Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Monkey Talk- ή αλλιώς τι άκουσα από το μαιμούδι τελευταία.

Με τον πατέρα μου έχει μια σχέση αγάπης μίσους. Είναι που ο πατέρας μου είναι πειραχτήρι χωρίς όρια- πεντάχρονο σωστό και ο ίδιος- ενώ ο Δημήτρης Γεράσιμος είναι πιο σοβαρός και θέλει το χρόνο του για να αφεθεί και να αρχίσει τις καραγκιοζιές. Μου λέει λοιπόν κάποια μέρα: 

-Μαμά, ο πατέρας σου με νευριάζει. Σκέφτηκα λοιπόν πως ο καλύτερος τρόπος για να μην με νευριάζει είναι να μην τον βλέπω τόσο συχνά. 

#ΑπόλυταΛογικό #ΚαιΕγώΣτοΊδιοΣυμπέρασμαΈχωΚαταλήξειΓιαΜέναΚαιΤονΠατέραΜου 

Φτιάξαμε στις γιορτές ένα παραμυθένιο καλικατζαρόσπιτο από μεγάλα χαρτόκουτα. Την ημέρα που το στήναμε και το ζωγραφίζαμε χοροπηδούσε από την χαρά του, γελούσε, ήταν φανερά πολύ ευτυχισμένος. Ξαφνικά λέει: 

-Είναι η ομορφότερη μέρα της ζωής μου! 

#ΖωήΜου #ΕσύΕίσαιΌτιΟμορφότεροΣτηΔικήΜουΖωή

Είμαστε μια μέρα όλοι οικογενειακώς στο μαγαζί του πατέρα μου. Δεν θυμάμαι πως και τι, μα μίλησα για κάτι του πατέρα μου απότομα- που όμως αφορούσε στο παιδί και είχα δίκιο. (για τα δικά μας βέβαια πάντα δεδομένα). Ο πατέρας μου μου ανταπάντησε, (φυσικά), και μου είπε να μην ανακατεύομαι στην σχέση του με τον εγγονό του. Εγώ ανταπάντησα, (φυσικά), να μην ανακατεύεται αυτός στην σχέση μου με τον γιο μου. Πετάγεται και το μαιμούδι και λέει: 

-Καλά της τα είπες παππού. (καμάρι ο πατέρας μου!) 

Επεμβαίνει τότε ο Παναγιώτης και λέει: 

-Η μαμά έχει δίκιο. Και δεν μιλάμε έτσι για την μαμά μας. 
-Ναι μπαμπά το ξέρω, απαντάει το μαιμούδι και γυρίζοντας προς τον πατέρα μου του λέει ψιθυριστά: 

-Παππού καλά της είπες. Άλλωστε είναι κόρη σου. 

#Κλαίω #ΕίμαστεΜιαΕυτυχισμένηΟικογένεια

Ένα πρωινό διαφωνούμε σχετικά με το ντύσιμο. Αυτός θέλει να τον ντύσω εγώ, εγώ θέλω να ντυθεί μόνος του. Προσπαθώντας να βρω μια μέση λύση, αρχίζει τις απειλές τύπου "Τότε εγώ δεν ντύνομαι άρα δεν θα πάμε βόλτα" εγώ συνέχισα τύπου "Δεν είναι στο χέρι σου αυτό, αν δεν ντυθείς θα έρθεις μαζί μας με τις πυτζάμες δεν με πειράζει" μέχρι που θυμώνει για τα καλά, τρέχει στο δωμάτιο μας λέγοντας: 

-Πάω να μιλήσω στον μπαμπά για την συμπεριφορά σου!!! και μου κλείνει και την πόρτα στα μούτρα!!! 

#ΌνειροΖω #ΕπιπτώσειςΗΜαμά #ΒρεΤιΠάθαμε

Έχουμε αγοράσει ένα τζιν με πολλά μπαλώματα το οποίο αρέσει πολύ στον Δημήτρη Γεράσιμο φυσικά. Του πάει όντως πολύ και μου αρέσει και εμένα ακόμα περισσότερο. Τις πρώτες μέρες λοιπόν που το φορούσε, του έλεγα συχνά πυκνά: 

-Μα πόσο μου αρέσει αυτό το τζιν! Σου πάει πολύ! Με γεια καρδούλα μου! 

Κάποια στιγμή που το επαναλαμβάνω μου αποκρίνεται: 

-Μακάρι μαμά να υπήρχε αυτό το τζιν και στο δικό σου νούμερο ώστε να μπορείς να το φοράς και εσύ μαζί με μένα!

#OurStyleWouldRockΛέμεεεεε



Πρωί, πολύ πρωί, μόλις που έχουμε ξυπνήσει. Δεν έχω πάει καν τουαλέτα ακόμη όταν ακούω: 

-Μαμά, που είναι ο Παράδεισος; 
-Παράδεισος είναι εκεί που είναι ο Χριστός, η Παναγίτσα και ο Θεός.
-Ναι μα που είναι αυτό; επιμένει. (φυσικά) 
-Δεν γνωρίζουμε ακριβώς, υποθέτουμε όμως πολύ ψηλά. 
-Πόσο ψηλά; 
-Πολύ πολυυυυυυ ψηλά, εκεί που δεν μπορούμε να φτάσουμε. 
-Αν ανέβω σε σκάλα; 
-Όχι. 
-Αν τεντωθώ πολύ πολύ πολύ; 
-Όχι ματάκια μου. 
-Αν ανεβώ σε αεροπλάνο και πετάξουμε πολύυυυυ ψηλά. 
-Όχι καρδιά μου. Στον Παράδεισο δεν μπορούμε να πάμε όποτε θελήσουμε εμείς. 
-Μόνο ο Θεούλης ξέρει.
-Σωστά. 
-Καλά. Μπορώ να φάω λιχουδιά για πρωινό;;;;; 

#ΕεεεΌχιιιιι #ΑπόΤηνΠνευματικήΑναζήτηση #ΣτηνΣτομαχικήΑναζήτηση 

Επιστρέφουμε μια μέρα από τα ψώνια, όπου του έχω αγοράσει μια τσαχπινιά και ανυπομονεί να γυρίσει σπίτι για να παίξει. Όταν καταλαβαίνει πως κοντεύουμε να φτάσουμε λέει: 

-Ευτυχώς που ο πατέρας σου έχτισε το σπίτι κοντά στο σούπερ μάρκετ. Και κοντά στο coffee brands φυσικά. (ανησυχεί και για μένα το καμάρι μου!). 
-Ματάκια μου, απαντώ, δεν έχτισε ο παππούς το σπίτι κοντά σε αυτά, απλά έτυχε να ανοίξουν αυτά κοντά στο σπίτι. 
-ΌΧΙ! Ο παππούς το σκέφτηκε το ξέρω εγώ και ΜΠΡΑΒΟ του που το σκέφτηκε! 

#ΜπραβοΠαππού #ΤιΝαΠω; #ΤοΕχειΒγάλειΤοΣυμπέρασμαΤου #ΕίμαστεΚαιΤηςΕπιβράβευσης

Ο πιο κοντινός στην ηλικία πρώτος ξάδελφος του, μετακόμισε πρόσφατα πολύ μακρυά μας. Στις διακοπές των Χριστουγένννων που βρέθηκαν ξανά, συνειδητοποίησε πόσο του λείπει και πόσο μακρυά είναι τόσο που δεν μπορούμε να βρισκόμαστε πια όπως παλιά. Μια μέρα μου λέει: 

-Μαμά. Ξέρω πως θα πηγαίνουμε στον Ν. χωρίς να καθυστερούμε τόσο. Με διαστημόπλοιο. 

#ΜαΠωςΔενΤοΕίχαΣκεφτεί #ΔιαστημόπλοιοΚανεις; 

Πολύ συχνά το παιχνίδι ρόλων μας αφορά στο μαγαζί, ποιου άλλου, του πατέρα μου. Είναι κάτι που γνωρίζει πολύ καλά, αφού όποτε εργάζομαι και εγώ έρχεται μαζί μου. Αφού παίζουμε μου φέρνει υποτίθεται την παραγγελία στο  σπίτι μου. Μου λέει λοιπόν: 

-Ορίστε κυρία μου. Αν χρειαστείτε οτιδήποτε άλλο τηλεφωνήστε μας ή μπείτε στην σελίδα μας στο ίντερνετ!! 

#Όριστε #Έτοιμος #Κύριος #ΠοιόHomeschooling;; #ΕμπρόςΣτονΔρόμοΠΟυΧάραξεΟΠαππούς 

Βλέπουμε τηλεόραση. Παίζει μια διαφήμιση για ένα έργο που δεν του αρέσει. 

-Απόψε λέει. Στις εννιά. Θα είμαι ξύπνιος εκείνη την ώρα; 
-Όχι.
-ΟΥΦ! Ευτυχώς. 

#ΕυτυχώςΔενΛεςΤίποτα! 

Είχε ένα διάστημα που έβλεπε πολλούς εφιάλτες. Μέχρι να διαπιστώσουμε πως έφταιγε το πιο "'άγριο" παιχνίδι που έπαιζαν με τον Παναγιώτη εκείνη την περίοδο, (φαντάσματα και τέτοια), βασανιζόταν ο δόλιος. Κάποιο βράδυ αγχωμένος μην δει εφιάλτη μου λέει: 

-Δεν θέλω να ξανακοιμηθώ ποτέ μέχρι ο εγκέφαλος μου να σταματήσει αυτό που κάνει. 

#ΨυχούλαΜου 

Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Το επώδυνο- μα και τόσο πολύτιμο- αυτό κενό....

Δεν έχουν μείνει και πολλά να γράψω για την νεογνική απώλεια- τέσσερα χρόνια τώρα τα έχω γράψει σχεδόν όλα. 

Όταν όμως έχεις χάσει το μωρό σου- νιώθεις πάντα ένα κενό μέσα στην καρδιά σου, την ψυχή σου, την ζωή σου. Το νιώθεις ακόμα και όταν η αγκαλιά σου έχει γεμίσει ή ήταν ήδη γεμάτη. Είναι αδιανόητο να μην το νιώθεις, διότι το κενό υφίσταται- μια θέση στην καρδιά σου που είχε προετοιμαστεί αποκλειστικά για εκείνο το μωρό μένει για πάντα άδεια- χάσκοντας στο τεράστιο κενό που έμεινε από την αγάπη που δεν έδειξες, την φροντίδα που δεν έδωσες, όλες τις πρώτες στιγμές που απλά έχασες- για πάντα. Το νιώθεις ακόμα και όταν είσαι πραγματικά ευτυχισμένη και ευγνώμων με την ζωή σου, πολλές φορές το νιώθεις ακόμα πιο έντονα σε όλες εκείνες τις γνήσια ευτυχισμένες στιγμές. 

Το νιώθεις σε μια οικογενειακή βόλτα στην θάλασσα και αναρωτιέσαι γιατί το παιδί σου να φτιάχνει κάστρα μόνο του- εσύ τρία γέννησες. Το νιώθεις τα Χριστούγεννα στην τεράστια στρωματσάδα κάτω από το δέντρο και αναρωτιέσαι γιατί τα πατουσάκια να μην είναι έξι, χώραμε τόσοι εδώ κάτω από τα ζεστά παπλώματα. Το νιώθεις στα γενέθλια σου και αναρωτιέσαι πως έγινε στα 38 σου η μεγάλη οικογένεια που ονειρευόσουν να έχει χωριστεί τόσο βίαια και πρόωρα, πως εσύ συνεχίζεις να μεγαλώνεις όταν το ένα σου παιδί σταμάτησε να ζει την ώρα της γέννας και το άλλο μόλις 10 ώρες αφότου γεννήθηκε. Το νιώθεις και στα γενέθλια του ουράνιου τόξου σου, του χιλιάκριβου σου, (σιχαίνομαι την λέξη μονάκριβο), γιατί μαζί με τα δικά του χρόνια μετράς και τα άλλα, αυτά που είναι πια ουράνια. Το νιώθεις σε κάθε πιθανότητα ή προσπάθεια να επιχειρήσεις μια ακόμα εγκυμοσύνη γιατί δυστυχώς ξέρεις. 

Ξέρεις πως η νεογνική απώλεια μπορεί να συμβεί, πως θα σε πονέσει τόσο που δεν είχες ποτέ φανταστεί, θα σε γκρεμίσει κατάχαμα και θα πρέπει εσύ να βρεις την δύναμη να ξανασηκωθείς. Ξέρεις πως θα κουβαλάς την απώλεια πάντα μέσα σου, πως μόνο όσοι το έχουν ζήσει θα σε καταλάβουν, πως λίγοι θα σου την αναγνωρίσουν. Ξέρεις πως ταυτόχρονα με την λάμψη αυτή των αστεριών που θα ακολουθεί για πάντα το παιδί που έχεις στην αγκαλιά σου, θα το ακολουθεί και ένα κενό. Το κενό των αδελφών του που ποτέ δεν γνώρισε. Ποτέ δεν ζήλεψε. Ποτέ δεν τσακώθηκε. Ποτέ δεν φίλιωσε. Ποτέ δεν αγκαλιάστηκε. Ξέρεις πως οι ερωτήσεις για τον Παράδεισο, τον Θεό, τον θάνατο, τα αγγελούδια θα έχουν πάντα άλλο βάθος και άλλη υπόσταση. Ξέρεις πως οι απαντήσεις θα είναι πιο δύσκολες γιατί θα πονάνε. Βασικά απλά ξέρεις πως γέννησες περισσότερα παιδιά από αυτά που ακούγονται μέσα στο σπιτικό σου. Και ξέρεις πως αυτό έχει αλλάξει τα πάντα για πάντα. 

Και απλά ελπίζεις. Ελπίζεις πως όλο αυτό σε έκανε και σε κάνει κάθε μέρα καλύτερο άνθρωπο. Ελπίζεις πως το ίδιο θα κάνει και στο παιδί σου. Ελπίζεις κάθε που κοιτάς τον ουρανό, τα βλέμματα σας με έναν μαγικό τρόπο να διασταυρώνονται. Ελπίζεις πως κάθε σου προσευχή να φτάνει στα αυτιά τους. Ελπίζεις τα δάκρυα σου να μην τους κόβουν τα φτερά. Ελπίζεις στην συγχώρεση. Από τα ίδια μα και από Εκείνον. Ελπίζεις να τα συναντήσεις όταν έρθει εκείνη η ώρα. Ελπίζεις, αυτό το κενό, να το νιώθεις για πάντα, γιατί αυτό το κενό είναι το μόνο που μπορείς να κάνεις για αυτά τα παιδιά σου. Και ελπίζεις όταν εσύ δεν θα είσαι πια εδώ, το θαύμα αυτό που θα αφήσεις πίσω να νιώθει πάντα αυτή την λάμψη των αστεριών. Να νιώθει την ζεστασιά από τα αδέλφια του. Να ξέρει πως αυτά τα ίδια τα αγγελούδια τον έστειλαν στην γη. 

Ελπίζεις, κάθε που θα κοιτά τον ουρανό να βλέπει λίγο από Παράδεισο. Και αν ποτέ δεν καταφέρεις να αναπληρώσεις το δικό του κενό με επίγεια αδέλφια, απλά ελπίζεις- με όλη την δύναμη της καρδιάς σου το ελπίζεις- να κάνει στην ζωή του σχέσεις αδελφικές, σχέσεις βαθιές που θα τον στιγματίσουν. Με τα καλά τους και τα κακά τους. Ελπίζεις αν τα όνειρα του συμπεριλαμβάνουν μια μικρή ή μεγάλη οικογένεια να την αποκτήσει ανώδυνα. Και ελπίζεις ποτέ μα ποτέ να μην βιώσει ο ίδιος την απώλεια που βίωσες εσύ. 










Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

Μαθαίνουμε να "γράφουμε" το όνομα μας, κάνοντας... γυμναστική!

Παρότι ο Δημήτρης Γεράσιμος είναι ένα πολύ ζωηρό παιδί- και ας θέλει να χρησιμοποιεί περισσότερο το μυαλό από το σώμα του- πάντα θέλω οι δραστηριότητες μας να συμπεριλαμβάνουν και σωματική συμμετοχή. (λόγου χάρη ποδήλατο, κυνηγητό, ποδόσφαιρο, διαφορά παιχνίδια στο σπίτι με σκοινάκι και κώνους). Όταν καταφέρνω να συνδυάσω τόσο σώμα όσο και πνεύμα, τότε είναι το ιδανικό! 

Όταν λοιπόν έπεσα πάνω σε αυτή την υπέροχη ιδέα εδώ , εννοείται πως ήθελα αμέσως να την προσαρμόσω στα δικά μας μέτρα. 

Το concept είναι εξαιρετικά απλό. Γράφουμε την αλφαβήτα με κεφαλαία γράμματα- αν είναι και πολύχρωμα τόσο το καλύτερο- και δίπλα σε κάθε γράμμα επιλέγουμε μια μικρή άσκηση γυμναστικής. Λόγου χάρη "χοροπήδησε 10 φορές πάνω κάτω" . Έπειτα η ερώτηση στην οποία πρέπει να απαντήσουμε είναι η εξής: 

"Πως σε λένε;" 




Συλλαβίζοντας λοιπόν το όνομα του το μικράκι μας, ακολουθεί τις ασκήσεις που κάθε γράμμα του υπαγορεύει. Τέλειο; Είναι πιστέψτε με, και ο δόλιος ο Δημήτρης Γεράσιμος παρότι έχει όνομα σιδηρόδρομο ήθελε να το κάνει ξανά και ξανά και ξανά! Μέχρι που δεν είχε άλλη ανάσα πια! 







Επειδή το μαιμούδι ακόμα δεν ξέρει να γράφει το όνομα του- είπαμε είναι και σιδηρόδρομος- τοποθέτησα στον μαγνητικό μας πίνακα τα γράμματα του ονόματος του, (στην ουσία γράφω το όνομα με μαρκαδόρο και τα τοποθετεί αυτός, δραστηριότητα που κάνουμε από δυο χρονών), και από κάτω κόλλησα με blutack την αλφαβήτα μας! Εννοείται πως στο παιχνίδι επιβάλλεται να παίξουμε και εμείς, συλλαβίζοντας το δικό μας το όνομα!! (ένα σας λέω- δεν θέλετε να με δείτε να χοροπηδάω σαν βατράχι 8 φορές και δεν θέλω να χοροπηδήσω πάλι σαν βατράχι 8 φορές!!) Σκέφτηκα διπλά ποιες ασκήσεις να βάλω στα δικά του γράμματα ώστε να τον ιντριγκάρω- αφού γνωρίζω τι θα έβρισκε αστείο ή απλώς τι προτιμάει, έβαλα όμως και κάποια λίγο πιο δύσκολα στα οποία δεν έχει εξασκηθεί καθόλου- όπως το να χοροπηδάει στο ένα πόδι. Εάν βάλετε και αστείες ασκήσεις, όπως αυτές με τα ζώα ή τις μπάλες- το ενδιαφέρον θα αργήσει να σιγάσει. 





Και μην γελιέστε... Η ερώτηση δεν χρειάζεται να είναι πάντα η ίδια... Μπορεί να είναι ότι θέλουμε. Μόνο όριο μας η φαντασία. (εγώ έχω ήδη ετοιμάσει και άλλες που κολλάω από πάνω- όπως ¨Πόσο χρονών είσαι;" (συλλαβίζουμε φυσικά τον αριθμό), "Τι ζώο θα ήθελες να ήσουν;" και "Το αγαπημένο σου φρούτο" 

Από όλες τους τρόπους που έχουμε χρησιμοποιήσει για να μάθουμε το όνομα μας- αυτός είναι νομίζω μακράν ο αγαπημένος του. Ακολουθεί το parking αυτοκινήτων και μετά όλα τα άλλα. (πλαστελίνες, μαγνητικά γράμματα, γράψιμο σε άλάτι). 

Οι δικές μας ασκήσεις είναι οι εξής: 


  • Χοροπήδα πάνω κάτω 10 φορές
  • Στριφογύρισε γύρω από τον εαυτό σου 5 φορές
  • Χοροπήδησε στο ένα πόδι 5 φορές
  • Τρέξε μέχρι την πιο κοντινή πόρτα και γύρισε πίσω
  • Περπάτησε σαν αρκούδα για 5''
  • Πιάσε με το αριστερό χέρι, την δεξιά σου πατούσα
  • Κάνε βήμα σαν στρατιώτης για 12''
  • Προχώρα σαν φίδι για 20'' χοροπήδα σαν βάτραχος 8 φορές
  • Περπάτα πλάγια για είκοσι βήματα και πάλι πίσω
  • Ισορρόπησε στο αριστερό πόδι για 10''
  • Περπάτα με την όπισθεν 50 βήματα και ξανά μπροστά
  • Ισορρόπησε στο δεξί πόδι για 10''
  • Προσποιήσου ότι οδηγάς ποδήλατο με τα χέρια
  • Προσποιήσου ότι πηδάς σχοινάκι για 20''
  • Χτύπα τα χέρια σου σαν φτερά πουλιού 20 φορές
  • Πιάσε μια μπάλα χωρίς να χρησιμοποιήσεις τα χέρια σου
  • Προσποιήσου ότι καβαλάς άλογο για 15''
  • Τσούλησε μια μπάλα χρησιμοποιώντας μόνο το κεφάλι σου
  • Περπάτα με τα γόνατα σου για 10''
  • Περπάτα σαν κάβουρας για 10''
  • Τρέξε μέχρι το πιο κοντινό αντικείμενο που αρχίζει από Κ και γύρνα πίσω
  • Προσπάθησε να αγγίξεις τα σύννεφα για 15''
  • Κάνε 10 πους απς

Τι λέτε; Θα κάνετε λίγη γυμναστική; (Εννοείται πως αν θέλετε να εκτυπώσετε την αρχική λίστα θα την βρείτε στο λινκ που παρέθεσα στην αρχή του κειμένου- είναι όμως στα αγγλικά. Εμείς πάντα προτιμάμε να τα γράφουμε παραδοσιακά- είναι όμως μια λίστα που εύκολα μπορείτε να φτιάξετε και στον υπολογιστή σας!) 

Καλά γραψιμοτρεξίματα! 

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

Πυτζάμα πάρτι με νήπια;;; Φυσικά! (και ήταν υπέροχα!)

Γίνεται να κάνεις ένα πυτζάμα πάρτι με το μεγαλύτερο παιδί να είναι 41/2 χρονών και το μικρότερο 21/2; 

Γίνεται, πως δεν γίνεται... Αρκεί μόνο σου πρόγραμμα να είναι το άφθονο παιχνίδι και οι μανούλες είτε να είστε πολύ δεμένες, είτε να είστε διατεθειμένες να δεθείτε- μιας και το πυτζάμα πάρτι αφορά και εσάς! 

Τι εννοώ; Εφόσον οι ηλικίες είναι πολύ μικρές και σκοπός μας ήταν όντως να κοιμηθούν οι καλεσμένοι σπίτι μας- ο μόνος τρόπος να γίνει αυτός ευχάριστα και αναίμακτα ήταν να κοιμηθούμε και όλες οι μανούλες μαζί! Συνεπώς, το βασικό σας μέλημα είναι για αρχή να είναι τα παιδιά πολύ δεμένα μεταξύ τους- σε μας αυτό προς το παρόν συμβαίνει μόνο με τα ξαδέλφια μας- και δεύτερον να είναι οι μανούλες διατεθειμένες να φορέσουν και αυτές τις πυτζάμες τους! 

Εμείς λοιπόν καλέσαμε μόνο τα ξαδέλφια μας- τα πιο κοντινά στην ηλικία μας- κατά συνέπεια οι μανούλες ήμασταν συνολικά τρεις- εκ των οποίων μια η αδελφή μου και η άλλη η κουνιάδα μου και φυσικά εγώ! Οικογενειακή υπόθεση και δεν το μετανιώνω στιγμή. 

Τις όμορφες καλτσοπροσκλήσεις μας σας τις είχαμε δείξει εδώ. Το ραντεβού μας ήταν στις εφτά το απόγευμα με μόνη προϋπόθεση να φοράνε τα αγαπημένα τους πυτζαμάκια, τις καλτσούλες που χαρίσαμε τόσο στα παιδάκια όσο και στις μανούλες και φυσικά να είμαστε όσο το δυνατόν πιο ξεκούραστοι. 

Για μένα, οι κύρια ετοιμασία ήταν να δημιουργήσω την πιο άνετη, τεράστια και μαγευτική στρωματσάδα ώστε να μπορούν τα μικράκια μας να χοροπηδήσουν δίχως έλεος, να ονειρευτούν κάτω από το άπειρο του ουρανού, να ζήσουν τις δικές τους ξεχωριστές περιπέτειες κάτω από το μαγικό φως των Χριστουγέννων... 

Και νομίζω πως το κατάφερα... 




Το κόλπο ήταν το εξής: 

Καταρχάς στην κρεβατοκάμαρα του μαιμουδιού έχουμε έναν καναπέ- κρεβάτι από τον οποίο έχω βγάλει τα πόδια, από όταν ο μικρός ήταν μόλις εννιά μηνών για να σκαρφαλώνει άνετα και να μην έχω φόβο. (δείτε το δωμάτιο μας και όλη την φιλοσοφία του εδώ) Κατευθείαν λοιπόν έχω ήδη ένα στρώμα. Βγάλαμε και τα δυο μονά στρώματα από την χειροποίητη- από τον παππού του- κουκέτα και τα κολλήσαμε και αυτά δίπλα, δίπλα. Τέλος, μας δάνεισε η Σουλτάνα ένα υπέροχο πουφ που έχει που γίνεται μονό κρεβάτι και το βάλαμε και αυτό. Με αυτά τα τέσσερα στρώματα, γεμίσαμε όλο το δωμάτιο. Το μικρό κενό που έμενε δίπλα στο καλοριφέρ, το γεμίσαμε με τα πιο μεγάλα και αφράτα λούτρινα μας, ώστε να είναι ασφαλές για παιδικά χοροπηδητά. 


Τοποθέτησα περιμετρικά παντού μαξιλάρια και κουκλάκια, μάζεψα κάθε σκληρό αντικείμενο ή παιχνίδι ώστε να μην έχουμε τραυματισμούς, έστρωσα φυσικά τα στρώματα με σεντόνια και σειρά είχε ο μαγευτικός ουρανός... 

Διάλεξα τα αγαπημένα σεντόνια του Δημήτρη Γεράσιμου με θέμα το διάστημα και με την βοήθεια κορδονιών- τα οποία έχουμε άφθονα σπίτι μας για ένα σωρό άλλες δραστηριότητες- τα δέσαμε με τον Παναγιώτη έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένας ουρανός- δίνοντας ταυτόχρονα στην ψευδαίσθηση σκηνής ή καταφυγίου... 




Εκτός από τον κλασσικό στολισμό στο μαιμουδοδωμάτιο με το δικό του δεντράκι, είχα βάλει και στο παράθυρο, ειδικά για το πυτζάμα πάρτι, μια σειρά από πολύχρωμα φωτάκια βροχή- τα οποία έδιναν πολύ μαγική αίσθηση στο δωμάτιο μόλις πλέον σκοτείνιασε... 





Ενώ έτσι φαινόταν ο ουρανός μας όταν ήσουν ξαπλωμένος κάτω από αυτόν... 



Την κάτω κουκέτα, την έστρωσα με ένα χοντρό πάπλωμα ώστε να μπορούν να ανεβαίνουν και εκεί, όμως δεν επιτρεπόταν να ανέβουν στην πάνω κουκέτα- εκεί άλλωστε είχαμε αποθηκεύσει όλα τα "σκληρά παιχνίδια" και όλα τα σκεπάσματα που θα χρειαζόμασταν το βράδυ στον ύπνο. 



Περιττό βέβαια να πω, πως μέχρι να έρθουν οι καλεσμένοι μας, παίξαμε ατελείωτα στο αφράτο οχυρό μας- με ένα μαιμούδι που από τον ενθουσιασμό σε ελάχιστες φωτογραφίες βγήκε ακίνητος... Η ευτυχία του όμως ξεχείλιζε από κάθε κύτταρο του κορμιού του...



Το πρόγραμμα είχε ως εξής: Είχα ετοιμάσει εύκολες και "βρώμικες" λιχουδιές που αρμόζουν σε ένα πυτζάμα πάρτι- είχαμε το Polar Express σε επιφυλακή- (αν και το συγκεκριμένο βράδυ το έπαιζε και η τηλεόραση), και μοναδικός μας σκοπός ήταν να χοροπηδήσουν και να παίξουν μέχρι εξαντλήσεως στην τεράστια στρωματσάδα. Για μας τις μανούλες είχα κρασάκι και τα παρεμφερή- σε περίπτωση που δεν χρειαζόταν να είμαστε συνεχώς παρούσες- ωστόσο η αλήθεια είναι πως λίγος ενήλικος χρόνος έμεινε, αυτές οι ηλικίες απαιτούν συχνά την προσοχή και σε αρκετές περιπτώσεις και την συμμετοχή σου ώστε να επιλυθούν πιθανές διαφωνίες ή έκτακτα περιστατικά! (όπως με τον πιο βενιαμίν της παρέας που επέμενε να ανεβαίνει στην σκάλα της κουκέτας!!) 

Και αυτό το πρόγραμμα λειτούργησε μια χαρά! Λύσσαξαν χοροπηδώντας μέσα στο δωμάτιο και μόλις πείνασαν το καθυστέρησα λίγο για να συμπέσει το φαγητό με την αρχή της ταινίας, όπου τους έστρωσα στο σαλόνι για να φάνε βλέποντας το πολικό εξπρές! (κοτομπουκιές, τυροπιτάκια και hot dog είχε το μενού- ενώ μόλις έφαγαν ετοίμασα και ένα πιάτο με αλμυρές και γλυκές λιχουδιές για το καθένα- ώστε να πάρουν δυνάμεις και να συνεχίσουν το χοροπηδητό!) 







Μακάρι να μπορούσα να σας δείξω τα υπέροχα και ευτυχισμένα προσωπάκια τους στις αναμνηστικές μας φωτογραφίες στο σαλόνι, μπορώ όμως να σας τα περιγράψω... 

Τέσσερα παιδάκια με τα ίδια καλτσάκια και τα πιο όμορφα πυτζαμάκια τους, καθαρά χωρισμένα σε κλίκες- με τα δυο μεγαλύτερα ξαδέλφια να έχουν κάνει κόμμα και τα δυο μικρότερα να τα περιβάλουν, με μια βρωμούσα σοκαρισμένη στην αρχή από τα ουρλιαχτά των αγοριών αλλά να το απολαμβάνει στην πορεία και ένα βενιαμίν να βαριέται λίγο τις φωτογραφίες και να θέλει να φύγει για να καταφέρει επιτέλους να ανέβει τα σκαλιά της κουκέτας και τα δυο μεγαλύτερα αγόρια να φωνάζουν με όλη την δύναμη της ψυχής τους "ΠΥΤΖΑΜΑ ΠΑΡΤΙΙΙΙΙΙ" για να βγουν οι πιο όμορφες φωτογραφίες που θα μπορούσαν να βγουν....




Δεν είδαν φυσικά όλη την ταινία. Επέστρεψαν δριμύτεροι να παίξουν με τα παιχνίδια αυτή την φορά, αρνούμενοι αρχικά να δώσουν αυτοκινητάκια στην βρωμούσα μου που έκλαιγε απαρηγόρητη και με τον βενιαμίν να επιμένει να θέλει να ανέβει στην σκάλα! 




'Οταν διαπιστώσαμε πως η χαρά είχε αρχίσει να δίνει την θέση της στην γκρίνια, πλύναμε δοντάκια, πήγαμε τουαλέτα, ετοιμάσαμε γάλα- ο Δημήτρης Γεράσιμος διάλεξε δυο παραμύθια να τους διαβάσω- και ξαπλώσαμε μαμάδες και παιδάκια παρέα ώστε να κοιμηθούμε και να ονειρευτούμε τα πιο μαγικά όνειρά... 

Η συν κοίμηση είχε πολύ γέλιο και απρόοπτα, σε γενικές γραμμές όμως ήταν επιτυχία. Ο Δήσιμος δεν ντράπηκε τους καλεσμένους μου και έκανε την σκανταλιά του- (και μεγαλειώδη μάλιστα χρησιμοποίησε μέχρι τηγάνι για να φτιάξει μικρόσκοπικά pancakes), ενώ το πρωινό ξύπνημα συνεχίστηκε με λίγο ακόμη παιχνίδι (και συμμάζεμα!) πριν σερβιριστεί το πρωινό και αποχαιρετιστούμε μιας και όλοι λόγω ημερών είχαν υποχρεώσεις και εγώ ένα ρεβεγιον να ετοιμάσω για το ίδιο βράδυ!




Για πρωινό είχα ετοιμάσει ότι μπορούσα να σκεφτώ. Χιονισμένα cupcakes, μπισκότα φυστικοβούτυρου, τα περίφημα pancakes της Ελπίδας τα οποία έστησα σαν χιονάνθρωπο στα παιδικά πιατάκια, τοστάκια με γαλοπούλα και τυρί και ένα μωσαϊκό σκέτη κόλαση! 





Kαι τα απομεινάρια ενός πρωινού... 


Έπειτα το μαιμούδι έπαιξε και όλη την υπόλοιπη μέρα στο ονειρεμένο του δωμάτιο- μέχρι την ώρα που έπρεπε πλέον να το μαζέψουμε για το ρεβεγιόν της Πρωτοχρονιάς. (θα μπορούσα να το αφήσω, ήθελα  όμως να μείνει η αίσθηση μόνο στο προηγούμενο βράδυ και να μην αλλοιωθεί το επόμενο...) 

Για μένα, η μεγαλύτερη επιβράβευση ήταν η σφιχτή αγκαλιά του μαιμουδιού μου την επόμενη μέρα και η επιβεβαίωση του πως το πάρτι του ήταν ακριβώς όπως το είχε ονειρευτεί και παραπάνω... 

Αυτό για μένα, άξιζε και αξίζει τα πάντα... 

Τετάρτη, 3 Ιανουαρίου 2018

Γιορτινές, πολύχρωμες, γλυκόπικρες αναμνήσεις....

Οι πρώτες μέρες του 2018 με βρίσκουν σχεδόν μελαγχολική, στραγγισμένη συναισθηματικά, νιώθοντας πως δεν έχω και πολλά να δώσω αυτή την περίοδο. 

Γνωρίζω πολύ καλά τον λόγο που έχει γίνει αυτό και δεν το μετανιώνω στιγμή. Όταν αποχαιρετήσαμε το αστεράκι μας τον Οκτώβριο, έθαψα κάθε αρνητικό συναίσθημα βαθιά. Πρωταρχική μου έγνοια να συνέλθω σωματικά μιας και το τετράωρο χειρουργείο και η επισκληρίδιος μου κόστισαν σε συνδυασμό με την Συριγγομυελία και το σύνδρομο Τόμσεν μα ακόμα μεγαλύτερη μου έγνοια να δώσω όλη μου την προσοχή και την ενέργεια στον Δημήτρη Γεράσιμο που βίωσε και αυτή την απώλεια πολύ έντονα συναισθηματικά. Πολύ γρήγορα- πριν συνέλθουμε καλά καλά- έφτασε ο Νοέμβριος- που για μένα σηματοδοτεί πάντα την αρχή της εορταστικής περιόδου των Χριστουγένννων και έπεσα κυριολεκτικά με τα μούτρα να κάνω όλο αυτό το διάστημα μαγικό για τον γιο μου- να το γεμίσω με αρώματα, γεύσεις και συναισθήματα - αφήνοντας κατά αυτόν τον τρόπο μηδαμινό χρόνο για να ακούσω την ίδια μου την καρδιά. 

Οι γιορτές λοιπόν τελείωσαν, η μαγεία ήταν άφθονη κάνοντας με τόσο ευγνώμων για αυτό και ξημέρωσε η πρώτη μέρα του νέου έτους- όπου δεν είχα πλέον έγνοια να οργανώσω τίποτα- παρά μόνο να επιστρέψουμε στην συνήθη καθημερινότητα μας. Αποκαμωμένη από την σωματική κούραση των γιορτών και αφού χθες κιόλας ξεστόλισα το σπίτι μας, βρέθηκα- αφού κοίμησα το μαιμούδι μας- στο όμορφο σπιτικό μας, μόνη μου, να έχω όλο τον χρόνο μπροστά μου για να αφεθώ σε όλα τα καταπιεσμένα συναισθήματα των προηγούμενων μηνών. 

Έχοντας περάσει πολύ βαρύτερο πένθος στην ζωή μου- ήξερα πολύ καλά πως θα έρθει αυτή η στιγμή. Δεν νιώθω άσχημα που την βιώνω, αντίθετα, απλά αφήνομαι να με οδηγήσει αυτή- άλλωστε η καρδιά ξέρει καλύτερα από εμένα. 

Είμαι θλιμμένη λοιπόν αυτές τις μέρες, για αυτό το όνειρο μας που ναυάγησε, για το γεγονός πως θέλει τόσο κόπο- σωματικό, συναισθηματικό και πνευματικό- κάτι δεδομένο για την πλειοψηφία, για την συνειδητοποίηση πως καμιά φορά όσο και να θες και να πιστεύεις απλά δεν είναι γραφτό. Είμαι περήφανη που ακόμα μια φορά αντιμετώπισα και αντιμετωπίζω όλες τις αντιξοότητες με αξιοπρέπεια και βαθιά πίστη και λίγο θυμωμένη που ακόμα μια φορά κανείς πέρα από τα τρία άτομα που κλείνει η πόρτα μου δεν το αντιλαμβάνεται αυτό. Είμαι όμως και πολύ ευτυχισμένη που έχω την ευλογία να έχω την υγεία μου- έστω και με τον μοναδικό τρόπο που την έχω- που έχω τον σύζυγο που έχω- πάντα ενωμένοι σαν μια γροθιά και πάνω από όλα που έχω στην αγκαλιά μου το πλάσμα αυτό το υπέροχο, το μοναδικό, αυτό που κουβαλάει άστρο πάνω του από τα ουράνια αδέλφια του- τον Δημήτρη Γεράσιμο μου. 

Γλυκόπικρα τα συναισθήματα λοιπόν και δεν θα το κρύψω. Οι γιορτές μας όμως είχαν από όλα... Και ήταν υπέροχα. Είχαν άφθονες λιχουδιές, όμορφες στιγμές με την οικογένεια, είχαν ένα μοναδικό πυτζάμα πάρτι για το οποίο θα σας μιλήσω σύντομα, άφθονες βόλτες και δωράκια, μεθυστικές μυρωδιές, παραμυθένια χωριά, σπίτια και τρένα που τρώγονταν και μικρά καλικατζαρόσπιτα μέσα στο σαλόνι μας. Είχαν δραστηριότητες δημιουργικές και ονειρεμένες, γράμμα στον Άγιο Βασίλη, καλτσάκια με κουδουνάκια και κάλαντα με ντραμς αντί για τριγωνάκι. Είχαν και ξωτικά κατευθείαν φερμένα από τον Βόρειο Πόλο, σκανταλιές απείρου κάλλους, αστερόσκονη παντού, στρωματσάδες στο σαλόνι, ρεβεγιόν Πρωτοχρονιάς στο σπίτι μας, γάλα, μπισκότα και καρότα για τον Άγιο και τους ταράνδους του, πολύχρωμα σκισμένα περιτυλίγματα, σημειώματα από τον Άγιο Βασίλη τον ίδιο, καρδιές παντού, γρίφους και μαγικά παραμύθια για δώρα που διαλέγουν αυτά τα παιδιά που θέλουν να τα αγοράσουν και μάγους που ακολουθούν τον πιο λαμπρό αστέρι... Είχαν απρόσμενες εκπλήξεις από μακρινούς φίλους, όμορφες ευχές γραμμένες σε κάρτες φτιαγμένες με αγάπη και μεράκι, σπέσιαλ εορταστικά πρωινά, χουζούρεμα με τζάκι αναμμένο, όμορφες ταινίες με όμορφη παρέα, είχαν μια μοναδική μονοήμερη απόδραση στα λατρεμένα μου Γιάννενα, είχαν τόση ομορφιά σε κάθε στιγμή που δεν χωράει όλη σε φωτογραφίες... Χωράει όμως αρκετή... Και πόσο λατρεύω που τις έχω έστω και αυτές καταγεγραμμένες, για πάντα εδώ, (και άπειρες ακόμη στο προσωπικό μου αρχείο), ώστε να μου θυμίζουν αυτά τα Χριστούγεννα του 2017 που παρότι ήμουν θλιμμένη, η μαγεία δεν έλειψε από το σπίτι μας, ούτε από τις βόλτες μας... Κάτι σαν την ομορφιά του σκισμένου περιτυλίγματος από την λαχτάρα ενός παιδιού να δει τι κρύβει μέσα... 








































































Από αυτές τις γιορτές λοιπόν, κρατάω την μαγεία που βλέπει αυτό το μουτράκι στην πιο απλή μπάλα που υπάρχει... 


και την ευτυχία που νιώθω κάθε που βρίσκομαι εγώ κάπου εκεί γύρω να είμαι μάρτυς αυτής της ικανότητας που μόνο τα παιδιά έχουν... Νιώθοντας ευλογημένη που το ζω...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...