Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Ένα σπιτάκι ξωτικού στο σαλόνι μας!

Εντάξει. Αυτή την κατασκευή μας την λάτρεψα! Είναι παραμυθένια και δίνει άφθονες αφορμές για παιχνίδι, για αυτοσχέδια παραμύθια, για φαντασία και δημιουργικότητα- για τα πάντα! 

Έμπνευση υπήρξε το μάθημα μουσικής έκφρασης του Δημήτρη Γεράσιμου όπου την περασμένη εβδομάδα είπανε ιστορίες για τα καλικαντζαράκια, φόρεσαν το κάθε παιδάκι υπέροχα σκουφάκια με άσπρες και κόκκινες ρίγες και μια φουντίτσα στην άκρη, και ζωγράφισαν σε ομάδες καλικαντζαρόσπιτα τα οποία είχαν φτιάξει από απλά χαρτόκουτα! 

Το μαιμούδι βγήκε φυσικά αναψοκοκκινισμένο και απολύτως τρελαμένο να φτιάξουμε και εμείς το δικό μας σπιτάκι. Πως μπορούσα να αρνηθώ- αφού ήδη αναβόσβηνε στο κεφάλι μου το αποτέλεσμα;; (από ότι φαίνεται δεν θέλω και πολύ να αντιδρώ και εγώ χειρότερα από τετράχρονο!) 

Πήραμε λοιπόν σβάρνα τα μαγαζιά και τα σούπερ μάρκετ και μετά από πολύ άρνηση,  αδιαφορία και μια αποτυχημένη συνεννόηση με την καθαρίστρια ενός ρουχάδικου όπου με συνωμοτικό ύφος μου αποκάλυψε σε ποιον κάδο θα άφηνε τα πολύτιμα χαρτόκουτα- καταλήξαμε να κάνουν την διαφορά στα εβδομαδιαία ψώνια μας τα κέρατα ταράνδου με κουδουνάκια που φορούσε ο Δημήτρης Γεράσιμος και τα οποία ξετρέλαναν την ταμία η οποία έσπευσε στην αποθήκη για να βρει τα κουτιά που με τόση λαχτάρα ζητούσε αυτός ο πονηρός τάρανδος- (του οποίου του ζουλούσε συχνά πυκνά την μύτη η μαμά για να είναι κόκκινη σαν του Ρούντολφ)!

Και ναι! Επιτέλους είχαμε τα κουτιά μας!!! Αφού έφαγα μόλις ένα μισάωρο να κόβω και να κολλάω, το σούπερ χαρτονένιο σπιτάκι μας ήταν έτοιμο για δημιουργία! Το έβαλα πάνω σε ένα μεγάλο πλαστικό τραπεζομάντηλο, έδωσα τέμπερες, πινέλα, μαρκαδόρους και κηρομπογιές και άφησα το μικράκι μου να δημιουργήσει όσο εγώ έκανα άλλες δουλειές και απολάμβανα την ησυχία και την προσήλωση του σε ότι έκανε! 

Το αφήσαμε να στεγνώσει για ένα βράδυ και το επόμενο πρωινό- αξημέρωτα αφού πόσο πια να κρατηθεί και αυτό το μικρό μαιμουδάκι που έχω υποψίες πως μάλλον αίμα ξωτικού κυλάει στις φλέβες του, αρχίσαμε τα στολίσματα! Μου έφερε όλα όσα ήθελε να κολλήσουμε στο σπιτάκι μας, μου ζήτησε τα παράθυρα και οι πόρτες να έχουν χερούλια και φυσικά ζήτησε να υπάρχει και το όνομα του γραμμένο- ενώ εννοείται πως τα φωτάκια με τις μπαταρίες μεταφέρθηκαν από το δωμάτιο του στην κουζίνα για να στολίσουν και αυτά το σπιτάκι του! 

Ακολουθώντας λοιπόν αυστηρά τις οδηγίες του, τον βοήθησα απλά να κολλήσουμε τις τσαχπινιές μας με σιλικόνη, να τοποθετήσουμε στρατηγικά τα φωτάκια- βάλαμε και μέσα φωτάκια για ακόμα περισσότερη μαγεία- και το υπέροχο σπιτάκι μας είναι έτοιμο! Σπιτάκι ξωτικών το ονομάζει τώρα και ανυπομονεί ακόμα περισσότερο για την έλευση του Δήσιμου- του δικού μας ξωτικού. 

Και το ξέρω πως έχει πολλές ατέλειες- μα ειλικρινά στα μάτια μου είναι τέλειο διότι το ζωγράφισε ολομόναχο το μαιμούδι μου και οι οδηγίες του για το στόλισμα με εξέπληξαν ευχάριστα. Τέλος, ήθελε να βάλει έξω το δεντράκι που του αγόρασε η γιαγιά του και τον Καρυοθραύστη που του πήρε η θεία μου και χώθηκε μέσα εκεί σχεδόν όλο το πρωί- μουρμουρίζοντας όμορφες ιστορίες, ανοίγοντας και κλείνοντας τα παράθυρα και ζωγραφίζοντας και τους μέσα τοίχους με τους μαρκαδόρους του, κολλώντας αυτοκόλλητα και μαζεύοντας σε ένα κουτάκι όλα όσα ήθελε να έχει μέσα σε αυτό! 

Πάμε να σας ξεναγήσω λοιπόν στο σπιτάκι ενός μικρού και μαιμουδένιου ξωτικού;;; 





Δεν ξέρω αν το προσέξατε μα από την σκεπή μας εμφανίζονται μικρά πονηρά ματάκια... Λέτε να είναι ξωτικά;;;; (ιδέα και αυτή του μικρού μου καλλιτέχνη...) 


Επίσης, έχουμε μαγικές χιονονιφάδες που αντανακλούν το φως του ήλιου και αν κοιτάξεις προσεκτικά μπορεί να δεις να καθρεφτίζονται τα μεγαλύτερα σου όνειρα... 


Έχουμε στεφάνι γιορτινό πάνω από την πόρτα μας και ένα χερούλι μαλακό και αφράτο για να μπορούν να σκαρφαλώνουν χωρίς φόβο τα μικρά μας ξωτικά... 



Αλλά και κουδουνάκι για να μας χτυπάει όποιος θέλει να ζήσει λίγη μαγεία.. 


Τα πον πον στην οροφή είναι και αυτά για πρακτικούς λόγους- μην πέφτουν τα ξωτικά όταν σκαρφαλώνουν, ενώ το στο πίσω στρογγυλό παράθυρο μας υπάρχει σκαρφαλωμένος ένας χιονάνθρωπος!





Έχουμε στολίσει φυσικά, ενώ είναι ξεκάθαρο σε ποιον ανήκει αυτό το παραμυθένιο σπιτάκι... 





Όταν τα παράθυρα είναι κλειστά- το σπίτι είναι απολύτως ασφαλές. Άλλωστε μας προστατεύει ο ξύλινος στρατιώτης. Υπάρχει όμως ένα κρυφό άνοιγμα στην κορυφή- στην σοφίτα του σπιτιού- όπου μπορεί το μικρό ξωτικό να παρατηρεί τα πάντα μέσα από τα πορτοκαλί μαγικά γυαλιά του που τον κάνουν αόρατο... 








Δυστυχώς, κανένας δεν επιτρέπεται να δει στο εσωτερικό του σπιτιού... Κρύβονται πολλά μυστικά που ο κόσμος δεν είναι έτοιμος να μάθει- έτσι μου σφύριξε κάποιο ξωτικό... Σσσσ.... σας αφήνω τώρα... Το μικρό ξωτικό μου κλείνει την πόρτα- είναι το συνθηματικό για να πάω να κρυφοκοιτάξω από το άνοιγμα της σοφίτας... 



Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Ένα γράμμα για σένα, για μένα, για όλες….

(Αυτό το κείμενο της γλυκιάς μου Τασούλας δεν επιλέγω τυχαία να το αναρτήσω σήμερα της Αγίας Άννας. Ένα ακόμα συγκλονιστικό κείμενο που όπως μίλησε στην δική μου καρδιά, νομίζω θα μιλήσει στην κάθε καρδιά της κάθε μητέρας που βίωσε την νεογνική απώλεια...) Ένα γράμμα για όλες μας λοιπόν... 

Και ξαφνικά μένεις με ένα παιδί ,όχι επειδή έτσι ήθελες ,όχι επειδή το αποφάσισες, όχι επειδή δεν έρχεται, αλλά επειδή δεν μπορεί να μείνει μέσα σου … και τελικά αυτό σου γίνεται εμμονή ρε παιδί μου… και αναρωτιέσαι, είναι δυνατό να μου συμβαίνει αυτό το πράγμα συνέχεια; Ναι λοιπόν, είναι… γιατί ποια είμαι εγώ δηλαδή και να μη συμβεί σε μένα;

Αυτό το παιδί λοιπόν που έχω θα το αγαπάω με όση δόση υπερβολής έχω μέσα μου… θα τρομάζω σαν τρελή κάθε φορά που αρρωσταίνει , θα το κοιτάω στα μάτια όταν μιλάει, θα του κάνω τα χατίρια και ας γίνει «κακομαθημένο», δεν θα το στείλω σχολείο πριν το υποχρεωτικό γιατί το θέλω στην αγκαλιά μου όσο γίνεται περισσότερο, θα κοιμάται στο κρεβάτι μας μέχρι να θέλει το ίδιο να φύγει, θα τσεκάρω αν ανασαίνει όταν κοιμάται , θα περιμένω να κοιμηθεί και μετά θα φεύγω από κοντά του τις νύχτες, θα το παίρνω όποτε θέλει αγκαλιά και δεν θα το αφήσω για να πάω διακοπές μόνη μου… 

Γιατί για μένα είναι ο πιο πολύτιμος θησαυρός που μου έχει δοθεί..

Γιατί… για μένα δεν ήρθε αυτονόητα..ούτε είναι φυσική η ευχή «να σας ζήσει»…

Γιατί … έχω περάσει και στην απέναντι όχθη… και ξέρω ότι τίποτε δεν είναι αυτονόητο…

Γιατί… Δεν έζησα καμία εγκυμοσύνη μου ανέμελα..ούτε καν φόρεσα ρούχα εγκυμοσύνης γιατί δεν μπορούσα να περπατήσω για να τα αγοράσω…

Γιατί… δεν περπάτησα για να «κατέβει» το μωρό μου πιο χαμηλά(ήταν ήδη), δεν έφτασα καν «στον μήνα» μου….

Γιατί… δεν μου ακούμπησαν τα μωρά μου επάνω μου όταν τα γέννησα (τα έτρεχαν για εξετάσεις), ούτε ήξερα αν πρέπει να χαρώ απο το πρώτο τους κλάμα…

Για σένα μανούλα μου , που φοβάσαι μια εγκυμοσύνη όσο εγώ, για σένα που δεν είναι αυτονόητο ότι τα μωρά σου θα μείνουν στην κοιλίτσα σου… για σένα που νιώθεις «άχρηστη» και με ένα αφιλόξενο σώμα για τα ίδια τα μωρά σου… για σένα που «έμεινες με ένα παιδί» όχι από επιλογή, για σένα που τρέμεις μη σου πάθει και εκείνο κάτι και ξαναβρεθείς σε εκείνη τη μεριά της ζωής , την σκοτεινή και ταραγμένη, και τώρα δεν θέλεις ούτε να διαβάζεις ή να ακούς τέτοιες ιστορίες, για σένα που λαχταράς ένα ακόμη μωρό αλλά φοβάσαι και να το σκέφτεσαι (γιατί , ναι, είναι πολλοί 9 μήνες) για σένα που θα ευχόσουν να σου άφηναν απλά ένα μωρό στην πόρτα σου , για σένα που δεν έχεις κανένα μωρό στην αγκαλιά σου και μοιάζει όνειρο απατηλό το να συμβεί… για σένα μανούλα μου

Να ξέρεις δεν είσαι μόνη… υπάρχουμε όλες εμείς εκεί έξω να σε
νιώθουμε τόσο που δεν χρειάζεται να μας πεις πολλά… αρκεί ένα βλέμμα να σ αγκαλιάσει… Θα έρθει κάποτε η σωστή ώρα… Άλλος την ορίζει… Οπότε ας απολαύσουμε ότι έχει καθεμία… ένα ουράνιο τόξο… Εναν γλυκό σύντροφο, με μεγάλη αγκαλιά..μια μαμά που πονάει και εκείνη… μια φίλη που δεν ξέρει πώς να βοηθήσει αλλά θέλει πολύ … μια αδερφή που θέλει πολύ να κλάψει κ εκείνη… Ας αγκαλιάσουμε ότι μας γεμίζει ασφάλεια και αγάπη… θα έρθει και το θαύμα για όλες μας… να είστε σίγουρες…

Κάπου διάβασα (τότε που τα Χριστούγεννα πονούσαν πολύ πολύ…) πως είναι ευλογημένη γιορτή γιατί ότι δεν προλαβαίνει να σε ακούσει ο Θεός ..το προλαβαίνει ο Άγιος Βασίλης… Παιδική σκέψη ε;… Ε, ποιος ξέρει μπορεί και να συμβαίνει …φωνάξτε τις ευχές σας…

Ας είναι η χρονιά που θα έρθει τυχερή και ευλογημένη όπως ξέρει Εκείνος…


Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

Ο παππούς μου ο Νίκος....

Λοιπόν. Τον παππού μου εμένα, άντρα της γιαγιούλας μου και πατέρα της μητέρας μου, τον έλεγαν Νίκο. Μας έχει αποχαιρετήσει χρόνια τώρα- ανήμερα μάλιστα των Χριστουγέννων- αλλάζοντας ριζικά την οικογενειακή "δομή" όταν έφυγε. Τον αγαπούσα πολύ για την δυναμικότητα του, το καυστικό του λόγο και χιούμορ, (το οποίο πιστεύω πως μου κληροδότησε) και το ευφυές μυαλό του. 

Θυμάμαι ακόμα την λυγερή του κορμοστασιά, την υπέροχη χροιά της φωνής του που με ταξίδευε κάθε που έψελνε στην εκκλησία στο χωριό, θυμάμαι την αγάπη του για "λίγο ακόμα πιπέρι", για το ψάρι και το φαγητό της "Γιαννούλας του". Θυμάμαι να ξυπνάει πάντα αξημέρωτα, να του ψήνει η γιαγιά ελληνικό καφέ, να του κόβει μια χοντροκομμένη ντομάτα με λίγες ελιές και ζυμωτό ψωμί καψαλισμένο στην ξυλόσομπα για να φάει και να ξεκινήσει την ημέρα του στα χωράφια. Θυμάμαι να ακούμε πάντα εκκλησιαστικούς ύμνους τα ξημερώματα στο ραδιόφωνο και τον φανατισμό του για τα πολιτικά δρώμενα. Θυμάμαι να κοιμάται τα καυτά μεσημέρια του καλοκαιριού κάτω από τον πλάτανο- στην αυλή των παιδικών μου χρόνων- και να σταματάει πάντα με το τρακτέρ στην βόλτα μας για να μου κόψει αχλάδια να φάω. Θυμάμαι να μου δίνει πάντα το πρώτο σύκο- ανεβασμένος ακόμα στην σκάλα- αφού έλεγχε πρώτα ότι "δεν έχει σκουλήκια" . 

Αυτός ήταν ο παππούς μου και πολλά ακόμα που μάλλον δεν τα θυμάμαι μιας και ήμουν πάντα προσκολλημένη στην φούστα της γιαγιάς μου. Όμως για κάποιο λόγο, επειδή τον παππού μου τον έλεγαν Νίκο, πάντα θεωρούσαμε προστάτη μας τον Άγιο Νικόλαο. Και αυτή ακριβώς την εικόνα είχα όλη μου την παιδική ζωή πάνω από το προσκέφαλο του κρεβατιού μου. Για κάποιο λόγο λοιπόν, όλα αυτά τα χρόνια, την δική του εικόνα αναζητούσα στις δυσκολίες ή στην προσευχή μου.  Η Παναγία μπήκε πολύ αργότερα σε αυτές. 

Δεν ξέρω γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά σήμερα- ανήμερα της γιορτής του Αγίου Νικολάου- που "έπεσα" πάνω σε αυτή την εικόνα του στο διαδίκτυο. Τα θυμήθηκα όμως και ήταν τέτοιος ο χείμαρρος σκέψεων που απλά έπρεπε να τα γράψω. Γιατί ο παππούς μου διάβαζε πολύ και πάντα έλεγε "Έχει καλή πένα αυτός"- έτσι έλεγε- και έτσι λέει τώρα και η θεία μου και κόρη του για μένα. Και πάντα αναρωτιέμαι, αν με διάβαζε, θα έλεγε άραγε το ίδιο; Ή θα έλεγε "Σπίρτο μου σβησμένο εσύ!" μια ακόμα αγαπημένη του ατάκα που χρησιμοποιώ συχνά και εγώ για να τον θυμάμαι. 

Ίσως τα θυμήθηκα γιατί συνειδητοποιώ πως κανένα εγγόνι του δεν πήρε το όνομα του. Τσούπες παντού ποια να το πάρει; Και μαζί με αυτόν, και ένα πράγμα τόσο απλό σαν το όνομα, σαν να χάνεται μια κληρονομιά- αυτό σκέφτομαι και λίγο μελαγχολώ. 

Για αυτό τα γράφω. Ώστε ένα κομμάτι αυτού του ψηλού, όμορφου, μελαχρινού άντρα να μείνει για πάντα ζωντανό έστω σε αυτή την ταπεινή διαδικτυακή γωνίτσα. Γιατί ήταν και θα είναι ο παππούς μου. Αυτός που πάντα σκούπιζε με τα γαριασμένα χέρια του το αχλάδι πριν μου το δώσει, γυαλίζοντας το, για να κόψω την πρώτη δαγκωνιά με λαχτάρα και να γεμίσει το στόμα μου γλύκα.... 

Χρόνια ουράνια παππού... 


Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου 2017

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη- ξανά!

Παρότι οι γονείς μου, πολύ γρήγορα μας "έσκασαν" την φούσκα περί Άγιου Βασίλη, η μητέρα μου πάντα μας προέτρεπε με πάθος να γράψουμε γράμμα τι θέλουμε από τον Άγιο- εννοώντας να γράψουμε σε ένα γράμμα τι θέλει να μας πάρει η ίδια. Ακόμα και τώρα που είμαι 37 χρονών γαιδούρα, μου ζητάει να γράψω γράμμα στον Άγιο Βασίλη. (κάπως έτσι πήρε η Σουλτάνα στα 18 της δώρο ένα αυτοκίνητο!) 

Όταν ωστόσο έγινα μαμά, ποτέ δεν πίστευα πως το γράμμα στον Άγιο Βασίλη μπορεί να αποτελέσει ολόκληρη αφορμή για μια μικρή γιορτή. Το πως το εμπνεύστηκα σας το είχα εξηγήσει στα δεύτερα μας Χριστούγεννα ως μαιμουδοοικογένεια. Έκτοτε, έγινε αγαπημένη παράδοση η οποία συμπεριλαμβάνεται και ως δραστηριότητα στο ημερολόγιο αντίστροφης μέτρησης. (πέρσι μάλιστα κάναμε ολόκληρη υπερπαραγωγή - με pancakes σε σχήμα Χριστουγεννιάτικου δέντρου και σούπερ μαγική ατμόσφαιρα!) 

Έτσι και φέτος. Το σπιτάκι με τον αριθμό 3 στο φετινό μας ημερολόγιο  έκρυβε αυτήν ακριβώς την έκπληξη, μαζί με ένα λαχταριστό σοκολάτακι! Βέβαια κρατήσαμε την υπερπαραγωγή λίγο πιο low profile, μιας και η κύρια παραγωγός, (βλέπε εμένα), είναι κομματάκι άρρωστη και στην ουσία σέρνεται. Αυτό όμως δεν αφαίρεσε από την χαρά του μαιμουδιού και την λαχτάρα του να γράψει το γράμμα στον αγαπημένο του Άγιο. Κάπως έτσι λοιπόν, με το τζάκι πάντα αναμμένο, το πρωινό να αποτελείται από ταπεινά τοστάκια, μελομακάρονα και κουραμπιέδες ,  με το πιο λαχταριστό σοκολατένιο ρόφημα - γάλα με γεύση σοκολάτα και σαντιγί πασπαλισμένη με πολύχρωμα sprinkles και μπουκίτσες marshmellows- να κάνει την διαφορά, γράψαμε και φέτος το γράμμα μας στον Άγιο Βασίλη! 





Παρότι είχα αποφασίσει πέρσι να μην αγοράζω έτοιμα "γράμματα", μέχρι και πριν μερικές μέρες δεν είχα βρει washi tape που να με ενθουσιάσουν, έτσι υπέκυψα σε ένα από τα έτοιμα σετ- το οποίο με κέρδισε κυρίως λόγω των χιονονιφάδων που είχε μέσα για να βάλουμε στον φάκελο- ήξερα πως και ο Δημήτρης Γεράσιμος θα τις λατρέψει. Κάθε χρόνο όμως, φροντίζω να έχω πάρει ένα πολύ γιορτινό στυλό ή μολύβι που να κουδουνίζει- ώστε γράφοντας το γράμμα μας να ακούμε τον μελωδικό του ήχο. Τα δε αυτοκόλλητα είναι πάντα must για τις παιδικές καρδούλες. 




Όπως και πέρσι, έτσι και φέτος, ο Δημήτρης Γεράσιμος επέμενε να γράψω εγώ το γράμμα- μου είπε ωστόσο ο ίδιος τι ακριβώς θέλει να γράψω. Ζωγράφισε όμως μια ζωγραφιά για τον Άγιο Βασίλη- όπου έχει σχεδιάσει και το δώρο που θέλει. (τι εννοείται τι δώρο είναι αυτό; Ξεκάθαρα τηλεσκόπιο!) 

Πράγματι λοιπόν έγραψα το γράμμα μας σύμφωνα με τις οδηγίες του μαιμουδιού και το οποίο έχει ως εξής: 

"Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη, 

Είμαι καλό παιδί- τις περισσότερες φορές. Θα ήθελα το δώρο μου να είναι ένα τηλεσκόπιο. Σε αγαπώ, σε θαυμάζω. Το δώρο που θα μου φέρεις θα μου αρέσει πολύ, θα το θαυμάζω ΟΛΗ την ώρα- αν μπορούν να το φτιάξουν τα ξωτικά σου. 

Με αγάπη, 

Δημήτρης- Γεράσιμος. " 

Το στολίσαμε, το βάλαμε στον φάκελο με την ζωγραφιά μας και τις χιονονιφάδες για να χαρεί ο Άγιος Βασίλης, στολίσαμε και τον φάκελο και χαρήκαμε την υπόλοιπη μέρα με χουχούλιασμα, comfort food και αγαπημένη ταινία. 



Θα το στείλουμε σύντομα, (ώστε να μην υπάρχει επιλογή πισωγυρίσματος, χεχε) και θα περιμένουμε με αγωνία τον Δήσιμο να φανερωθεί και φέτος, ώστε να βεβαιωθούμε πως το γράμμα μας έφτασε στο Βόρειο Πόλο και πως όλα βαίνουν καλώς. 

Εσείς; Γράψατε γράμμα στον Άγιο Βασίλη; 

Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017

#φωτογραφισετο_2017 #ΟΔικοςΜαςΝοεμβριος

Μια φωτογραφία την ημέρα, για 365 μέρες. Μια φωτογραφική πρόκληση που ξεκίνησε τρία χρόνια πριν η τρελή και γλυκύτατη Martha Blogging! 

Να ο δικός μας Νοέμβριος. 



305/375 Βασικά αυτό. #φωτογραφισετο_2017#streetquotes



306/365 Αυτά τα δύο. Το μαϊμούδι και η βρωμουσα. Ο Μηνιας της και η Μπουμπου του. Τα ξαδέρφια που είναι σαν αδέλφια. Και οι μικρές, μεγάλες στιγμές τους. #φωτογραφισετο_2017




307/365 Έχω δύο διακοσμητικες ελιές στο μπαλκόνι μου. Πριν τρία χρόνια σχεδόν μου είχαν δώσει κάμποσες ελιτσες που εφτιαξα για την σαλάτα. Έκτοτε τίποτα. Έκαναν προσπάθειες μα οι καρποί έπεφταν πριν ωριμάσουν. Φέτος, βρήκα στο ένα μου δεντράκι μόλις μια- μια μόνο - ελιτσα. Μα ήταν υπέροχη, τόσο τέλεια, γυαλιστερή και ζουμερή. Πόση χαρά μου έδωσε. Και ας είναι μοναχή. Και ας "άργησε" Είναι σαν να μου φωνάζει λόγια του Ελύτη: "Κάποτε συμβαίνει και να προλαβαίνεις
τα πράγματα στην παιδική τους ηλικία το
αυλιδάκι, το κουζινάκι, τη λεμονίτσα,
τις λιμνούλες. Αντιλαμβάνεσαι πόσο λίγη
σημασία έχει ο χρόνος, αν δεν είσαι
ληξίαρχος. Και ρίχνεις την κάθετή σου
μέσα στα γεγονότα για να ανασύρεις,
απλώς, λίγην ευφράδεια νερών, μιαν
αντανάκλαση, μια κυανή διαφάνεια.
Τ’ άλλα, και δη σε κατάσταση ωμή,
σου είναι άχρηστα. Βγάνουν συμφέρον,
οξυγόνο δεν βγάνουν.
Κι η φρόνηση της ελαίας από κοντά." Και την αγαπώ για αυτό. #φωτογραφισετο_2017



308/365 Τι; Θα στολίζαμε το σπίτι και δεν θα στολίζαμε το μαϊμουδοδωματιο; Ε, όχι δα!#φωτογραφισετο_2017 #letthemagicbegin#xmasloading_2017



309/365 Αυτός ο πρώτος - σε Χριστουγεννιατικη κούπα - καφέ, έχει κατιτίς το ξεχωριστό...#φωτογραφισετο_2017



310/365 Ε ναι λοιπόν. Την έφαγα. Και δεν νιώθω ούτε καν τύψεις. (Να σημειωθεί πως είναι το μικρό μέγεθος παρακαλώ) #φωτογραφισετο_2017#ΠοιαΔιαιτααα




311/365 " Σαν την ηλιαχτίδα μέσα στο σκοτάδι
Τα όνειρα μου φώτισες
Έβγαλες το γέλιο απ’ το βαθύ πηγάδι
Ποιος είμαι δε με ρώτησες

Κράτα μου το χέρι και πάμε
Βρήκα το αστέρι που με οδηγεί
Κράτα μου το χέρι και πάμε
Όπου θες εσύ " (Βαλαντης)

#φωτογραφισετο_2017



312/365 Ξύπνησε σήμερα το μικρακι μου τρομαγμένο από την καταιγίδα και τους κεραυνούς. Κουλουριαζεται δίπλα μου και λέει: "Φοβήθηκα πολύ αλλά τουλάχιστον μετά την καταιγίδα, βγαίνει πάντα το ουράνιο τόξο " Και πράγματι βγήκε. Πάντα βγαίνει. Δεν φαίνεται καθαρά στην φωτογραφία αλλά εμάς μας έκοψε την ανάσα... #φωτογραφισετο_2017



313/365 Όταν το μαϊμούδι επιλέγει να βάλει μια κάρτα που έλαβε σε περίοπτη θέση στο αγαπημένο μας τραπέζι - ξέρεις ότι τον συγκίνησε πολύ...#φωτογραφισετο_2017 #myboy #mybestie#sensitive #both #bigheart #both



314/365 Την χρειαζομασταν αυτή την βόλτα σήμερα... #meandmymonkey #pre_xmasshopping#φωτογραφισετο_2017



315/365 Αυτά τα πρώτα μανταρίνια του πατέρα μου τα αγαπώ. Πάντα στα μισά να λείπει η φλούδα από το κοτσάνι, από την ανυπομονησία του να τα κόψει και να μας τα μοιράσει... #ΚρητικοςΑφου #Κουζουλος#Πενταγλυκα #daddyslove #grandpaslove#ΤοΜαιμουδιΤαΤσακιζει #φωτογραφισετο_2017



316/365 In a world full of green, dare to be yellow.#φωτογραφισετο_2017 #moodoftheday




317/365 Τρεις γενιές σε μια φωτογραφία. Η καθεμιά με την δική της σοφία. Η ομορφιά της οικογένειας και των εθιμων της κρύβεται ακριβώς εκεί. Στην ένωση μεταξύ γενεών... Λιομαζωμα για μας σήμερα...#φωτογραφισετο_2017



318/365 Πέρασε ήδη ένας μήνας από την ημέρα που διαπίστωσα πως αυτό το αστέρι δεν θα το αγγίξω. Σκληρή διαπίστωση όσες φορές και αν την ζήσεις... Ωστόσο έστω και έτσι έχω ζήσει το όνειρο τέσσερις φορές και το έχω αγγίξει μια. Κάποιοι άνθρωποι δεν καταφέρνουν ούτε αυτό... #φωτογραφισετο_2017









321/365 Ο τρόπος που απορροφάται από τα παραμύθια, βάζοντας πάντα το χερι του στο πλάι, κρατώντας το κεφάλι του - απλά με τρελαίνει...#φωτογραφισετο_2017#ΟτανΚαιΟΜπαμπαςΜαςΔιαβαζειΠαραμυθια#ΚαλτσοπαντοφλακιαΑγαπημενα#ΗΑπαγωγηΤηςΜωβΓραβατας#ΉΣχεδονΧριστουγεννα #mylittlebookworm



322/365 Δεν αντεξα... Μια ακόμη. Άλλωστε ήταν πάμφθηνη και τόσο όμορφη! #φωτογραφισετο_2017#letthemagicbegin #love



323/365 Όταν χαλαρώνουμε στο σπίτι της γιαγιάς, ακούγοντας τον ξάδελφο μας να παίζει μπουζούκι...#φωτογραφισετο_2017 #Κυριακες



324/365 Σήμερα παρέλαβα ένα πακετάκι σκέτο θησαυρό. Το ξέρω και ας μην το έχω ξετυλιξει ακόμα... Το ξέρω, γιατί είχα την τιμή να είμαι από τους πρώτους που απόλαυσαν το εξαιρετικό ταλέντο και την τόσο ξεχωριστή ψυχή αυτής της μανούλας, γυναίκας, νεράιδας λένε μερικοί και δεν θα διαφωνήσω, που κρύβεται πίσω από τις μαγικές σελίδες σε αυτά τα Little Black Books Σας έχω ήδη μιλήσει για του Δημήτρη Γεράσιμου... Για αυτό πρέπει να περιμένω... Γιατί είναι δώρο για το άλλο μου εγώ - αυτό που γουργουριζει... Ανυπομονώ τρελά λοιπόν ακριβώς επειδή ξέρω πως μόλις το ανοίξουμε απλα θα μας συνεπάρει...#φωτογραφισετο_2017 #hubby #youdorockmyworld



325/365 Τι να κάνω;; Είναι ο νούμερο ένα γλυκατζης που γνωρίζω. Είναι σκέτη ζάχαρη και ο ίδιος, είναι το άλλο μου εγώ - αυτό που γουργουριζει- και σήμερα έχει τα γενέθλια του... Να μην του φτιάξω μια τούρτα γεμάτη με τις αγαπημένες του λιχουδιές;;; (να του φτιάξω, να του φτιάξω!!!) #φωτογραφισετο_2017#chocoκολαση #deathbychocolate #hubby #sweet35


326/365 Αυτά παθαίνεις όταν ξυπνάς από τις 5:30 το πρωί... #ΚανέναΕλεος #ΤρειςΚαφεδεςΗδη#Καταστραφηκα #φωτογραφισετο_2017



327/365 Τα Χριστούγεννα έφτασαν νωρίς στο σπιτικό μας με ευχές, αγάπη και κάμποση αστεροσκονη απο την μακρινή Σουηδία... Και αυτή ακριβώς είναι η μαγεία και η ομορφιά της δικής μας γειτονιάς - αυτής του blogging... #φωτογραφισετο_2017#creationswithfantasy #bloggerslove#sharingismagic



328/365 " Δεν σταματάμε να παίζουμε επειδή μεγαλώνουμε, μεγαλώνουμε επειδή σταματάμε να παίζουμε" Τζορτζ Μπέρναρντ Σο#φωτογραφισετο_2017



329/365 Cozy night for my boy and I. Xmas mood on, xmas lights on, family love and magic all around.#φωτογραφισετο_2017




330/365 Μεγάλη τιμή μου έκανε σήμερα η βρωμουσα μου. Με έβαλε υπεύθυνη να προσέχω την "μπεμπουα" της μέχρι να κόψει μανταρίνια με τον "παππούα" της και τον "μητρη"της. Τι σημασία έχει αν με φρικαρει εμένα λίγο αυτό το μωρό χωρίς ρούχα, το πρόσεξα σαν τα μάτια μου!  Γιατί έτσι κάνουν οι θείες! #φωτογραφισετο_2017 #creepy#dolls #niecelove





331/365 Έτσι. Για να μην ξεχνιόμαστε ποιος κάνει κουμάντο εδώ μέσα... #φωτογραφισετο_2017#ourking #mylittlemonkeyboy




332/365 Έντονα Χριστουγεννιατικο άρωμα είχε η σημερινή μέρα αφού πρωί πρωί τύλιξα επιτέλους όλα τα δωράκια για το #adventcalendar. Δεν κρατιέμαι! Θα το στήσω απόψε και ανυπομονώ να μπει ο Δεκέμβριος περισσότερο και από το μαϊμούδι νιώθω! #φωτογραφισετο_2017 #xmasmagicloading



333/365 Γιατι τα νυχτοπερπατηματα, θέλουν στυλ και attitude! 😉😂 #φωτογραφισετο_2017#meandmymonkey



334/365 Κοίτα. Δεν είμαστε η αδυναμία της. Όταν όμως έχουμε το μονοπώλιο, μας δίνει πολύ σημασία - παράπονο δεν έχουμε! Η Δ. Και ο Δημήτρης Γεράσιμος. Ο Δημήτρης Γεράσιμος και η Δ. Φιλαράκια από την κοιλιά- θέλουν δεν θέλουν- οι μανούλες είναι φίλες από διπλανες θέσεις στο θρανίο. Και αυτό δεν νικιεται, είναι λίγο σαν "το αίμα νερό δεν γίνεται". Μπορεί δέντρο να μην στολισαμε, μα περάσαμε υπέροχα και αυτό έχει σημασία.#φωτογραφισετο_2017 #kellou #bestie#xmastreedecor


Ο Νοέμβριος ήταν καλός μαζί μας, παράπονα δεν έχουμε. Ανυπομονούμε για τον τελευταίο μήνα του χρόνου- έτσι επειδή πολύ τον αγαπάμε. 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...