα έχοντας αίσθηση του χιούμορ! Μην παίρνετε τίποτα τόσο σοβαρά. Ούτε καν τον εαυτό σας! Ας μάθουμε από τα παιδιά μας- αυτά ξέρουν! Το χιούμορ και το γάργαρο γέλιο ομορφαίνουν τα πάντα ακόμα και τα πιο άχαρα πράγματα. 

Να σας αποκαλύψω και το αμέσως επόμενο μυστικό; Η έλλειψη εγωισμού. Ο εγωισμός έχει φάει πολλές οικογένειες.(και όμορφες προσωπικότητες).  Μην αφήνετε τον εγωισμό να τρώει πρώτα από όλα την δική σας ψυχή. Όπως στο παιδί σας πρώτοι θα τρέξετε να ζητήσετε συγνώμη ή να συζητήσετε- έτσι ακριβώς να κάνετε και στο άλλο σας εγώ. (για μένα είναι αυτό που γουργουρίζει!) Φυσικά ο καθένας έχει τον τρόπο του! Εγώ πχ θα προσεγγίσω τον Παναγιώτη με μια "φιλική" για μένα μπουνίτσα στο μπράτσο! Τι να κάνει και αυτός, έχει μάθει να διαβάζει τις προθέσεις μου και να κατανοεί πως η μπουνίτσα- η φιλική έ;;- είναι ο δικός μου τρόπος να τον πλησιάσω και να ζητήσω συγνώμη. 

Πέρσι λοιπόν σας έγραφα πως μοιάζουν τα 14 χρόνια σχέσης- (πόσα;;;) και είχα υποσχεθεί να συνεχίσω με τα 7- τότε -χρόνια γάμου! Κοίτα όμως που εξάντλησα όλη μου την έμπνευση στα πρώτα και έμεινα στην υπόσχεση... Δεν πειράζει όμως ταιριάζει με το όλο concept του γάμου όπου συνήθως όταν ζητάς κάτι η καθυστέρηση στο να το δεις να γίνεται μπορεί να ξεπεράσει και την καθυστέρηση αυτής εδώ της ανάρτησης! 

Εγώ λόγου χάρη ακόμα περιμένω να μου φτιάξει ο Παναγιώτης το καζανάκι που τρέχει και ο Παναγιώτης ακόμα περιμένει να του φτιάξω γαλακτομπούρεκο! 

Στο μεταξύ, τα οχτώ χρόνια γάμου μου φαίνονται πραγματικά λίγα μπροστά στην κοινή ζωή που μας περιμένει και ανυπομονώ να φτάσω στα 48 χρόνια γάμου για να δω τι θα έχω να πω τότε!! (υποψιάζομαι πως τότε το SOS δεν θα φτάνει!) 





Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Τα τέταρτα γενέθλια μας... Θέμα: Αγώνες Ταχύτητας με τον Κεραυνό Mc Queen!

Ήξερα ότι φέτος  είχε φτάσει η χρονιά που ο Δημήτρης Γεράσιμος θα διάλεγε ο ίδιος το θέμα του πάρτι του- είχε όμως πολύ ενδιαφέρον που αρχικά ήθελε όλα όσα αγαπάει να αποτελούν το θέμα, μαζί και με όλα τα προηγούμενα πάρτι του αφού όπως- πολύ απογοητευμένος- ισχυρίζεται δεν θυμάται σχεδόν τίποτα! 

Αρκετούς μήνες ωστόσο πριν τα γενέθλια του επέμενε πως το θέμα του ήθελε να αφορά στον Mc Queen- αγαπημένες ταινίες, ακόμα πιο αγαπημένος ήρωας. Εγώ από την άλλη που όσον αφορά το δημιουργικό κομμάτι, δεν τρελάθηκα με το να πρωταγωνιστεί απλά ο Κεραυνός Μακ Κουίν στο πάρτι μας, άρχισα να προσπαθώ να δω πως θα ενσωματώσω τον δημοφιλή ήρωα σε ένα θέμα λίγο πιο πρωτότυπο και δημιουργικό. 

Πολύ γρήγορα κατέληξα στους αγώνες ταχύτητας με πρωταγωνιστή τον Κεραυνό Μακ Κουίν. Άλλωστε από μωράκι σχεδόν λατρεύει τους αγώνες, την ταχύτητα και όλα τα παρελκόμενα αυτών. Δεν χρειάστηκε καν να το "πουλήσω" στον μικρό αφού με τον τρόπο που τελικά στήθηκε όλο το πάρτι στα δικά του μάτια ήταν του αγαπημένου του ήρωα- στα δικά μου ήταν αγώνες ταχύτητας! (μικρές οι διαφορές μα έχουμε και έναν ψυχαναγκασμό μην το ξεχνάτε!) 

Το γεγονός πως φέτος το πάρτι μας θα ήταν εντελώς πριβε, μόνο με την οικογένεια, με βοήθησε να είμαι πολύ πιο χαλαρή και να ασχοληθώ με ακόμα περισσότερες λεπτομέρειες. 

Λοιπόν... Είστε έτοιμοι να σας ξεναγήσω στο τέταρτο πάρτι γενεθλίων μας;; 



Πάντα λέω πως όλα ξεκινάνε με την πρόσκληση! Τι σημασία έχει αν δόθηκαν μόλις έξι προσκλήσεις και μόνο σε παπουδογιαγιάδες και αδέλφια, αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να είναι μοναδικές και να εκπέμπουν το κλίμα του επικείμενου πάρτι. Τι καλύτερο λοιπόν από έναν... κώνο;; Μοιράστηκα περισσότερες λεπτομέρειες για αυτούς εδώ.!


Όπως πάντα, έτσι και φέτος, οι καλεσμένοι μας μπήκαν στο κλίμα του πάρτι από την είσοδο κιόλας του σπιτιού όπου τους καλωσορίσαμε με ένα εμπνευσμένο μήνυμα και μια μικρή τσαχπινιά στην κεντρική είσοδο. Φέτος εκτός από τον συνήθη μαυροπίνακα χρησιμοποίησα ένα logo που έχουν οι trunki βαλίτσες στο χαρτόκουτο τους που μας προτρέπει να "σκουπίσουμε τις ρόδες μας"! 





Μπαίνοντας στο ασανσέρ τους περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη! Τα καπελάκια που είχαμε ζωγραφίσει αποκλειστικά για τους μικρούς καλεσμένους μας και τα οποία τους προτρέπαμε να φορέσουν... 








Ανεβαίνοντας τις σκάλες προσφέραμε το αγαπημένο μας κόκκινο αυτοκίνητο για πιθανές φωτογραφίες και καθοδηγούσαμε το δρόμο για το πάρτι... 




Το μπαλκόνι μας στα κόκκινα- αγαπημένο χρώμα του μαιμουδιού ούτως ή άλλως- με την υπέροχη χειροποίητη custom made κούνια που έφτιαξε ο παππούς μας αποκλειστικά για τον εγγονό του... (πάντα στο θέμα του πάρτι)






Το πάρτι μας ήταν brunch στην ουσία, οπότε ένας πρωινός μπουφές περίμενε την οικογένεια μας μπαίνοντας στον χώρο... 




Υπήρχαν παντού μικρές πινελιές με το θέμα μας, ενώ τελευταία στιγμή αποφάσισα να φτιάξω ξανά τον πίνακα για ευχές- ελπίζοντας να μας γράψουν όλοι- σχεδόν τα καταφέραμε! 






Ο μπουφές μας εφόσον ήταν πρωινός εκτός από τα συνηθισμένα μας μπισκότα με ζαχαρόπαστα, (φέτος φτιάξαμε φανάρια) και τα αγαπημένα μας cupcakes, είχε βραστά αυγά, ψωμάκια ώστε να τα συνοδεύσουν είτε με φυστικοβούτυρο, είτε με μέλι, είτε με πραλίνα, ανάμεικτες μπουκίτσες ντόνατς, τα λατρεμένα corn dogs που μοιάζουν στην ουσία με πιροσκί, (αλλά καλύτερα!), τα αγαπημένα τυροπιτάκια του Δημήτρη Γεράσιμου. αραβικές πίτες με μαγιονέζα, τυρί και γαλοπούλα και...λίγες μπανάνες έτσι για να μην ξεχνιόμαστε πως ένα μαιμούδι έχει γενέθλια! Παρότι φοβήθηκα ότι θα ήταν λίγα, τελικά έφτασαν και περίσσεψαν κιόλας. Είχαμε και καφέ, παγωμένο τσάι, χυμό και γάλα με φράουλα ή κακάο. 
















Για να διακοσμήσω τον μπουφέ αρχικά έστησα ένα τραπεζομάντιλο με τον αγαπημένο ήρωα του μαιμουδιού. Ήθελα στον τοίχο κάτι απλό για το οποίο να μην ξοδέψω τίποτα, έτσι πάλι με χαρτί γλασέ, (φέτος είχε την τιμητική του) και με μαύρο ανεξίτηλο μαρκαδόρο ζωγράφισα σημαίες τερματισμού, (το ίδιο έκανα και για τα mini σημαιάκια στα cupcakes), ενώ σχεδίασα και έκοψα ένα μεγάλο 4! Τον πίνακα του σπιτιού που πάντα είναι πρόκληση να τον καλύψω, φέτος τον κάλυψα με ταινία σήμανσης που βρήκα στο υπόγειο του πατέρα μου φυσικά- (έχει τα πάντα αυτός ο τρελοΚρητικός με το κατοχικό σύνδρομο!) Τέλος βρήκα και ένα αφρώδες μικρό στεφάνι που είχε αφήσει η Σουλτάνα στην σοφίτα από το πάρτι της Τσιχλόφουσκας, το έντυσα με μαύρη μονωτική ταινία, κόλλησα κόκκινη ταινία στον τοίχο και έφτιαξα ένα mini λάστιχο! 

Πριν συνεχίσω να κάνω μια μικρή παρένθεση και να σας παραπέμψω στο γιατί και πως έφτιαξα τον Μακ Κουίν και την παρέα του από χαρτόκουτα εδώ.  Εάν δεν έχετε τον χρόνο να διαβάσετε,  πολύ γρήγορα να σας πω πως είχα τάξει του μαιμουδιού αγώνες ταχύτητας και αυτό έπρεπε να κάνω. Για να έχω αγώνες έπρεπε να έχω αυτοκίνητα εύκολα, ασφαλή  και γρήγορα στην οδήγηση από νήπια , (εξού και τα φορετά χαρτόκουτα), έπρεπε όμως να έχω και μια πίστα.... Σωστά; Ο χώρος στην σοφίτα ενδύκνειται για πίστα και μάλιστα με ενδιαφέρουσες στροφές, (!!), όμως πως θα τον φτιάχναμε ώστε να δείχνει ρεαλιστικός; Τελικά χρειαστήκαμε δυο ρολά μαύρη ταινία επιδιόρθωσης, ένα σετ μονωτικές ταινίες, (από τις οποίες χρησιμοποιήσαμε την κίτρινη, την άσπρη και την μαύρη), χαρτόνια, (θέλαμε μόνο μαύρα αλλά στον Σκλαβενίτη που τα βρήκα σε πολύ καλή τιμή είχε μόνο τα μισά οπότε συμπλήρωσα με κίτρινα και τελικά έδειξε πολύ όμορφο), χαρτοταινία και πολύ γερά γόνατα γιατί επί τρεις ώρες ήμασταν, (άντε ο Παναγιώτης ήταν!), γονατιστός να μετράει και να κολλάει... 

Το αποτέλεσμα όμως μας αποζημίωσε... 





Με ένα χαρτόνι που είχαν μέσα κάτι πυτζάμες που είχα αγοράσει, και με γλασέ χαρτί, έφτιαξα και μια διπλή "πινακίδα", φανάρι από την μια πλευρά και υποχρεωτική πορεία ευθεία από την άλλη... Σημαδέψαμε επίσης τις θέσεις εκκίνησης και φτιάξαμε σε ένα σημείο και διάβαση πεζών την οποία αξιοποιήσαμε προκαλώντας γέλια μα διδάσκοντας ταυτόχρονα σημαντική οδηγική συμπεριφορά!




Ο πίνακας επίσης είχε στηθεί και περίμενε τα αποτελέσματα του αγώνα, το ίδιο και τα μετάλλια και τα έπαθλα... 






Μέχρι και σφυρίχτρα είχαμε, ήμασταν απόλυτα οργανωμένοι... 



Το μόνο που έμενε ήταν να έρθουν οι καλεσμένοι μας και να αρχίσει η διασκέδαση! Όπως και έγινε. Συγκινήθηκα πολύ που και τα τρία ξαδελφάκια του ανέβηκαν φορώντας το καπελάκι τους, ενώ άρχισαν αμέσως τις δοκιμαστικές διαδρομές στην πίστα πριν τον αγώνα ώστε να εξασκηθούν και να γνωρίζουν τα "επικίνδυνα" σημεία! Ομολογώ πως ο Δημήτρης Γεράσιμος ήταν ευνοούμενος αφού είχε διανύσει εκατοντάδες μέτρα όλες τις προηγούμενες μέρες πριν τον επίσημο αγώνα... (για αυτό είναι θολός, τρέχει πιο γρήγορα και από τον Κεραυνό!)




Ο αγώνας μας που λέτε λοιπόν ήταν άκρως επαγγελματικός! Τα μικράκια μας στήθηκαν στις προβλεπόμενες θέσεις- η Σουλτάνα κάνει ένσταση πως το κουκουτσάκι, (βλ. βρωμούσα), αδικήθηκε- όμως ήταν ο μόνος τρόπος να μην τσαλαπατήσουν τα αγόρια αυτό το βρωμουσένιο θηλυκό που τρέχει λες και βγαίνει σε πασαρέλα! (να φανταστείτε όταν τα αγόρια ολοκλήρωναν τον τρίτο γύρο, η βρωμούσα ξεκινούσε τον δεύτερο!!! ;-) Είχε τρεις γύρους, εκκίνηση υπό τον ήχο σφυρίχτρας, φανάρι κόκκινο σε περίπτωση ατυχήματος στον διάδρομο, και φυσικά άτομο που σημείωνε τους χρόνους και τα σκορ! (ή τουλάχιστον προσπαθούσε!!) 


Γίνεται αγώνας χωρίς βράβευση;; Όχι φυσικά! Αμέσως μετά την λήξη του αγώνα είχαμε και την απονομή των μεταλλίων. Χάρηκα τόσο πολύ με το πόσο χάρηκαν τα ανίψια μας με όλο αυτό, ενώ συγκινήθηκα με τον τρόπο που ο Δημήτρης Γεράσιμος χειροκροτούσε με πάθος όλα τα ξαδέλφια του... 


Επειδή δε, στα μεγαλύτερα ξαδέλφια του Δημήτρη Γεράσιμου φέτος δεν είχα φτιάξει party favors- έχουν ξεπεράσει την ηλικία για τα συγκεκριμένα- είχα πάρει μετάλλια όμως και για αυτά, έτσι τα παρακάλεσα να κάνουν έναν αγώνα ταχύτητας και να δούμε ποια/ποιος θα βγει νικήτρια/νικητής! Εννοείται πως το σπρώξιμο και τα αντικανονικά "χτυπήματα" έδωσαν ρεσιτάλ και οι υπόλοιποι απλά γελάσαμε με την ψυχή μας... Τα τελικά σκορ δεν είναι σικέ- όχι καλέ τις σας κάνει να το πιστεύετε αυτό;;;


Με αυτά και με τα άλλα είχε φτάσει η ώρα της τούρτας και το μαιμούδι μας απλά δεν κρατιόταν! Μια πολύ συγκινητική στιγμή- πάντα είναι με έναν περίεργο τρόπο- τραγουδήσαμε το γενέθλιο τραγούδι και στα ελληνικά και στα αγγλικά και απολαύσαμε επιτέλους την τούρτα για την οποία είχαμε αγχωθεί και πασχίσει τόσες μέρες! 

Νομίζω πως το ύφος του τα λέει όλα... 




Το αγόρι μας έσβησε τα τέσσερα κεράκια του με τους ανθρώπους που μας αγαπάνε περισσότερο από όλους γύρω του... Η διασκέδαση συνεχίστηκε με το θηριάκι μας να ανοίγει τα δώρα του- όλα ειδική παραγγελία, ούτε ένας δεν του χάλασε χατήρι- να τα στήνει και να παίζει με τα ξαδέλφια του... 

Φέτος, είμαι σίγουρη πως προσέξατε πως οι φωτογραφίες μας δεν είναι επαγγελματικές- τις τράβηξα όλες εγώ. Μας έλειψε πολύ ο δικός μας Αντρέας είναι η αλήθεια- είχαμε όμως αποφασίσει να αξιοποιήσουμε τις φετινές μας επαγγελματικές φωτογραφίες με μια οικογενειακή φωτογράφιση μόνο οι τρεις μας... Έχοντας ήδη τις πρώτες λήψεις στον υπολογιστή μου, ξέρω πως η επιλογή ήταν η σωστή και απλά εύχομαι να σας μετέδωσα -έστω και με ερασιτεχνικές λήψεις -την μαγεία του πάρτι μας. 

Επίσης να ευχαριστήσω ακόμα μια φορά την γλυκιά Ματίνα που μας έστειλε δώρο την υπέροχη χειροποίητη μπλούζα που φορούσε ο εορτάζοντας- συνοδεύοντας με τον πιο υπέροχο τρόπο τα καθιερωμένα custome made παπούτσια μας- που φέτος μπορεί να μην τα φόρεσε καθόλου στο πάρτι, (ξυπόλητος από την αρχή ως το τέλος!), όμως τα έχει ήδη λιώσει σε όλες τις εξόδους μας- απλά τα λατρεύει! 

Θα κλείσω με αγαπημένες μου φωτογραφικές στιγμές από τα γενέθλια μας και με την ευχή που έγραψα στην γενέθλια κάρτα του λατρεμένου μας αγοριού... 





















"Αγόρι μας όμορφο, μαιμουδάκι μας, μεγάλο θαύμα μας, ουράνιο τόξο μας, λεβέντη μας... 

Εμείς θα σου ευχηθούμε στον αγώνα της ζωής- τον συναρπαστικό αυτό αγώνα- ο δρόμος να είναι στρωτός, γεμάτος ενδιαφέρουσες στροφές και διακλαδώσεις. Οι ανηφόρες να είναι ομαλές και να οδηγούν μόνο ψηλότερα και ομορφότερα και οι στάσεις σου να σε γεμίζουν ενέργεια και δύναμη να συνεχίσεις. 

Και εσύ, σαν οδηγός σε αυτή, να είσαι παράτολμος μα προσεκτικός. Γρήγορος μα μελετημένος. Συγκεντρωμένος μα και ονειροπόλος. Να βλέπεις πάντα μπροστά μα να θυμάσαι και την διαδρομή που ήδη έκανες. 

Σε αγαπάμε περισσότερο από όσο μπορείς να φανταστείς...

Μπαμπάς- Μαμά" 

Όσο για μένα; Αχ βρε θηριάκι μου εγώ θα θυμάμαι τα ματάκια σου που έλαμπαν όλο ευτυχία το βράδυ πριν τελειώσει αυτή η μαγική μέρα των γενεθλίων σου- την ώρα που σου τραγουδούσα στο δωμάτιο σου για τελευταία φορά φέτος να ζήσεις και εύχομαι η ευχή που έκανες πριν σβήσεις το κεράκι σου όπως και κάθε ευχή που θα κάνεις- είτε στα γενέθλια σου είτε όχι- να βγαίνει πάντα αληθινή. 

Αυτό εύχομαι... Και η λάμψη αυτή στα μάτια σου να μην θαμπώσει ποτέ... 



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...