Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

Μιαν αυλή νηπιαγωγείου....

Η εγγραφή έγινε. Συμπλήρωσα τα χαρτιά που έπρεπε να συμπληρώσω, άκουσα όσα είχα να ακούσω, πήγα και την βεβαίωση από τον γιατρό, είναι όλα έτοιμα. Η εγγραφή έγινε. Την "έσπασα" σε όσες περισσότερες φορές μπορούσα- μα σε πόσες φορές να σπάσεις κάτι τόσο απλό; (και τόσο περίπλοκο ταυτόχρονα;) Η εγγραφή- στο νηπιαγωγείο- έγινε. 

Και εγώ να κοιτάω κάθε φορά, από αυτές τις λίγες που προσπάθησα να κάνω πολλές, τις μελλοντικές δασκάλες του βαθιά στα μάτια. Να κοιτάω για να δω τον άνθρωπο πίσω από την εκπαιδευτικό. Να κοιτάω για να δω το πάθος και την αίσθηση ευθύνης. Να κοιτάω για να δω την αγάπη και το συναίσθημα. Γιατί σε αυτές τις γυναίκες θα εμπιστευτώ την πρώτη επαφή του παιδιού μου με το σχολικό περιβάλλον και την σχολική πραγματικότητα που θα αντιμετωπίσει τα επόμενα 13 χρόνια της ζωής του. Για μένα αυτές οι γυναίκες είναι αυτή την δεδομένη στιγμή ότι πολυτιμότερο. Κοιτάω λοιπόν και ευελπιστώ να βλέπω αλήθειες και όχι όσα θέλω βαθιά στην καρδιά μου να δω. 

Για μας το νηπιαγωγείο θα είναι μια ολοκαίνουργια αρχή. Ήταν επιλογή μας να μην στείλουμε τον Δημήτρη Γεράσιμο οπουδήποτε άλλου πριν την υποχρεωτική εκπαίδευση. (το σκεπτικό μας το ανέλυσα πέρσι εδώ).  Μόνη του δραστηριότητα η μουσική έκφραση την οποία παρακολουθεί τα τελευταία τρία χρόνια, μια φορά την εβδομάδα. Και φυσικά όλο το homeschooling που κάνουμε από 18 μηνών, όλες οι αμέτρητες αγκαλιές, όλα τα χουζουρέματα το πρωί, όλες οι βόλτες σε θάλασσα, βουνό και εξοχή, όλες οι εμπειρίες από την κοινή μας διαβίωση τα τελευταία πέντε χρόνια και την επιλογή να κάνουμε τα πάντα μαζί. Από τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ μέχρι τα ραντεβού σε γιατρούς και τις υποχρεώσεις σε δημόσιες υπηρεσίες. Δεν θα άλλαζα ούτε στιγμή, δεν θα θα ήθελα να λείπει καμιά κοινή μας πραγματικότητα. 

Γιατί η αλήθεια είναι πως θα ανοίξουν τα φτερά τους. Θα ανεξαρτητοποιηθούν πολύ πιο γρήγορα από όσο πιστεύουμε. Και θα μεγαλώσουν ακόμα πιο γρήγορα από όσο ίσως θέλουμε. Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα είναι η τελευταία φορά που θα σου ζητήσουν βοήθεια για να φορέσουν τα παπούτσια τους ή να βάλουν γάλα στο ποτήρι τους.  Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σκαρφαλώσουν τελευταία φορά στην αγκαλιά σου ή πότε θα τρυπώσουν στην μέση της νύχτας στο κρεβάτι για να κουλουριαστούν γαληνεμένα δίπλα σου. Πότε δεν ξέρεις πότε θα είναι η τελευταία φορά που παρότι έχουν θυμώσει μαζί σου και κλαίνε θα αναζητάνε ταυτόχρονα την αγκαλιά σου. Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα είναι η τελευταία φορά που θα σε διεκδικούν χωρίς έλεος... Δεν το ξέρεις και δεν το ξέρω ούτε εγώ... 

Και το γεγονός πως από Σεπτέμβρη οι κοινές μας ώρες θα μειωθούν κατά πέντε ώρες ημερησίως, όχι μόνο με ξενίζει μα με τρομάζει κιόλας- το παραδέχομαι. Έχω ξεχάσει να υπάρχω χωρίς αυτό το υπέροχο πλάσμα δίπλα μου. Ή μάλλον δεν ξέρω καν πως να υπάρχω χωρίς αυτό το υπέροχο πλάσμα δίπλα μου γιατί μαζί με αυτόν ξαναγεννήθηκα και εγώ. Και ξέρω πως θα μάθω να υπάρχω. Το ξέρω. Και είμαι απόλυτα σίγουρη πως αυτός ήδη γνωρίζει πως να υπάρχει και χωρίς εμάς διαρκώς στο πλευρό του. Και βλέπω πόσο έτοιμος είναι για αυτό το νέο, συναρπαστικό κεφάλαιο. Και θα είμαι ψεύτρα αν δεν ομολογήσω, πως φέτος ήταν πολύ απαιτητική η απασχόληση του στο σπίτι. Δυσκολεύτηκα. Τα κατάφερα, αλλά δυσκολεύτηκα. Όπως θα δυσκολευτώ και τον Σεπτέμβρη.  

Και ας του λέω χαριτολογώντας! "Να πας σχολείο,  να σε ξεφορτωθώ! Να κάνω καμιά δουλειά και εγώ με την ησυχία μου!" και κακαρίζει το μικράκι μου γιατί σας λέω να με ξεφορτωθεί θέλει- αν σας απασχολεί η υπερβολική προσκόλληση σας διαβεβαιώνω- αν δεν θέλετε το παιδί σας να σας ρίξει ούτε δεύτερη ματιά πριν πάει νήπιο κρατήστε το μέχρι τότε σπίτι!! Κακαρίζει όλο ευτυχία και εγώ εύχομαι απλά να βρω τις καινούργιες μου ισορροπίες γρήγορα σε αυτό το τόσο σημαντικό κεφάλαιο της ζωής του που θα ξεκινήσει το μικράκι μου! Θα τα καταφέρω, δεν υπάρχει αμφιβολία. Μπορεί να πονέσει η μετάβαση. Να με αγχώσει. Κάθε αρχή και δύσκολη, κάθε τέλος και θλιβερό- το ενδιάμεσο είναι που μετράει. Αυτό κρατάω. (αυτό κρατάω πάντα). 

Η εγγραφή λοιπόν έγινε. Και όσες φορές και αν πήγα στο νηπιαγωγείο μας- το μικράκι μου φυσικά με ακολούθησε. Σήμερα φεύγοντας πήγε για πρώτη φορά στο πολύχρωμο σαλιγκάρι στην αυλή και ακολούθησε τους αριθμούς λέγοντας τους. Το έκανε τρεις φορές μέχρι που ήρθε με έπιασε από το χέρι και φύγαμε... 

 Δεν έχω κανένα λόγο να ξαναβρεθώ σε αυτή την αυλή μέχρι τις 11 Σεπτεμβρίου. Από τις 11 Σεπτεμβρίου όμως,  αυτή η αυλή θα γίνει το δεύτερο σπίτι του γιου μου. Και σκέφτομαι πως θα ήθελα να είμαι ένα χρωματιστό τετραγωνάκι σε αυτό το σαλιγκάρι- όποιο νούμερο να'ναι δεν με πειράζει- ενα χρωματιστό τετραγωνάκι για να μπορώ να κλέβω και εγώ λίγη από αυτή την καθημερινότητα που θα ζει και στην οποία εγώ δεν θα είμαι μάρτυρας... Αυτό θα ήθελα. 

Ψέμματα να πω; 


Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

Αυτοσχέδιος προβολέας αστερισμών. (δραστηριότητα STEM)

Είχα την τύχη να μου στείλει μια φίλη της σελίδας πριν καιρό, ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον link, (θα το βρείτε εδώ), για αυτοσχέδιο προβολέα αστερισμών! Όταν τελικά οργανώθηκα ώστε να το δοκιμάσουμε, το αποτέλεσμα ενθουσίασε τόσο εμένα, όσο και το μαιμουδάκι! Και είμαι σίγουρη πως ακόμα και αν τα μικρά σας δεν έχουν δείξει ενδιαφέρον για το διάστημα, μετά από αυτή την δραστηριότητα, θα θέλουν να μάθουν περισσότερα! 







Θα χρειαστείτε: 


  • ρολά υγείας (είτε ένα με σκοπό να αλλάζετε τους αστερισμούς, είτε τόσα όσοι και οι αστερισμοί. Εμείς χρειαστήκαμε 12) 
  • κόλλες Α4 σε πάχος λεπτής ακουαρέλας. (στα βιβλιοπωλεία ξέρουν να σας καθοδηγήσουν. 
  • λαστιχάκια
  • λαδόκολλα χειροτεχνίας (προαιρετικά) 
  • αστεράκια αυτοκόλλητα (προαιρετικά) 
  • σελοτέιπ 
  • καρφίτσα ή πινέζα 
  • φακό ή καλύτερα κινητό με εφαρμογή φακού! 
Εγώ δεν κατάφερα τελικά ποτέ να εκτυπώσω τις κάρτες του link, οπότε έφτιαξα μόνη μου τους 12 πιο αγαπημένους αστερισμούς.  Αρχικά σχεδίασα 12 κύκλους ακολουθώντας το πλαίσιο από τα ρολά υγείας. Στην συνέχεια με οδηγό το αγαπημένο μας βιβλίο για το διάστημα "Ο Ατλαντάς τους Διαστήματος" σχεδίασα τους πιο αγαπημένους αστερισμούς του μαιμουδιού- ή τουλάχιστον αυτούς που εγώ μπορούσα να χωρέσω στον χώρο που ήθελα να τους χωρέσω! Τέσσερις αστερισμούς ανά Α4 ώστε όταν τους κόψω να έχω ένα επαρκές τετράγωνο πλαίσιο γύρω τους για να μπορώ να τους τυλίξω στην πορεία στα ρολά υγείας. 


Αφού τα έκοψα, τότε ξεκίνησα να ντύνω τα ρολά με την λαδόκολλα χειροτεχνίας. Αν ντύσετε και εσείς τα ρολά σας να προσέξετε να κολλήσετε καλά τις πλευρές που γυρνάτε εσωτερικά στα ρολά μιας και αν εξέχει το χαρτί θα επηρεάσει φυσικά τους αστερισμούς. 


Στην πορεία, τύλιξα τον κάθε αστερισμό από την μια πλευρά σε κάθε ρολό και το σταθεροποίησα με λαστιχάκι, ενώ το ολοκλήρωσα στολίζοντας το κάθε ένα και με λίγα αστέρια αυτοκόλλητα. (ή κάνουμε σωστή δουλειά ή δεν κάνουμε!!) 


Μετά είχε έρθει η ώρα του μαιμουδιού που την περίμενε πως και πως! Η ώρα να τρυπήσει με την πινέζα πάνω στις κουκκίδες των αστερισμών! Εξαιρετική άσκηση λεπτής δεξιότητας και συντονισμού ματιών και χεριών για να μην πω πως είναι άκρως εθιστικό- πιστέψτε ξέρω- τρύπησα συνολικά 180 αστερισμούς! (θα μάθετε άλλη φορά γιατί!!) 




Τώρα έμενε να τους δοκιμάσουμε! Κλειστήκαμε στο πιο σκοτεινό μας δωμάτιο και αρχίσαμε! Όπως ακριβώς αναφέρει και η μαμά blogger στον αρχικό link που σας έδωσα, ο φακός από το κινητό ήταν αυτός που έδειχνε πιο εντυπωσιακά τους αστερισμούς αφού το φως του είναι πιο συγκεντρωμένο από αυτό ενός φακού. Δείτε πόσο όμορφα φαίνονται... (και οι φωτογραφίες τους αδικούν κιόλας!) 






Το βλέπετε το ευτυχισμένο μουτράκι; 


Εφόσον φτιάξαμε τόσους αστερισμούς και ως γνήσια και ψυχαναγκαστικά οργανωτική οικογένεια, εννοείται πως βρήκαμε και τρόπο να τους αποθηκεύουμε! Ένα κουτί από παπούτσια, λίγο χρώμα και μερικά ακόμα αστέρια, ήταν αρκετά για να έχουμε το δικό μας κουτί αστρονομίας! (αμ τι!!!)



Εμείς λατρέψαμε αυτή την χειροτεχνία! Εσείς; 



Πέμπτη, 10 Μαΐου 2018

Φτιάξαμε και εκτοξεύσαμε πύραυλο με καλαμάκι! (και τα πνευμόνια μας!)

Έχω ήδη "προδώσει" το θέμα για τα φετινά μας γενέθλια που δεν θα είναι άλλο από το διάστημα! Ο Δημήτρης Γεράσιμος το έχει αποφασίσει από πέρσι, έτσι είχα όλο τον χρόνο στην διάθεση μου για να σκεφτώ όλες τις χειροτεχνίες και κατασκευές που μπορώ να φτιάξω,  να ψάξω διαδικτυακά τα πάντα σχετικά με το θέμα μας- το οποίο παρεμπιπτόντως με εξιτάρει πολύ για αυτό να περιμένετε πολλά τρελά ακόμη- αυτή είναι μόνο η αρχή! 

Φτιάξαμε λοιπόν τον δικό μας πύραυλο και τον εκτοξεύσαμε με μόνη βοήθεια ένα καλαμάκι και τον αέρα στα πνευμόνια μας! 





Η συγκεκριμένη χειροτεχνία με ενθουσίασε γιατί είναι απλή αλλά και πρωτότυπη, ενώ για πιο μεγάλα παιδιά μπορεί να αποτελέσει και πείραμα. Την ιδέα την είδα από εδώ  όπου έχει και δωρεάν εκτυπώσιμο- εμείς ωστόσο σχεδιάσαμε το δικό μας γιατί δεν μου άρεσε τόσο το συγκεκριμένο σχέδιο. Εκτός λοιπόν από το σχέδιο του πυραύλου, θα χρειαστείτε: 


  • Χαρτόνι 
  • καλαμάκια δυο μεγέθη σε φάρδος. 
  • ψαλίδι
  • σελοτέιπ
  • μαρκαδόρους 
Εγώ αρχικά σχεδίασα τον πύραυλο που ήθελα και το εκτύπωσα όσες φορές χρειαζόμουν στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μου. Έπειτα κάτσαμε ένα απόγευμα με το μαιμουδάκι και τους ζωγραφίσαμε. Στην πορεία τους κόψαμε, ναι ναι παρέα- διόρθωσα τις ατέλειες στους δικούς του πυραύλους αφού θέλουμε να είναι αεροδυναμικοί- και τους ξανακόλλησα πάνω σε ένα μεγάλο χαρτόνι. Εμείς επιλέξαμε μπλε σκούρο, εσείς θα επιλέξετε ανάλογα με τα δικά σας γούστα! Και στην πορεία τα έκοψα ξανά περιμετρικά με το σχέδιο.






Όταν τα διαστημόπλοια μας ήταν έτοιμα, μαζέψαμε τα υπόλοιπα υλικά μας και τα τελειοποιήσαμε. Τα διάφανα καλαμάκια που ήταν και τα πιο φαρδιά τα έκοψα σε τρία τεμάχια το καθένα. Στην πορεία έκλεισα πολύ καλά την μια πλευρά τους με σελοτέιπ και τα κόλλησα εξίσου καλά στο πίσω μέρος του πυραύλου με την αεροστεγή μεριά τους προς την μύτη του πυραύλου.  Αυτό ήταν! Έβαλα το πιο στενό καλαμάκι μέσα στο πιο φαρδύ, φυσήξαμε με δύναμη και ο πύραυλος μας  απογειώθηκε! 












Ο Δημήτρης Γεράσιμος όλη μέρα εκτοξεύει τον πύραυλο του στο διάστημα, δοκιμάζοντας πότε πιο κάθετα, πότε πιο οριζόντια, πότε με λιγότερη δύναμη, πότε με περισσότερη. Η συγκεκριμένη χειροτεχνία συγκαταλέγεται στην κατηγορία STEM και με ένα μεγαλύτερο παιδί έχει πολλές ακόμα επιλογές. Να δοκιμάσει να σχεδιάσει τον πύραυλο διαφορετικά έτσι ώστε να έχει περισσότερη αεροδυναμική, να επιλέξει άλλα υλικά για την εκτόξευση ίσως πιο ελαφριά, να πειραματιστεί με τις γωνίες και τις πιθανές καιρικές συνθήκες αν παίζει έξω από το σπίτι! 

Εμείς απλά διασκεδάζουμε και φτιάξαμε τόσα πολλά γιατί θα είναι μια από τις εκπλήξεις που θα κρύβουν τα party favors για τους καλεσμένους μας! (τα υπόλοιπα δεν τα αποκαλύπτουμε ακόμη!) Οπότε με ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια που έλεγε και η γιαγιούλα μου! 

Τι λέτε; Θα το δοκιμάσετε;;



Κυριακή, 6 Μαΐου 2018

Αυτοσχέδιο παιχνίδι για μικρά και μεγαλύτερα χεράκια!

Σας έχω υπέροχο αυτοσχέδιο παιχνίδι, με υλικά που έχετε σίγουρα σπίτι σας! Είναι απλό, είναι διασκεδαστικό, το μικράκι σας μπορεί να συμμετάσχει στην δημιουργία του ενώ είναι εξαιρετική άσκηση ισορροπίας, συντονισμού ματιών και χεριών, αναγνώρισης αριθμών και εξάσκησης της ικανότητας να ακολουθούμε κανόνες.  Την αρχική ιδέα την βρήκα εδώ! 





Θα χρειαστείτε: 


  • Ένα μεγάλο χαρτονένιο καπάκι ή ρηχό κουτί (εγώ χρησιμοποίησα πλαστικό και το έντυσα στην βάση με το οπισθόφυλλο ενός μπλοκ ακουαρέλλας) 
  • 5 ρολά υγείας 
  • Μαρκαδόρους
  • κόλλα χειροτεχνίας
  • ψαλίδι
  • ένα μεγάλο πον πον (ή στην δική μας περίπτωση ένα μικρό τρελομπαλάκι!) 
Είναι πολύ απλό. Κόβουμε τα ρολά στην μέση και γράφουμε πάνω σε καθένα αριθμούς από το 1 ως το 10. (για μικρότερα παιδάκια μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ένα καπάκι από κουτί παπουτσιών και να βάλετε μόνο μέχρι το 5!) Δώστε βάση στις φωτογραφίες ώστε να γράψετε σωστά τους αριθμούς στα ρολά που τοποθετούνται με το άνοιγμα όχι παράλληλα με τα άλλα. Εμείς ζωγραφίσαμε με έντονο κόκκινο τις άκρες από τα ρολά ώστε να είναι πιο ευδιάκριτες στο παιχνίδι μας. (θεωρώ ότι βοηθάει τα παιδικά ματάκια). Έπειτα στήνουμε στο καπάκι μας- πριν τα κολλήσουμε- τα ρολά ώστε να σιγουρευτούμε αρχικά πως  χωράνε και στην συνέχεια πως το μπαλάκι μας χωράει να περάσει ανάμεσα τους. (εγώ χρειάστηκε να κάνω δυο αλλαγές). Αφού είμαστε σίγουροι κολλάμε τα ρολά και περιμένουμε να στεγνώσουν. Δεν προτείνω το πιστόλι σιλικόνης στην συγκεκριμένη κατασκευή διότι θα δώσει "ύψος" στο ρολό στο κόλλημα πράγμα που δεν θέλουμε αφού δεν θα μπαίνει εύκολα το μπαλάκι μας. Εάν το μικράκι σας βιάζεται πολύ όπως το δικό μου, μπορείτε να επισπεύσετε την διαδικασία με σελοτέιπ- εγώ αυτό έκανα και το χρησιμοποιήσαμε πράγματι με επιτυχία αμέσως!






Αυτό ήταν έτοιμο! Τώρα ώρα για παιχνίδι!! 

Οι κανόνες είναι απλοί! Το μπαλάκι μας πρέπει να ξεκινήσει από το 1 και να περάσει από όλους τους αριθμούς με την σειρά, μέχρι το 10! Ο Δημήτρης Γεράσιμος για κάποιο μυστήριο λόγο που δεν έμαθα ακόμη, δεν ήθελε πον πον με τίποτα, επέλεξε τρελομπαλάκι! Το οποίο φυσικά ανεβάζει πολύ το επίπεδο δυσκολίας αφού είναι πιο βαρύ και ξεφεύγει εύκολα. (μέχρι και εμείς οι γονείς δυσκολευτήκαμε!) Ωστόσο κάθε φορά γίνεται και καλύτερος ενώ η σωστή ακολουθία των αριθμών μόνο με οπτική αναγνώριση είναι σπουδαίο επίτευγμα! 




Ενώ όταν κουραζόμαστε, το ακουμπάμε στο πάτωμα και παίζουμε "ποδόσφαιρο" με το χέρι! 




Για να δω και τις δικές σας δημιουργίες!! 

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2018

Η ουσία όλη στην σκιά ενός δέντρου...

Για κάποιο λόγο, από μικρό παιδί, μου άρεσαν πολύ τα δέντρα. Ξέρεις...

 Αυτά τα θεόρατα που έστω και ένα από μόνο του μπορεί να στολίσει μια τεράστια έκταση. Αυτά που παρότι το χειμώνα ξεγυμνώνουν τα κλαδιά τους, εξακολουθούν να είναι το ίδιο όμορφα και επιβλητικά, αν όχι περισσότερο. Αυτά που όταν τα φύλλα θεριεύουν στα κλαδιά τους την άνοιξη δεν χορταίνεις να τα κοιτάς. Αυτά που θες να ξαπλώσεις κατά γης κάτω από την σκιά τους και να αφεθείς στο θρόισμα των φύλλων τους. 

Για αυτά τα δέντρα μιλάω. Και όσο τα αγαπούσα σαν παιδί, τόσο περισσότερο τα λατρεύω τώρα. Γιατί τώρα πια δεν κρύβομαι κάτω από την σκιά τους μόνο για να ονειρευτώ ή να βρεθώ με το μυαλό μου σε απίστευτες περιπέτειες με κάστρα, τέρατα πέρα από κάθε φαντασία και παντοτινές αγάπες. Όχι... 

Τώρα, κρύβομαι κάτω από την σκιά τους αναζητώντας το μπλε του ουρανού και το φωτεινό του ήλιου ανάμεσα από τις φυλλωσιές τους. Τα αναζητώ γιατί ξέρω πια πως ακόμα και αν εσύ δεν βλέπεις φως αυτό υπάρχει πάντα. Πως ακόμα και αν δεν νιώθεις την ζεστασιά του, αυτή είναι πάντα εκεί. Εσύ απλά κρύβεσαι στον ίσκιο. 

Τώρα, απλά τα καμαρώνω. Γιατί με δίδαξαν πως σε κάποιες περιπτώσεις πρέπει να χάσεις τα φύλλα σου για να βγουν ξανά. Πως η φύση προστάζει να παίρνεις που και που μιαν ανάσα. Να ανασυγκροτείσαι. Έτσι ώστε να καταφέρεις να γεμίσεις ξανά ζωή. Με δίδαξαν πως όταν κουράζεσαι δεν χρειάζεται να παραιτείσαι. Απλά να ξεκουράζεσαι.  

Τώρα, ξέρω. Δεν στέκονται τυχαία έτσι αγέρωχα και πανέμορφα. Κάτω από εκεί που βλέπουμε, βαθιά μέσα στο σκότος της γης- αυτό τρέφεται. Απλώνει ρίζες. Τόσο βαθιές που ούτε που φανταζόμαστε. Για να στέκει περήφανο να κοιτά τον ουρανό έχει πρώτα χωθεί στο σκοτάδι. Από αυτό ξεκίνησε. Και εκεί θα καταλήξει όταν τα φύλλα πια δεν ξαναβγούν ποτέ ξανά, όταν και η τελευταία στρώση κορμού θα έχει στεγνώσει. Θα καταλήξει εκεί για να γίνει το ίδιο τροφή για άλλα δέντρα έτοιμα να ομορφύνουν την ζωή κάποιου μικρού κοριτσιού που θέλει να κυλιστεί κάτω από τον ίσκιο του και να ονειρευτεί παντοτινή αγάπη και θρυλικές περιπέτειες... 

Ή για να θυμίσει σε κάποιο πιο μεγάλο κορίτσι πως η ζωή έχει τα πάνω της, έχει και τα κάτω της. Πως ο ήλιος θα βγαίνει πάντα και πως αν κοιτάξεις καλά, θα τα δεις όλα αυτά. Θα δεις πως ένα δέντρο μόνο του μπορεί να κρύβει όλη την ουσία... 


(θα ήθελα η πρώτη ανάρτηση του τελευταίου μήνα της άνοιξης να είναι πιο πολύχρωμη, πιο ανάλαφρα χαρούμενη ίσως. Βρίσκομαι όμως σε ανασυγκρότηση και εγώ. Προσπαθώ να πετάξω φύλλα... Απλώνω ρίζες... Ξεκουράζομαι... Αναζητώ ήλιο και ουρανό...) 

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

#φωτογραφισετο_2018 #ΟΔικοςΜαςΑπρίλιος

Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά η συνήθεια που έγινε λατρεία.

Μια φωτογραφία την ημέρα για 365 μέρες. Τόσο απλό. Να ο δικός μας Απρίλιος. 




91/365 Οι Κυριακές είναι πάντα πιο ξεχωριστές με τον αγαπημένο σου ξάδελφο παρέα...#φωτογραφισετο_2018



92/365 Το μικρακι μου... Τι και αν δεν ξέρει να διαβάζει ακόμη... Θέλει να κρατάει το βιβλιαράκι του και να το χαζεύει... #φωτογραφισετο_2018#ΜεγάληΕβδομαδα #πίστη #αγάπη



93/365 Λίγο πριν το κλείσιμο μιας πολύ γεμάτης ημέρας, έρχεται αυτή η εικόνα... Πατέρας και γιος. Να τα κουβεντιαζουν εκεί μπροστά από ένα εκτυφλωτικό ηλιοβασίλεμα. Και ξαφνικά αυτή είναι η πιο σημαντική στιγμή αυτής της ημέρας... (το βλέπεις το λουλουδάκι; Για μένα προορίζεται...)#φωτογραφισετο_2018 #ourkindoflove#ourkindoffamily



94/365 "Θεέ μου, τι μπλε ξοδεύεις για να μην σε βλέπουμε.." Τι παραπάνω να πω εγώ; Τα είπε όλα ο Ελύτης... #φωτογραφισετο_2018



95/365 Πόσο αγαπώ τις παραδόσεις... Κόκκινη Πέμπτη και για μας λοιπόν, βρισκόμαστε πια στην τελική ευθεία... Κόκκινη σαν το αίμα. Κόκκινη σαν το χρώμα του πόνου μα και της αγάπης.#φωτογραφισετο_2018



96/365 Ακόμα μια Μεγάλη Παρασκευή που κλαίνε οι ουρανοί... #φωτογραφισετο_2018



97/365 Ένα μεγαλόπρεπες ηλιοβασίλεμα. Αντάξιο της μεγαλοπρεπειας της Ανάστασης του Κυρίου μας.. Χρόνια πολλά και ευλογημένα...#ΚαιΑνΑκομαΔενΠιστευειςΣταΘαυματαΤοτεΤιΠαραπανωΝαΣουΠω#φωτογραφισετο_2018


98/365 Προσπαθώ να διαλέξω μια φωτογραφία να ντύσω την μέρα και μου αρέσουν όλες... Εν τέλει όμως θα διαλέξω την πιο κοινότυπη. Γιατί ο μπαμπάς μας έλειπε την μισή μέρα και μόνο όταν τελικά ανταμωσαμε καταλάβαμε πως ήταν γιορτινή... Χριστός Ανέστη!!! (μας "έφαγε λάχανο" το μαϊμούδι!!)#φωτογραφισετο_2018



100/365 Σήμερα θα "κλέψω" λίγο στο#φωτογραφισετο_2018 με χθεσινή φωτογραφία... Όταν τα ξαδέρφια "παίζουν" με τις κάμερες στο κινητό και λαμβάνεις αυτή την εικόνα... Και αναρωτιέσαι. Ποιο είναι αυτό το αγόρι και που στο καλό είναι το μωρό μου;;;#ΕγωΑπλαΑνοιγοκλεισαΤαΜατια #almostfive#myboy #mylittlemonkeyboy #photocreditsElena

101/365 Πολύ δυσκολεύτηκε να κοιμηθεί αυτό το μικρακι σήμερα... Βλέπετε, αύριο περιμένει καλεσμένους - τους οποίους και θα φιλοξενήσουμε- και απλά δεν κρατιέται... Φαντάσου να τους θυμόταν κιόλας... #φωτογραφισετο_2018 #ανυπομονησία#mylittlemonkeyboy




102/365 Τους καλοδεχτηκα λέμε!! Έχουμε γάμο λέμε!! Δώδεκα άτομα σε ένα σπίτι λέμε! Το όνειρο μου για πολυμελη οικογένεια παίρνει σάρκα και οστά😜😁😜😁😜 #ΣαββαΛεγεΟτιΘες#ΕμεναΜουΑρεσει #οικογένεια #ΚύπροςΕλλαδα#ΣαλονιΤραπεζαρια #ΕιμαιΠανταΗΟικοδεσποινα 😉😉 #φωτογραφισετο_2018



103/365 Τα πάντα είναι πιο όμορφα με παρέα...#Μαρισα #παρεακι #couzlove#φωτογραφισετο_2018



Έχουμε γάμο λέμε.! Την παντρεψαμε λέμε! Χαμός θα γίνει λέμε!! #κουνιαδουλα #ΤάκηςΚαιΧριστινα#φωτογραφισετο_2018



109/365 Οι τελευταίες ημέρες με (ξανά) δίδαξαν πολλά... Μου θύμισαν πόσο τραγικά απρόβλεπτη μπορεί να γίνει η ζωή. Μα και πόσο υπέροχα απρόβλεπτη. Μου θύμισαν πώς η χαρά και η λύπη είναι φίλες καρδιακές και βαδίζουν χέρι - χέρι. Μου θύμισαν πως η κάθε στιγμή είναι μοναδική και μετράει. Μου θύμισαν το κυριότερο. Πως η ζωή συνεχίζεται. Πως ο ήλιος θα ανατέλλει πάντα το πρωί και θα δύει πάντα το βράδυ. Πως φως και σκοτάδι εναλασσονται διαρκώς. Πως ακόμα και αν δεν ανοίξεις τα παράθυρα σου, το φως θα βρει μια ρωγμουλα και θα τρυπώσει... Μα πως αν τα ανοίξεις, θα σε πλημμυρίσει ζεστασιά και ελπίδα...#φωτογραφισετο_2018 #ΘαΜεινωΣεΑυτα


110/365 Από την Δευτέρα μέχρι και την Τετάρτη το απόγευμα ψηνόμουν στον πυρετό. Μέσα σε όλα, ήρθε μια αμυγδαλιτιδα να με αποτελειώσει. Είχα δέκατα μέχρι και την Πέμπτη το βράδυ, ενώ ο πόνος είχε αρχίσει πλέον με την αντιβίωση και τα παυσίπονα να είναι υποφερτός. Έχοντας βγεί από μια απαιτητική εβδομάδα με καλεσμένους, ετοιμασίες και ένα σοκαριστικο απρόοπτο, η αλήθεια είναι πως ψάχνω ακόμα τα πατήματα μου. Τις δυο τελευταίες μέρες ωστόσο που νιώθω καλύτερα, είχα την τύχη να έχω τον Παναγιώτη σπιτι με αποτελεσμα να πάρω ασυλία από κάθε καθήκον μου μέσα στο σπίτι - μόνο μου καθήκον η Γιάννα. Και ξέρεις, έπρεπε να παραληρω από πυρετό για να μην λουστώ στις ενοχές για αυτό το διάλειμμα μου. (γιατί είμαι ενοχικη μητέρα, σύζυγος, νοικοκυρά -το παραδέχομαι). Έπρεπε το σώμα να φτάσει στα όρια του για να το ζητήσω. Έπρεπε στην ουσία να είμαι άρρωστη για να νιωσω ότι δικαιούμαι αυτή την ξεκούραση μόνο για μένα. Γιατί; Γιατί δεν μας "νταντεουμε" έστω και λίγο κάθε ημέρα; Νομίζω θα έπρεπε... Άλλωστε, το αξίζουμε. Για να ανθίζεις- έλεγε η θεία μου η Ελλη- πρέπει να σε ποτίζουν... Και είχε δίκιο....#φωτογραφισετο_2018


111/365 Δεν έχω καλύτερο από τις ζουζουνιες τους... (αντε ίσως τις δικές μας ζουζουνιες..) Τα αγόρια μου με ξεκούρασαν πολύ αυτές τις μέρες και είμαι ευγνώμων για αυτό... #οικογένεια #ΗΔικηΜου#πειραχτήριμπαμπας #ακούραστομαιμουδι#φωτογραφισετο_2018



112/365 Τελικά, δεν είχα μόνο εγώ ανάγκη λίγη αλμύρα σήμερα... #θάλασσα #ΤοΜονοΓιατρικο#φωτογραφισετο_2018



113/365 Όταν στρώνει εντελώς μόνος το κρεβάτι του και καμαρώνει. Μαζί του και εγώ. #κουκουβά#φωτογραφισετο_2018



114/365 Του είχε λείψει η βρωμουσα του. Οι γιορτές μας αναστατωσαν, επέστρεψε ο ξάδελφος του, εγιναν γενικά πολλά, ενώ για μέρες προτεραιοτητα είχε μόνο η Μαρισα του. (παλιά - καινούργια αγάπη). Η Μαρισα όμως επέστρεψε στην όμορφη Κύπρο, ο ξάδελφος του στον Βορρά και έτσι θυμήθηκε πάλι την σταθερή αξία της ζωής του. Ήταν όλα ονειρικά έτσι όμορφα που έπαιζαν με τον ήλιο να τρυπωνει από τα παράθυρα, μέχρι τον πρώτο καβγά... Και τον δευτερο... Στον τρίτο είχαμε υστερικά κλάματα και βαρυγδουπες δηλώσεις πως δεν την αγαπάει ΚΑΘΌΛΟΥ την Χριστίνα, (πολύ σοβαρό για να την αποκαλεί με το όνομα της), και πως δεν θα ξαναπαίξει μαζί της ΠΟΤΈ. Αποχώρησαμε με κομμένη αναπνοή από το κλάμα και την επιθυμία να πάρει τον μπαμπά του τηλέφωνο να του τα πει ΌΛΑ! Έτσι είναι όμως με αυτά τα δύο. Γιατί είναι παραπάνω από ξαδέρφια. Είναι σαν αδέλφια..#φωτογραφισετο_2018#ΜαζιΔενΚανουνεΚαιΧωριαΔενΜπορουνε



115/365 14 χρόνια γεμάτο αυτό το σπιτάκι, έτσι ξαφνικά άδειασε σήμερα. Ο Ραφ δεν ήταν δικός μου σκύλος, ήταν όμως της Σουλτάνας και είναι σχεδόν το ίδιο. Μπορεί, επίσης, μετά τις απώλειες μου να έχω σκληρύνει και να μην με αγγίζει τόσο μια τέτοιου είδους απώλεια, είναι ωστόσο απώλεια και μια ψυχούλα που έδωσε το στίγμα της στην οικογένεια μας. Γερακος και πολύ ταλαιπωρημενος ήταν η ώρα του πια, ένα ψυχακι που το όνομα του, (Rough- σκληρός, τραχύς ), μόνο στην πραγματικότητα δεν ανταποκρινοταν αφού ήταν ένας τεράστιος τριχωτός αγαπησιαρης και χαδιαρης σκύλος χωρίς ίχνος επιθετικοτητας πάνω του.. #φωτογραφισετο_2018#farewell #Ραφουλης



116/365 Τι λέγαμε προχθές; Α, ναι! Ότι δεν αγαπάει ΚΑΘΌΛΟΥ την Χριστίνα και ότι δεν θέλει να ξαναπαίξει μαζί της ΠΟΤΈ!!! Εσείς; Τι νέα;#φωτογραφισετο_2018#ΜαζιΔενΚανουνεΚαιΧωριαΔενΜπορουνε#Βρωμουσα #μαϊμούδι


117/365 Πως; Είναι νωρίς να οργανώνουμε τα πέμπτα μας γενέθλια; Έχουμε ακόμα Απρίλιο; Ιούλιο έχει γεννηθεί το μαϊμούδι; Τι σημαίνει είναι νωρίς; Ποτέ δεν είναι νωρίς για αυτά τα πράγματα!#ΣαςΠαρακαλωΔηλαδη#ΕδωΜιλαμεΓιαΣοβαρεςΚαλλιτεχνιες#ΤιΣοιΨυχαναγκαστικηΠουΣεβεταιΤονΕαυτοΤηςΘαΗμουνΑλλιως 😂😉😜#φωτογραφισετο_2018



118/365 Το έχω ξαναπεί. Μερικές φορές το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένα καφεδάκι με την καλύτερη σου φίλη... Και σε κούπα πείραγμα -τιμής ένεκεν των νεανικών μας χρόνων... #φωτογραφισετο_2018#κουμπαρουλα #Αφρο


119/365 Κάτι τέτοιες Κυριακές με φίλους είναι τόσο αναζωογονητικες... #φωτογραφισετο_2018 #friends#familywechoose



120/365 Βγήκαν τα γυμνά πατουσακια ξανά... Πότε μεγάλωσαν τόσο Παναγία μου;;#φωτογραφισετο_2018


Αναμένω με αγωνία τον τελευταίο μήνα της άνοιξης... 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...