Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Αναμνήσεις- αυτές οι πολύτιμες....

Κατά την διάρκεια του πρώτου χρόνου του μαιμουδιού, ετοίμαζα πυρετωδώς τα αναμνηστικά του βιβλία- ξέρετε αυτά τα λευκώματα που πουλάνε και συμπληρώνεις διάφορες λεπτομέρειες όπως μερικές φωτογραφίες και λίγα λογάκια.

Εννοείται πως εκτός του ότι έφτιαξα δυο και όχι ένα- δεν μου αρκούσε να γράφω και να κολλάω μόνο όσα σε καθοδηγούσε το βιβλίο- τα έκανα και εντελώς "δικά μας". Μέσα υπάρχουν πολλές φωτογραφίες, ακόμα περισσότερες αφηγήσεις, υπάρχουν όλα τα τσιρότα από κάθε ένα εμβόλιο που έκανε δώδεκα μήνες, (δεν μου έκανε καρδιά να πετάξω ούτε ένα), φωτογραφίες από την εγκυμοσύνη μου, οι υπέρηχοι του, εννοείται το βραχιολάκι του μαιευτηρίου, αποτυπώματα χεριών, το πρώτο φλουρί που κέρδισε, η πρώτη πάνα που φόρεσε, (σαν μέγεθος- όχι χρησιμοποιημένη, δεν είμαι τόσο τρελή!), η τελευταία πάνα που φόρεσε, πολλά αναμνηστικά μέχρι και μια πιπίλα του με το δετικό της κρέμεται έξω από το ένα βιβλίο- ενώ υπάρχει και ένα γράμμα σφραγισμένο το οποίο δεν επιτρέπεται να διαβάσει πριν τα 18 του χρόνια... (το είχα γράψει πριν καν σαραντίσει το μαιμούδι). 

Τα είχα ψηλά στην βιβλιοθήκη- από φόβο μην τα χαλάσει- και σήμερα σκέφτηκα να του τα δείξω για πρώτη φορά. Κουρνιάσαμε λοιπόν αγκαλιά στον καναπέ και αρχίσαμε... 

Ήταν μια ώρα μοναδική. Δεν ξέρω αν μπορώ να την περιγράψω. Ο Δημήτρης Γεράσιμος είχε συγκλονιστεί με όλα όσα μάθαινε, με ρωτούσε περισσότερες λεπτομέρειες, σε κάθε φωτογραφία ή αντικείμενο τα μάτια του έλαμπαν - μαζί και τα δικά μου. 

Μόλις ολοκληρώσαμε το πρώτο βιβλίο και ανοίξαμε το δεύτερο, με το που αντίκρισε την πρώτη σελίδα με τις φωτογραφίες του από την πρώτη μέρα της ζωής του- βούρκωσε. 


Μόλις πρόσφατα είχε γνωρίσει το μικράκι μου το συναίσθημα της συγκίνησης- όταν διαβάζαμε ένα παραμύθι που γράφτηκε μόνο για αυτόν. Υποψιασμένη λοιπόν, τον ρώτησα γιατί βούρκωσε και μου είπε πως συγκινήθηκε που έχω φτιάξει όλα αυτά τα όμορφα πράγματα για αυτόν. Και ενώ βουρκώνω και η ίδια και τον αγκαλιάζω σφιχτά, συμπληρώνει: 

"Είμαι όμως και στεναχωρημένος. Γιατί δεν θυμάμαι τίποτα από όλα αυτά. Και θέλω να τα θυμάμαι. Όμως δεν τα θυμάμαι. Και δεν θέλω να ξεχάσω και αυτά που κάνουμε τώρα".... 

Τι να πω, πείτε μου, και τι να νιώσω η μάνα; Πως να αντεπεξέλθω σε τέτοια συναισθηματική ωριμότητα από ένα τόσο μικρό θαυματάκι; Τον αγκάλιασα σφιχτά, του χαμογέλασα γλυκά και τον διαβεβαίωσα πως λίγο, λίγο από εδώ και πέρα δεν θα ξεχνάει. Θα θυμάται. Τα σημαντικά για αυτόν θα τα θυμάται. Και πως εγώ θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να καταγράψω κάθε μικρή ή μεγάλη στιγμή- όλα να υπάρχουν για πάντα κάπου σε ένα μαγικό άπειρο- μόνο για αυτόν. 

Και αυτό ακριβώς κάνω και θα συνεχίσω να κάνω. Όσο ύπνο και αν στερηθώ, όσα "άλλη παιδί δεν έκανε" και να ακούσω. Θα το κάνω, διότι όταν είχα τον πρώτο χρόνο τα βιβλία δίπλα μου όπου και να πήγαινα για να μην ξεχάσω τίποτα- όταν σηκωνόμουν από το κρεβάτι μέσα στην νύχτα για να γράψω κάτι που θυμήθηκα, όταν έχασα ώρες και ώρες κοιτώντας χιλιάδες φωτογραφίες για να βρω αυτή που μπουσούλησε/έκατσε/ έφαγε/περπάτησε πρώτη φορά, όταν με πολύ δισταγμό πάτησα για πρώτη φορά το κουμπί δημοσίευση σε τούτη εδώ την διαδικτυακή γωνίτσα- ποτέ δεν πίστευα πως μπορεί όντως να ήταν όλα αυτά εξίσου σημαντικά για το μικράκι μου. 

Και αν ήταν ακόμα μόνο για αυτή την στιγμή μας- ακόμα και αν δεν επαναληφθεί κάτι τέτοιο ποτέ ξανά- και πάλι άξιζε και αξίζει κάθε λεπτό αϋπνίας, κάθε πενήντα φωτογραφίες για να βγάλεις αυτή την μια την τέλεια, κάθε άνοιγμα της ατζέντας για να σημειώσεις μια ακόμα ατάκα, κάθε δημοσίευση σε προσωπικούς και δημόσιους λογαριασμούς, κάθε πάτημα πλήκτρου σε τούτο εδώ το πληκτρολόγιο.... 

Απλά άξιζε... 

(μαιμούδι- να θυμάσαι. Σήμερα εσύ, εμένα με συγκίνησες βαθιά). 


Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Εφτά χρόνια η δική σου απουσία...

Οδηγούσα τις προάλλες και άκουσα ένα τραγούδι που έχω συνδέσει με τα αγγελούδια μου. Ενώ το σιγοτραγουδούσα, ξαφνικά πάγωσα- για λίγα δευτερόλεπτα τόσο που ήμουν έτοιμη να σταματήσω στην άκρη του δρόμου. 

Ο λόγος που στιγμιαία πάγωσα είναι επειδή φοβήθηκα πως είχε περάσει η ουράνια επέτειος του κοριτσιού μου και εγώ το είχα ξεχάσει. 

Και αυτή είναι μια ακόμα δύσκολη αλήθεια της νεογνικής απώλειας. 

Όχι. Δεν την είχα ξεχάσει την επέτειο. Η επέτειος είναι σήμερα. Για μια στιγμή όμως αμφισβήτησα τον ίδιο μου τον εαυτό...



"Κάποτε, μες στο βράδυ της άνοιξης, ένα παιδί σηκώνεται και φεύγει ανεξήγητα
χωρίς κανείς να το μαλώσει' σηκώνεται αργά, απροειδοποίητα,
εκεί που καθόταν ήσυχα στο χώμα
κι η θέση του στο χώμα μένει ζεστή
και το σχήμα της στάσης του αχνίζει ακόμη στο δροσερόν αέρα
σχηματίζοντας ένα άλλο παιδί από υπόλευκη ζέστα. Τότε ολόγυρα
μαζεύονται, σα γύρω από μιαν άσπρη φωτιά, τα μικρά πρόβατα
να ζεσταθούνε' και λίγο πιο πέρα
ένα ψηλό, ολομόναχο, άσπρο άλογο
φέγγοντας όλο κάτω απ΄ την αστροφεγγιά
κλαίει με μεγάλα, κατάφωτα δάκρυα, κρατώντας ολόρθο το κεφάλι του." (Σχήμα της απουσίας, Γ. Ρίτσος)

Όταν όμως η μόνη σου ανάμνηση είναι εφτά μήνες κύησης, ένας δύσκολος τοκετός έξι ωρών- και πόνος, αβάσταχτος πόνος για χρόνια ολόκληρα από τον οποίο ακόμα δεν έχεις ξεφύγει και ούτε θα ξεφύγεις- το μυαλό μπορεί να παίξει ύπουλα παιχνίδια... 

Βλέπεις, αυτές είναι οι αναμνήσεις μου. Και μόνο αυτές. Θυμάμαι έναν υπέρηχο- πριν καν την Α' επιπέδου, όπου κουνούσε τα χεράκια της και τα ποδαράκια της τόσο πολύ- ήταν τόσο δραστήρια εκεί μέσα... Μα τόσο ακίνητη όταν γεννήθηκε. Θυμάμαι την Β' επιπέδου πόσο όμορφη μου είχε φανεί η κόρη μου και ας είχαν αρχίσει οι ανησυχητικές μετρήσεις από τους γιατρούς. Και ανάμεσα σε όλα αυτά, πόνος- αγωνία και πάλι πόνος και πάλι αγωνία...

Για αυτούς ήταν ένα έμβρυο. Για μένα ήταν η κόρη μου. Για αυτούς ήταν μια ανεπιτυχής κύηση. Για μένα ήταν η κόρη μου. Για όλους τους άλλους ήταν μια αποβολή. Για μένα ήταν η κόρη μου. 


"Ένα μικρό κορίτσι, ανύποπτα, νυχτώθηκε άξαφνα μέσα στη λύπη.
Τι 'ταν λοιπόν η ζωή; Κι αυτός ο πόνος; Κι η κραυγή τούτη;
Ήταν δικά του αυτά; Και περίμεναν πίσω απ΄ το γέλιο του
πανέτοιμα κι επίβουλα; Κι αυτά τ' αγαπημένα πρόσωπα
που έσκυβαν πάνω του, μακρινά κιόλας; Άνοιξε ήσυχα, λοιπόν,
την πόρτα ενός άστρου, μπήκε μέσα προφυλακτικά να μην ακούσουμε,
μα όλες τις νύχτες 'κείνη η πόρτα ανοιχτή
χτυπάει απ' τον αγέρα του μικρού λυγμού του. Κι ούτε μπόρεσε να σηκωθεί πια να την κλείσει.

           Ούτε μπορούμε (είναι μακριά) να την κλείσουμε." (Σχήμα της Απουσίας, Γ. Ρίτσος) 

Για μένα θα είναι πάντα η κόρη μου. Και είναι δύσκολο διότι ποτέ δεν την είδα πέρα από τον υπέρηχο- ώστε να ξέρω πως είναι.  Ποτέ δεν την άγγιξα να νιώσω την- έστω πρόσκαιρη ζεστασιά της. Ποτέ δεν την μύρισα- να μου την θυμίζει κάτι ακόμα. Ποτέ δεν την έβαλα πάνω στο στήθος μου ελπίζοντας πως οι χτύποι της  σπασμένης μου καρδιάς θα την φέρουν και πάλι πίσω. Ποτέ δεν θα μάθω αν η αγάπη μου θα ήταν τόσο δυνατή ώστε να κάνει την διαφορά. Ποτέ δεν έδωσα την πιο ζεστή μου αγκαλιά, το πιο ουσιώδες μου φιλί. 

Είναι δύσκολο να κρατιέσαι από τόσο δυνατά συναισθήματα, μα τόσες λίγες μνήμες. Δεν ξέρω πως να το εξηγήσω. Απλά είναι δύσκολο. 



"Δε μας γνωρίζει τίποτα. Μα εσύ επιμένεις αόρατη
να μας γνωρίσεις πάλι με τη ζωή - να συμμαχήσουμε. Αν είναι
το βλέμμα σου μέσα στο βλέμμα μας, δε θ' αρνηθούμε
να δούμε, να μιλήσουμε, να κινηθούμε. Αυτός ο νέος
ίσως μια μέρα και να σ' αγαπούσε. Ετούτα τα κορίτσια
ίσως και θα ΄ταν φιλενάδες σου. Σε τούτο το σχολείο
θα πήγαινες μεθαύριο. Κι έτσι μέσα στη νύχτα
που φεύγουμε ξένοι, μπρος σε δυο σειρές ακατοίκητα σπίτια,
κάτω από γλόμπους χωρίς αχτίνες σαν κλεισμένα χέρια,
μια γλάστρα ποτισμένη που στάζει απ' το παλιό μπαλκόνι
εμπιστεύεται πάλι τον ήχο της σ' εμάς' μια πόρτα
μισανοιγμένη, ξαγρυπνάει για ΄μας κι αυτός ο ξύλινος πάγκος
παρατημένος καταμεσής στην ερημιά, εμάς περίμενε να καθίσουμε, ξέροντας
πως κάπου εκεί, σ' ένα μοναχικό παράθυρο, κρεμασμένο
ψηλά στη νύχτα, εσύ, πίσω απ' το δαντελένιο κουρτινάκι,

περιμένεις να σου χαμογελάσουμε." (Σχήμα της Απουσίας, Γ. Ρίτσος) 

Τόσα γιατί, τόσα πως, τόσα αναπάντητα ερωτήματα... Το πιο αδικημένο από όλα μου τα παιδιά είναι το κορίτσι μου, θαρρείς πως για κανέναν άλλον δεν γεννήθηκε παρά μόνο για μας. Μα και εμείς, χαμένοι μες την άγνοια και τον πόνο, δεν της χαρίσαμε όλα όσα έπρεπε. Δεν πράξαμε όπως θα θέλαμε στα αλήθεια. Κάναμε σχεδόν μόνο λάθη μαζί της. Και αυτό το φορτίο θα είναι κάτι που θα κουβαλάμε για πάντα- παρέα με την απουσία της. 

Αυτή την απουσία που μέσα της κρύβεται όλη η ουσία. 

Κοριτσάκι μου, πόσα συγνώμη σου έχω ζητήσει το ξέρεις... Ξέρω πια- το αποδέχτηκα- θα μου φανερωθείς όταν θελήσεις. Εγώ να ξέρεις πάντα θα περιμένω. Στο μεταξύ, εκεί θα είσαι να το βλέπεις.... Μπορεί για λίγο να παγώνω κάποιες φορές- να φοβάμαι πως ξέχασα την μέρα που έζησα τον πρώτο μου και πιο συγκλονιστικό μου τοκετό... Μα δεν θα γίνει αυτό... Στο υπόσχομαι... 

Μου το υπόσχομαι.... 

"Ζει η απουσία λοιπόν, μαζί μας ή και μόνη της, τη ζωή της,
χειρονομεί αδιόρατα, σωπαίνει, φθείρεται, γερνάει
σαν ύπαρξη σωστή, με το βουβό χαμόγελο που ρυτιδώνει λίγο λίγο
το στόμα και τα μάτια, με το χρόνο το δικό μας μετρημένη,
χάνοντας χρώματα, πληθαίνοντας τη σκιά της -
ζει και γερνάει μαζί μας και χάνεται μαζί μας, κι απομένει σε ό,τι αφήνουμε.
Και πρέπει να προσέχουμε την κάθε κίνηση και σκέψη μας και λέξη
γιατί, για ό,τι γίνεται 'κείνο που λείπει
φέρουμε τώρα, εμείς μονάχα, ακέρια την ευθύνη." (Σχήμα της Απουσίας, Γ. Ρίτσος)


Εφτά τα χρόνια μακρυά σου... 


Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Σούπερ Πασχαλινός Διαγωνισμός- La Petite Melina

Μπορεί να σοκαριστείτε να μάθετε πως δεν είμαι νονά. Ούτε καν έχω πλησιάσει. Και το ήθελα πολύ δυο φορές στην ζωή μου μα μάλλον δεν ήταν ώρα. Είμαι στην αναμονή λοιπόν. Όταν λοιπόν η γλυκιά μου Κατερίνα μου ζήτησε να κάνουμε ένα διαγωνισμό σε αυτή την διαδικτυακή γωνίτσα, για να χαρίσουμε μια λαμπάδα, δέχτηκα αμέσως γιατί με έναν παρανοϊκό τρόπο θα νιώσω και εγώ λίγο νονά!




Δεν είναι σκοπός μου οι διαγωνισμοί σε τούτη εδώ την γωνίτσα- θέλω να το τονίσω αυτό. Υπάρχουν πολλές υπέροχες φίλες blogger που κάνουν εξαιρετική δουλειά να σας/μας χαρίζουν υπέροχα πράγματα. Εγώ θέλω να γράφω. Την Κατερίνα όμως- όπως και την Ματίνα με την οποία χαρίσαμε υπέροχα βρεφικά παπούτσια πριν καιρό- την εκτιμώ πολύ. Το αστείο είναι πως την "γνώρισα" στον πρώτο διαγωνισμό fb που συμμετείχα και κέρδισα και έκτοτε την λάτρεψα. Σας έχω μιλήσει για την δουλειά της όταν μου έφτιαξε το άλμπουμ για τις φωτογραφίες από τα πρώτα γενέθλια του μαιμουδιού, όπως και αυτό για τις φωτογραφίες από τα δεύτερα γενέθλια του μαιμουδιού. Τώρα αναμένω με αγωνία τις φωτογραφίες από τα τρίτα μας γενέθλια και φυσικά η Κατερίνα θα μας φτιάξει το άλμπουμ. 

Οι δημιουργίες της έχουν αυτή την παιδική αθωότητα και μαγεία- για αυτό τις αγαπώ πολύ. Έχουν συγκεκριμένο ύφος και στυλ- με αποτέλεσμα να αναγνωρίζεις πότε κάτι το έχει φτιάξει η ίδια. Και αυτό εγώ το αγαπώ. Δεν έχετε παρά να χαζέψετε στην σελίδα της εδώ για να καταλάβετε ακριβώς τι εννοώ. 

Μερικά κομμάτια της που προσωπικά αγαπώ πολύ....






Για να συμμετέχετε σε αυτόν τον υπέροχο διαγωνισμό για μια λαμπάδα La Petite Melina αξίας μέχρι 30 ευρώ δεν έχετε παρά να κάνετε τα εξής: 


Μην ξεχάσετε να ακολουθήσετε τις σελίδες μας στο fb, (La Petite Melina και Όταν γεννήθηκα ξανά),  για να μαθαίνετε νέα μας και αν θέλετε κοινοποιήστε ή κάνετε tag φίλους να μάθουν για τον διαγωνισμό. (προαιρετικό δεν αποτελεί όρο του διαγωνισμού.) 

Και το πιο απίθανο σας το είπα;; Ο διαγωνισμός ισχύει- όχι μόνο για την Ελλάδα, όχι μόνο για την Κύπρο- μα για οπουδήποτε! Η Κατερίνα δεν βάζει όρια!

Ακόμα να συμπληρώσετε την φόρμα; 







ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ 


[1] Δεκτές γίνονται συμμετοχές από οπουδήποτε αλλά μόνο μία συμμετοχή ανά προφίλ στο facebook επιτρέπεται. Οι διπλές συμμετοχές θα διαγράφονται.  (αν δεν έχετε facebook συμπληρώστε τη φόρμα συμμετοχής κανονικά και βάλτε όνομα προφίλ "δεν έχω facebook" )

[2] Δεκτές γίνονται μόνο συμμετοχές που θα δηλώσουν συμμετοχή μέσω της παραπάνω φόρμας και θα ακολουθήσουν απαραίτητα και τα 3 βήματα που περιγράφονται παραπάνω. (εγγραφή στο newletter, σχόλιο κάτω από την φωτογραφία του διαγωνισμού και συμπλήρωση της φόρμας).

[3] Μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή από την Κυριακή 19 Μαρτίου έως και τις 22:00μμ της Κυριακής 26 Μαρτίου. 

[4] Οι τυχεροί θα αναδειχθούν με κλήρωση μέσω random.org και το όνομά τους θα ανακοινωθεί στη σελίδα του Όταν γεννήθηκα ξανά στο facebook και στο blog. 

[5]  Οι τυχεροί θα ειδοποιηθούν μέσω e-mail στη διεύθυνση e-mail που έχουν δηλώσει, για να στείλουν την ταχυδρομική διεύθυνση και να παραλάβουν το δώρο τους. Αν δεν απαντήσουν εντός 3 ημερών από τη στιγμή που θα λάβουν το σχετικό e-mail,  η κλήρωση θα επαναληφθεί.

[6] Το δώρο θα αποσταλεί  στον νικητή και τα έξοδα αποστολής βαραίνουν τον δωροθέτη. (La Petite Melina)

Καλή επιτυχία!



Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

Το δικό μας κυνήγι αυγών! (egg hunting!)

Αχ πόσο το απόλαυσα το φετινό egg hunting μας δεν λέγεται! 

Καταρχάς έβγαλε ήλιο την στιγμή που όλες τις προηγούμενες μέρες έβρεχε ασταμάτητα και είχα αρχίσει πλέον να ψάχνω επιλογές για κυνήγι αυγών σε εσωτερικό χώρο!

Κατά δεύτερον, το μαιμούδι μου ανυπομονούσε τόσο, μα τόσο πολύ φέτος. Συμμετείχε τόσο ενεργά σε όλες τις ετοιμασίες, επέλεξε ο ίδιος τους καλεσμένους του, μέχρι που έφτιαξε μόνος του την πρόσκληση! (εκτός από το κείμενο φυσικά!) Και εννοείται πως πρώτος επέλεξε το χρώμα που θα είχαν τα δικά του αυγά- που δεν ήταν άλλο από το κόκκινο! 

Μια όμορφη Κυριακή λοιπόν, με έναν υπέρλαμπρο ήλιο, έναν ανυπόμονο και πολύ χαρούμενο οικοδεσπότη και οχτώ καλεσμένους συν τις μαμάδες τους- οι μπαμπάδες πάντα πάνε για καφέ μόνοι τους- κάναμε το δεύτερο κυνήγι σοκολατένιων αυγών στην αυλή μας! 



Έχω πει πολλές φορές όλα ξεκινάνε με την πρόσκληση! Παρότι και πέρσι και φέτος, οργανώσαμε το κυνήγι μέσα σε μια βδομάδα- ο εφιάλτης κάθε οργανωτικής μέγαιρας σαν εμένα- δεν παραλείψαμε να στείλουμε έστω και ηλεκτρονικά την πρόσκληση μας. Φέτος την σχεδίασε και πάλι εντελώς μόνο του το μαιμούδι, επειδή όμως δεν έβρισκα στον καινούργιο μου υπολογιστή την ζωγραφική, την φτιάξαμε στο PicMonkey. 



Το απόλαυσε πολύ, όλα τα χρώματα είναι δική του επιλογή- ενώ επέμενε να βάλει δύο αραχνούλες για να τρομάξει η μπουμπού του! (η βρωμούσα καλέ!) 

Εγώ δε, την πρώτη μέρα που διαπίστωσα πως η μόνη Κυριακή που μένει να κάνουμε το κυνήγι ήταν η επόμενη, (και ήταν ήδη Δευτέρα!), ειλικρινά μπλόκαρα! Ο Παναγιώτης με κορόιδευε όλη μέρα γιατί ήμουν κατακόκκινη από- εσωτερική- υπερένταση μιας και ο εγκεφαλός μου πραγματικά μπλόκαρε- δεν είχα καν σκεφτεί τι θα κάνω φέτος νόμιζα πως θα προέκυπτε πολύ αργότερα όλο αυτό! Ευτυχώς την επόμενη, πήρε το μυαλό και το σημειωματάριο μου φωτιά, και όλα οργανώθηκαν όπως ήθελα- έστω και αν μου στοίχισε κάμποσες ώρες ύπνου! 

Εφόσον τελείωσα με τα καλαθάκια που με άγχωναν- δείτε τι φτιάξαμε και πως εδώ- και με τις χειροτεχνίες που θα απασχολούσαμε τα παιδάκια- έπρεπε να επιλέξω τι θα κερνούσα τους καλεσμένους μας και να μοιράσω τα χρώματα στα παιδάκια. Είχα πει και πέρσι πως έχω επιλέξει το κυνήγι να είναι χρωματικό- δηλαδή σε κάθε παιδί να αντιστοιχεί και ένα χρώμα- έτσι ώστε να μην μένει κανένα παραπονεμένο, στην περίπτωση που κάποιο πιο διεκδικητικό ή μεγαλύτερο παιδί τα βρίσκει όλα πρώτο. Στις οικογένειες με δυο αδέλφια επέλεξα να δώσω σχετικά χρώματα, (δηλαδή μπλε με γαλάζιο και πράσινο με λαχανί, έτσι ώστε αν μπερδευτούν και λίγο λόγω ηλικίας, να μην υπάρχει θέμα!) Όπως και πέρσι έτσι και φέτος, είχα κορδέλες σχετικές με το χρώμα που τους αντιστοιχούσε, πραγματικά πιστεύω πως όχι μόνο βοηθάει- μα είναι και όμορφο! Τα βραχιολάκια τους τα παίρνουν πάντα οι καλεσμένοι μας λίγο πριν μας συναντήσουν- στην είσοδο του σπιτιού μας!









Το αστείο με τον πίνακα ήταν πως η φίλη μου η Αγγελική με ενημέρωσε κυριολεκτικά τελευταία στιγμή ότι τελικά θα έρθουν, έτσι έτρεχα να αλλάζω τον πίνακα, να βάζω κορδέλες και επειδή η κόρη της έχει το ίδιο όνομα με την βρωμούσα μας- έσβησα το όνομα της για να γράψω δίπλα και Μπουμπού ώστε να το ξεχωρίσουν. Ξέχασα όμως να γράψω το χρώμα δίνοντας έτσι ευκαιρία στο άλλο ψαράκι της παρέας να με πειράξει και μου πληγώσει τον εμμονικό για τελειότητα εγωισμό μου!! ;-) (και μάλιστα ούτε που το είδα παρότι έβγαλα τόσες φωτογραφίες!!) 

Φέτος δεν στόλισα ιδιαίτερα ούτε την είσοδο, ούτε το ασανσέρ όπως συνήθως και είναι και αυτό αστείο γιατί ένα παιδάκι, το τόνισε λέγοντας πως δεν έχω βάλει τίποτα μέσα στο ασανσέρ- του φάνηκε περίεργο!! 

Στόλισα όμως τον κήπο, έβαλα και μερικά ταμπελάκια για μεγαλύτερη τσαχπινιά και ξεκίνησα να μοιράσω τα αυγά μου... 
























Φέτος "δυσκόλεψα" λίγο την αναζήτηση βάζοντας κάποια αυγά ψηλά, σε κλαριά μεμονωμένα το καθένα, παροτρύνοντας τις μανούλες από τις ταμπελίτσες να καθοδηγήσουν τα μικράκια τους να κοιτάξουν ψηλά... 



Είχαμε όμως όπως πάντα και τις φωλίτσες μας χαμηλά... 



Αλλά και σε κουφάλες δέντρων- μαγικές και πανέμορφες... 









Πριν φυσικά κατεβούμε για το κυνήγι, πρέπει να πάρουμε δυνάμεις, σωστά; Δεν θα μπορούσε να λείπει ένας ανάλογος μπουφές για έξτρα δυναμωτικό πρωινό... 






Αφράτα ψωμάκια από τον φούρνο της γειτονιάς με βιτάμ, μέλι ή μαρμελάδα... 



 Τις σούπερ αφράτες τηγανίτες της Ελπίδας τις οποίες λατρεύω για τρεις λόγους: Πρώτον είναι πεντανόστιμες και αφράτες. Δεύτερον, η συνταγή βγάζει πολλάααα τεμάχια- ιδανικό για πάρτι- και τρίτον, μπορείς να τις φτιάξεις από την προηγούμενη μέρα και να είναι τέλειες- ακόμα πιο ιδανικό για πάρτι! Φτιάξαμε και φέτος τις τηγανίτες σε σχήμα αυγού, μόνο που τα χρωματίσαμε και με κόκκινο χρώμα ζαχαροπλαστικής! 




Αυγά βραστά που πάντα γίνονται ανάρπαστα και φυσικά την δική μας σπιτική λεμονάδα- για την οποία μάλιστα φέτος έστυψε το μαιμούδι τα λεμόνια ένα προς ένα με πολύ ενθουσιασμό και αγάπη. 




Φυσικά δεν γίνεται brunch ή πρωινό χωρίς cupcakes- βανίλια αυτή την φορά- έφτιαξα και ένα υπέροχο κέικ λεμόνι, (της Ελπίδας καλέ, ποιας άλλης;;!! Μόνο που εγώ κάλυψα με γλάσο σοκολάτας), ενώ είχα και μερικά τοστ με νηστίσιμο τυρί καθώς και νηστίσιμα κουλούρια- λόγω της εποχής. Δεν ήθελα να προσθέσω άλλη σοκολάτα στον μπουφέ- εξού και η έλλειψη πραλίνας φουντουκιού- μιας και τα παιδιά θα μάζευαν έκαστος περίπου 16 σοκολατένια αυγά. Πρόσθεσα μερικές έξτρα τσαχπινιές, ενώ στόλισα με ότι είχα ήδη - τα μόνα που αγόρασα φέτος ήταν το banner με τα λαγουδάκια και το τραπεζομάντηλο. (δυο ευρώ σύνολο! Και τα αυγά βέβαια! Για τα οποία διαπίστωσα πως συμφέρει πολύ περισσότερο- αν θες να είναι χρωματικό το κυνήγι- να πας να τα αγοράσεις από ειδικό μαγαζί ή ζαχαροπλαστείο- παρά να παίρνεις τις έτοιμες συσκευασίες που και περίπου τρία ευρώ το κιλό ακριβότερες είναι, λόγω συσκευασίας, και δεν θα έχεις εν τέλει όλα τα χρώματα που θες! Και θα σου μείνουν και δυο κιλά αυγά- πιστέψτε με θα τρώμε μέχρι το καλοκαίρι!!!




Αυτό ήταν. Στήσαμε τα καλαθάκια μας, τα σύνεργα για τις χειροτεχνίες μας και τα τραπέζια μας και ο οικοδεσπότης περίμενε με αγωνία να υποδεχτεί τον πρώτο καλεσμένο! 







Μόλις κατέφθασαν όλοι οι καλεσμένοι και "διώξαμε" τους μπαμπάδες, κατεβήκαμε στον κήπο. Μαζευτήκαμε για να εξηγήσω ακόμα μια φορά τους "κανόνες" και το κυνήγι ξεκίνησε! 







Είμαι πολύ περήφανη για όλα τα παιδάκια γιατί το καθένα μάζευε μόνο το δικό του χρώμα. Έτσι όλα τα καλαθάκια γέμισαν και μακάρι να μπορούσα να σας δείξω πόσο λαμπερά χαμογελάκια μου μοίραζαν όταν τους ζήτησα να μου δείξουν τα καλάθια τους!! (το μαιμούδι, είναι πίσω πίσω αφήνοντας τους καλεσμένους του να λάμψουν!!) 





Νομίζατε πως τελειώσαμε;;; Όοοχι!! Ανεβήκαμε ξανά επάνω για τις χειροτεχνίες μας! Φτιάξαμε κοτοπουλάκια και λαγουδάκια- δείτε πως εδώ. 






Ενώ μετά ξεκινήσαμε το λατρεμένο από όλους βάψιμο των αυγών!!! Τα χρώματα μοιράστηκαν και όλα τα παιδάκια ξετρελάθηκαν! Αυτό που μου έκανε πολύ θετική εντύπωση φέτος, είναι πως ενώ τα μεγαλύτερα παιδιά - στην ηλικία του μαιμουδιού-  πέρσι τα είχαν βάψει πολύθχρωμα, φέτος το πρώτο αυγό τουλάχιστον το έβαψαν στο χρώμα που τους είχε ανατεθεί στο κυνήγι. Μου άρεσε πολύ αυτό διότι δείχνει πόσο έχει εξελιχθεί η αντίληψη τους σε τέτοια γεγονότα. 








Και αφού ζωγραφίσαμε τα αυγά, αρχίσαμε να ζωγραφίζουμε χεράκια και το τραπεζομάντηλο! Άλλωστε τα μικρά της παρέας είχαν αρχίσει από πριν- η δε βρωμούσα μετά την χρήση της κόλλας για liposan, χρησιμοποίησε τα πινέλα για να βάψει το πρόσωπο της φυσικά!! 







Ήταν μια υπέροχη μέρα. Πραγματικά. Μιλώντας για μας- την απολαύσαμε στο έπακρον και ήδη σχεδιάζουμε το επόμενο μας egg hunting! Μόλις έφυγαν όλοι οι καλεσμένοι και μαζέψαμε, ο Δημήτρης Γεράσιμος ήθελε να κατέβουμε και πάλι στον κήπο, να σιγουρευτεί πως μαζεύτηκαν πράγματι όλα τα αυγά- πιο πολύ νομίζω ήθελε να ξαναζήσει νοερά την μέρα. Και αυτό κάναμε. 



Εγώ έμεινα να κοιτάζω τις άδειες φωλίτσες ακούγοντας το μικράκι μου να ψάχνει αλαφιασμένο για ένα έστω αυγό που έχει παραπέσει, και να σκέφτομαι πως η ευτυχία χωρά τελικά στα πιο απλά πράγματα....



Αν θέλετε να δείτε και το περσινό μας egg hunting κλικ εδώ!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...